#muroh

and tempestuous

Hij sprak geen woord. Met zijn rug naar me toe zat hij aan zijn werktafel aan een horloge te wrikken. Uit enkele ramen aan de linkerzijde van de kamer viel licht loom op hem neer. Om zijn hoofd dansten stofdeeltjes. Ze streken neer op zijn huid en verstopten zich in zijn haar. Af en toe kraakte de stoel onder hem, wanneer hij reikte naar een lade aan de muur of zijn armen rekte achter zijn rug. De minuten verstreken om ons heen tot de tijd tot stilstand kwam. Hij was mooi en ik verlangde naar zijn huid, maar het was tijd om te gaan. “Ik ga zo weer bij je weg.” Hij hield stil. Het enige geluid dat de ruimte doorkruiste was het regelmatige getik van tandwielen die verwrongen hun plaats trachtten in te nemen. Geen woord verliet zijn lijf. “Misschien ontmoeten we elkaar opnieuw, weet je.” De woorden bleven hangen in de lucht, alsof ze telkens opnieuw uitgesproken werden. Het voelde altijd alsof de enige tijd die we hadden tussen twee seconden liep. “Vast niet, hé? Denken dat we elkaar nog eens zullen kennen, verlangt ongetwijfeld te veel van je.” De tijd dreef onbewogen langs ons heen. Schaduwen verfden stille figuren op de vloer. De kamer deinde op het ritme van zijn ademhaling. Zijn warrige haar deed me glimlachen. “Ik zal je wel missen, hoor.” Ik nam mijn camera op. Het sluiten van de lens deed zijn stoel kraken. Enkele stofdeeltjes dwarrelden op uit zijn trui. De seconden tikten de kleine kometen weer in gang. “De hersteller van artefacten staat me vast wel een reliek toe om hem niet te vergeten.” De stilte hield aan. “Niet waar sterrenjongen?”   “Alleen als je een ander in borg geeft.” Zijn woorden hadden meer weg van donderwolken dan van het zachte geluid dat zijn lippen verliet.  

Ze droeg sproeten op haar huid die enkel zichtbaar waren door kleine vlekjes licht die doorheen de rolluiken de kamer in gluurden. Geen twee waren gelijk. Van het donkere vlekje een beetje onder haar heup tot de melkweg over haar neus die oploste net onder haar oor. Van top tot teen was ze gehuld in spetters inkt. Op zondagochtenden fluisterde ik haar in het oor dat het de woorden waren die ze diep in haar bloed verhulde voor een wereld zonder huid. Dan gaf ze me een glimlach en zei dat ik te veel hield in dat hoofd van me.

5: kill Bryne, betray Bashere, have Lan on my zombie apocalypse team (I mean really, who else would you want on your zombie apocalypse team?)

Ze liep enkele meters voor me uit naar een portaal op de hoek. Enkele treden -drie- traden tot bij de deur. Haar voeten sloegen de tweede over en trokken een halve cirkel over de grijze steen bovenaan. "Kom je?" riep ze me toe. Al die tijd was ik blijven staan om waar te nemen of ik eindelijk het begin van haar lach kon opmaken. Ze had een lach die voor je het wist verscheen en iedere onzekerheid geheel waardeloos stelde. Eens had ik mijn ogen niet eenmaal van haar lippen laten drijven, maar toen ze terloops vroeg of ik iemand zoenen wou, besefte ik dat haar lippen reeds enkele minuten in een glimlach lagen. Soms geloofde ik dat ze haar lach nooit afzette. Dat ze daar steeds heimelijk achter lippen verborgen zat.

"Weet je dat ik nog altijd aan je denk iedere keer ik een klaproos zie?" Ik durfde haar niet aan te kijken. Eén blik zou mijn hoofd leegmaken en enkel haar lippen zouden er weer wat in kunnen krijgen. Om dit te vermijden bestudeerde ik de mensen die nieuwe lucht het café deden binnenstromen. Ze varieerden enorm, maar allemaal hadden ze een ding gemeen. Ze waren niet het meisje dat over me zat. En dat was het enige van belang. 

Net toen ik de kraan openzette trilde mijn telefoon over het tafelblad. De naam die op het scherm oplichtte was er een die ik trachtte te vergeten. Ik liet mijn vinger rusten op de rode knop en voor ik het toestel de zetel inwierp, nam ik de datum die verscheen in me op. Zeventien dagen geleden was het dat ze me voor het laatst aan haar bestaan deed herinneren. Een akelige warmte bekroop de gehele binnenkant van mijn borst. Muziek. Een plaat van eerder die dag keerde zich zwijgzaam in het rond. Ik zette de naald weer bij het begin en draaide de volumeknop luider tot het lopen van de kraan slechts in stiltes weerklonk. Het nieuwe trillen van het toestel werd herleid tot enkele gedempte kreunen. Ik legde mijn hand op de kraan en keek naar de verstoorde weerspiegeling in de potten onder water. De kenmerken die mijn gezicht zo bepaalden, vloeiden in elkaar over tot niets meer werkelijk zichtbaar was. Donkere saxofoonklanken schreden door de kamer. Eens had ik diezelfde tonen aan haar toegeschreven in brieven die ergens tussen ons verdwenen. We wisselden woorden waar lippen hadden moeten zijn. We maakten handen onklaar aan acties die niet voldeden aan hun bestaan. Terugkijkend logen we onszelf voor. We hielden krampachtig vast aan personen zonder huid en dachten dat inkt genoeg was om te overleven. We zeiden de ander onder te brengen op alle mooie plekken die we ooit zouden beleven. Maar niet eenmaal durfden we een dag te uiten. Het enige dat daar uit voortkomen kon was het einde van een droom. En iets concreets was niets waar we beiden naar verlangden. Met een zachte druk sloot ik de kraan en staarde naar het schuim dat de potten uit mijn zicht verhulde. Stoom steeg langzaam op als weefgetouwen van het lichtste satijn. Mijn vingers zouden het vast uit de lucht kunnen plukken en op het vuur te drogen kunnen leggen. Een sluier voor het mooiste meisje dat je ooit zag, maar niet aandurft de ogen mee te vouwen. Uit de zetel hoorde ik twee korte vibraties. Het onderste punt van mijn borstbeen barstte net niet uit mijn huid. Onmogelijk de nieuwsgierigheid die ze telkens in me deed ontstaan te bedwingen, nam ik het toestel op en luisterde naar de woorden die ze er heimelijk voor me had achtergelaten. Na een lange stilte waar slechts het geluid van een aansteker, een brandende sigaret en het ritmisch geruis van geïnhaleerde rook die weer werd uitgeblazen de ondertoon liet voortdrijven, klonken enkele woorden helder in een stem die me te onvertrouwd was om eigen te noemen. “Wat denk je van koffie, morgen?”