#verzoek

LIVE | Neutraal Zwitserland gaat samen met Oekraïne vredestop organiseren

Zanger Ferry Goorden is op maandag 25 november te gast in het SIRIS-radioprogramma VerzoekExpress van Piet en Willy Berkers.

http://tinyurl.com/TUresearch

De eerste keer dat ik hem zag, was over me in de trein. Hij viel me op, omdat hij als enige zag hoe alles buiten kleiner werd. En hoewel de wagon nog enkele vrije compartimenten kende, nam ik plaats aan het raam, dwars tegenover hem.  Wolken slopen door de hemel en hulden de voorbijrazende velden in vlakken schaduw. Hier en daar scheurde de zon een streep goud in het groen. Het was maart, aangenaam warm en het leek of ieder moment sneeuw uit de lucht kon komen vallen.  Een schilder zou jaloers zijn op dergelijk landschap en al waar ik naar kijken kon was de zwakke weerglans van zijn bruine ogen in het raam. Al zou een schilder ook daar best jaloers op zijn, dacht ik bij mezelf. De jongeman had iets betoverends. Alsof hij niet werkelijk deel van deze wereld leek uit te maken. Zijn handen waren besmeurd met vlekken inkt en iets wat leek op roet en olie. Rond zijn vingers plakten wat pleisters -vijf- allen even vuil en smerig als de palm van zijn hand. Ze speelden met een stukje rode draad dat hij steeds opnieuw rond een andere vinger bond, bijna instinctmatig. Op de zetel naast hem stond een kleine grijze doos. In tegenstelling tot zijn handen was er geen vlek op te bekennen. Rondom de zijde van het doosje liepen twee koorden die bovenaan door een kaartje met elkaar verbonden werden. Ik kon niet lezen wat er op stond geschreven. Het was een geheim dat hij niet met me delen wou. "Als je wil, kan ik dat gat wel voor je opvullen," zei hij. Betrapt keek ik hem aan. Zijn blik bleef onbewogen rusten op de bomen en mensen in het veld. Mensen die steeds kleiner werden. Zijn ogen lieten hen niet eenmaal los. Alsof hij ze zou verliezen mocht hij even wegkijken. "Dat gat, daar, onderaan je jurkje. Net naast je pols." Met het rode draadje rond zijn rechterwijsvinger wees hij naar mijn heup. Was zijn vinger vijftig centimeter langer geweest, dan zou het topje ervan rusten op een nauwelijks zichtbare scheur in mijn jurkje. Ik neem mijn eerdere woorden terug. Ik denk niet dat een schilder tweemaal zou omkijken naar de jongen tegenover me. Wat hij verdiende was een dichter. "Wat denk je?" zei hij geduldig. "Alleen als jij me laat zien wat er in dat doosje zit," antwoordde ik. Hij draaide zijn hoofd weg van het raam en keek me aan met een lichte glimlach om zijn lippen. "In dit doosje bedoel je?" zei hij terwijl hij zijn linkerhand boven op de doos legde. "Nee. Dat is een geheim." "Een geheim bestaat enkel als je erover spreekt, weet je," zei ik. Mijn antwoord bracht een brede lach op zijn gezicht. Zijn ogen leken wel te sneeuwen.

“Kom je mee?” De hemel verkleurde toen hij die woorden sprak. “Waartoe?” zei ik. “Waar denk je.” Zonder een woord meer te uiten, stond hij recht en klopte wat vochtige grashalmen van zijn broek. Het licht dat vanachter de horizon op de wolken werd geworpen was niet voldoende om zijn gezicht te verklaren. Hij was een geheim dat de nacht met niemand delen wou. Ik kon het enkel eens zijn.  “Kom je nu nog?” Ik keek in een gezicht dat er niet was.  “Enkel als je me vertelt waartoe.” “Naar het einde van de wereld, waar iedereen gelukkig is.” Ik stond op, ging bij hem staan en nam een verloren grasspriet uit zijn haar. “Leugenaar. Zo’n plek bestaat niet.” “Heus! Ik heb je nooit een leugen verteld, hoor,” zei hij achterwaarts wegstappend. “Daarbij, voel ik me altijd zo als ik bij je lig.” “Idioot.” Hij draaide zich om en liep een eindje van me vandaan. Ik deed geen moeite hem bij te halen. Hij rommelde wat in zijn rechterbroekzak en nam er één voorgerolde sigaret uit. De Zippo haalde hij te voorschijn uit zijn binnenzak, waar hij naar gewoonte zat weggestopt. Hij blonk nog evenzeer als eerst. Toen hij hem aanstak, zag ik even wat van zijn oor. Oranje, bijna rood, en dan weer zwart. De enige kleur die overbleef, brandde vooraan zijn sigaret. Als hij er niet van trok, zette hij zijn duim tegen het uiteinde en zag ik het smeulend topje van links naar rechts waden. “We zijn er bijna.” Hij hield stil. “Zie je, daarginds.” Hij wachtte tot ik naast hem stond en wees naar een punt in de nacht. Ik keek enkel naar zijn hand. Het viel me weer op hoe zijn huid sterren leek te houden.  Ik nam zijn andere arm beet, keek hem recht aan en sleurde hem huppelend achter me mee. “Kom dan, sterrenjongen, toon me je geheim.” Ik liet hem los en liep de ochtendschaduw tegemoet. Voordat ik me omdraaide zag ik nog hoe de eerste stralen zon bleven rusten op zijn lach. De nacht werd stilaan uitgeveegd.  Onmiddellijk had hij me ingehaald, pakte me bij de handen en trok me tegen zich aan. Zijn adem kringelde langs mijn huid en slechts heel even raakte zijn lippen mijn nek, vooraleer hij me de lucht in hief. Hij droeg me door het veld tot bij een huis waar de verf van de planken glom als dauw en ieder raam leek te ontbreken. Voor hij me neerzette in het gras, fluisterde hij iets in mijn oor. “Wil je op me wachten?” Een antwoord hoefde hij niet te horen. Hij klom naar binnen door het raam aan de erker en voor het eerst zag ik hoe de zon zijn gezicht verlichtte. Onder zijn ogen glommen wel honderd zonnen. Hij kneep zijn linkeroog dicht tegen het licht, waardoor hij me net een knipoog gaf. Voor hij verdween, zei hij nog één ding: “Hier zal ik je altijd vinden.”  Soms vind ik me onverwachts terug op de plaats waar je die woorden tegen me zei. Waar de ochtendzon me voor het eerst toonde hoeveel sterren je in je had. Weet je, op de radio zei men onlangs iets interessant over sterren. Enkele wetenschappers beweerden dat het licht van de sterren die we hier op aarde zien eeuwen onderweg is voor het ons bereikt. En wanneer de ster eindelijk in de nachthemel verschijnt, hij al jaren voordien gestorven is. Maar niet alle sterren hoeven dood te zijn. “Kom je eindelijk terug?” 

Ik maak nu mijn ICE-contactpersoon aan... Al hoop ik dat we dit nooit nodig zullen hebben...