#pavlitoss

Πώς σαγηνεύει αυτή η αβεβαιότητα ;

Η ηδονή που υπόσχεται πως θα ‘ρθει λίγο αργότερα.

Μία εικόνα δίχως βάθος μα γεμάτη χρώματα.

Παγώσανε τα χέρια μας που μείναν μοναχά τους, οι εντριβές με οινόπνευμα είν’ άψυχη θερμότης . 

Κοπήκανε και τα φιλιά λες τα ‘χαμε περίσσεια, την αγκαλιά γεμίζουμε με άβολα μαξιλάρια .

Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί δεν έρχεται ύπνος, μα πως να κοιμηθείς ξανά αν πρώτα δεν ξυπνήσεις ;

Κανείς δεν ξέρει να σου πει τι ώρα ξημερώνει, χαθήκαμε στις σκοτεινές της νύχτας θεωρίες .

Μέσα στη ματαιότητα χάσαμε την αλήθεια, κι ήταν θαρρώ επόμενη αυτή να ‘ναι η συνέχεια .

Σαν φυλακίσεις την ψυχή ακολουθεί και το σώμα, συνηθισμένη αυτή πριν το κορμί στο “μια βδομάδα ακόμα..” .

Κι αν κάποιος πει πως ήρθανε για το καλό μας όλα, και τα πιο ωραία χρόνια μας αυτά είναι που θα ‘ρθούνε..

Λέμε ήτανε που ήτανε.. θα άρχισε και να πίνει !

Μα η ελπίδα πως αύριο θα ‘ναστηθεί ο Ήλιος, δεν είναι παραλήρημα ναρκωτικής ουσίας .

Πόσο μου λείπεις, έχω φάει τα αστέρια να σε ψάχνω.

Μου λες περίμενε, μα καλοκαίρι από καλοκαίρι απέχουν μια αιωνιότητα.

Κι όσο χάνω το άρωμά σου, πώς φοβάμαι. 

Η μοναξιά υποφέρεται, η απουσία σου όχι. 

Σαν την αστραπή που ριγίζει το κορμί στο ξέσπασμα της και το μαγευτικό της φως το ηδονικό εξάπτει το άπληστο βλέμμα, συστελλοντας τις κόρες και διαστελοντας την φαντασία σου, κι όμως, σε σκοτώνει.

Σαν την τρικυμία που σε γεμίζει δέος η ομορφιά της και ανεβαίνουν οι σφυγμοι και ερωτεύονται οι ανάσες σου με την αύρα της και δε χορταίνεις να ανασαίνεις, κι είναι τόσο μεγαλειώδης, τόσο ικανοποιητική ως προς τις αισθήσεις, και ταυτόχρονα τόσο, μα τόσο θανατηφόρα.