La Rallo's Tweede Gremium

Waarin ze, als ik eerlijk ben, gewoon dood moeten.

Dit zijn Sam en Dean Sunflower. Ik zou ze eigenlijk opkweken en weggeven, maar ik heb ze in een moment van zwakte een naam gegeven en nu kan dat niet meer. (Emotioneel investeren in éénjarige planten; wij mazzelaars bovenaan de pyramide van Maslow kunnen dat.)

Nu hebben Sam en Dean, net als hun naamgenoten op tv, VIJANDEN. De onze zijn niet van demonische, maar van dierlijke aard. Kijk maar. Zó…

“Oh ja, Marcel, we moeten dit ding nog invullen.”

“Dat rapportformulier voor Francesca? Ik heb het al gelezen. Ik weet eigenlijk niks om te zeggen.”

“Oh ik wel hoor. Het thuisonderwijs was voor Francesca wadiewadiewadie bla bla inhoudelijk geen extra ondersteublabla bla motivatie wadiewadie aan de slag met de stof wadiewadie aan het einde van de lockdown blablablabla rafelrandjes.”

“Mooi beebs.…

Waarin de dood ter tafel komt bij de Rallotjes. (Inclusief bescheiden @renskedegreef fangirlmoment) Gelukkige Allerzielen allemaal!

“Mama, ” zegt Sessa, “Oma Poes is al oud hè? Als ze dood gaat, wat gebeurt er dan? Wat gaan we dan doen?”

“Dan gaan we haar begraven mop. Neem even een hap Ses, jij bent straks weer als laatste klaar.”

“Mag ik in Naomi’s heksenjurk naar de begrafenis?”

“… maar waarom dan liefje?”

“Ik heb geen zwarte kleren, ” zegt ze met een verlegen glimlachje.

“Naar Oma’s begrafenis hoef je geen zwart aan,”…

Waarin Voorschoten een stuk magischer blijkt te zijn dan je zou denken.

Ergens na Voorschoten maar nog vóór Leidschendam, tussen de rand van een woonwijk en de weilanden en het spoor van de trein naar Den Haag Centraal,  liep ik langs een veelbelovend bosje. Nu maak ik zelden omwegen. Ik hou niet van verdwalen en bovendien verwacht ik achter elke struik slecht opgevoede honden en hongerige ratten. ( Verkrachters, moordenaars en volgelingen van Kali Durga ben ik gek…

Waarin mijn huis ook iemand anders' dierbare herinnering blijkt te zijn.

Ik kreeg vandaag een cadeautje.

Ik zat met m’n grieperige koortshoofd te loungen in mijn (redelijk geklede) nachtpon, ging de deurbel. Een keurig-vlot stel, iets ouder dan ik, stond voor de deur. De vrouw stelde zich een beetje zenuwachtig voor: “Hallo, stoor ik? Ik ben S., ” ze gaf me een hand, ik kuchte hoemaaktuhet,  “mijn oma woonde hier vroeger en ik dacht – ” “Ik zei nog tegen haar, gewoon…

Waarin één tijmplant nog geen efficiënte moordenaar maakt. #Ralloblog #ranzigtuinieren

Boeken de deur uit werken kost me nauwelijks moeite meer, kleren op verantwoorde wijze wegtieften- huppekee. Maar levende planten, mijn god. Zelfs al hebben ze hun beste tijd gehad, zelfs al nemen veel te veel ruimte in, zelfs al kon ik ze vanaf dag één al niet luchten of zien; vanaf het moment dat ik durf te concipiëren dat een plant weg moet leef ik met wroeging. Planten zijn levende wezens! Ik…

De één noemt het Carnaval, de ander noemt het ‘ik ben lid geworden van een studentenvereniging zoooo goed voor je contacten’; ik noem het Trofast. Zoals iedereen weet is dat de naam van een ridder uit de Scandinavische saga’s; hij werd een ravijn in gepist door een trollenvrouw. Duizend jaar later noemde Ikea een lade naar hem. Uit het grofvuil getrokken, gaten geboord, voilà, een rucola-plantage.

De rucola is gekomen en gegaan. De paar knoflooktenen die ik at random in de grond geschoven heb omdat ik hoop dat ze ongedierte weghouden (ook interessant; dier vs ondier. Andere keer!) tierden echter welig dus ik heb ze maar zo gelaten. Kijken wat er gebeurt; zo volg je het pad van de Ranzige Tuinier.

  Er gebeurde nog niet zoveel. Gedegeneerde rucola, knoflooksprieten, wat zwammen. Wellicht is dat een teken dat de Trofast in een kast hoort en niet op je balkon maar ik heb een zwak voor zwammen, dus ze blijven.

Hee. Wie is dat?

Nee, echt! Wie is dat??

  Deze lui ken ik niet. Ze zijn helemaal uit zichzelf opgekomen. Ik vind ze er vagelijk uit zien als babybomen. Geweldig! Bomen! In een Trofast!

Onkruid Schmonkruid! Vanaf de maan gezien zijn we allemaal onkruid!! Als ze de zomer overleven verpot ik ze. Ben benieuwd wat ze gaan doen.

Waarin ik toerist ben in de wereld die zondagmorgen halfzeven heet #twijfelachtigebeslissingen

Gisteravond was ik moe en appelig. Ik ging niet naar het feestje van L. en ik begon niet om elf uur ‘s avonds aan een nieuw boek of een pannenlap; ik ging netjes naar bed en morgen gezond weer op. Daarom was het zo verdomde frustrerend toen ik vanmorgen wakker werd en niet meer kon slapen. Het was 4.40. Bovenaan het gordijn, waar het haakje los is gegaan, scheen licht. Licht. A) Godsamme nee laat…

Waarin Marcel de kinderen van school moet halen want ik heb even een #extase, sorry gozer

Ik heb Marcel toch maar even gebeld. “Jaaaa?” Sardonisch afwachtend. “Ja hai, moet je horen, ik denk dat jij de meisjes van school moet gaan halen.” “Maar het was toch al mijn beurt?” “Ja maar je moet wel met de auto denk ik. De fiets staat namelijk bij het station.” “…” “Ik ben nu in Katwijk en ik weet niet of ik op tijd terug ga zijn, het wordt kiele-kiele met de bus-” “Ben jij in Katwijk.”…

Ik werd afgeleid door een soort bosschage en het pad dat naar beneden liep. Vier minuten lang waande ik me in een echt bos, met oude bomen vol klimop en varens en gipskruid en bloeiende netels, de typische vochtigheid en schaduw. Toen was ik beneden en was het bos op. Dat was – vreemd.

Maar wat zag mijn oog! Een rivier die door een glooiend landschap stroomde! Zoals elke primaat word ik daar gelukkig en ontspannen van! Ik wilde er heen. Ik had alle tijd. Ik kon de hele ventweg af, ik kon tien minuten stilstaan bij  een woonboot die er uitzag als de liefdesbaby van Antonin Gaudí, Frodo Baggins en Joep van Lieshout. ( Dit is een compliment.) Toen liep ik achter een hotel langs, voorbij een bord ‘Privéterrein betreden op eigen risico’ en langs de kano’s en de sloep van de mensen in wier achtertuinen ik kon kijken (hun huizen waren groot); en daar was hij.

Het was een stil strandje, de Rijn sloeg vriendelijke golfjes, er was geen levende ziel behalve ik en de warme lucht dempte alle geluiden van de beschaving. Het water was fris aan mijn voeten. Als ik cool was geweest was ik daar gaan zitten met mijn lunch. Maar eenmaal buiten de bebouwde kom ben ik niet cool. Ik ben namelijk bang voor honden en voor bordjes ‘Privéterrein betreden op eigen risico’ en de rechtvaardige toorn die het betreden van privéterreinen met zich mee kan brengen. Ik, lezer, ben een schijterd. Dus wierp ik de Rijn nog een voetkusje toe en wandelde ik weer terug door het merkwaardige feeërieke park langs drie meter hoge bereklauwen en verlaten landhuizen en  kruid en onkruid assorti.

Een vreemde, mooie plek dat Park Bellevue. Het heeft de allure van een buiten maar elk pad dat ik gelopen heb bracht me binnen drie minuten boven of beneden, en de paden die in de lengte lopen kon ik niet in. Het is eerder een uit de hand gelopen berm. Misschien liepen mensen langzamer in vroeger tijd? Ik heb er in elk geval een zeer genoeglijke twaalf minuten doorheen gelopen en daarna nog langs geflaneerd, voorbij die grote huizen die ze in die contreien hebben en langs studenten en scholieren en langs het Arnhems Museum, vol met keurige mensen die er werken en keurige mensen die er binnen gingen. Wat een vreemde plek is Arnhem. Wat een vreemde, mooie plek.

Waarin ik rouw om mijn grootmoeder. #gouwedooie

Mijn grootouders woonden midden in een dorp op een eiland voor de kust van Sicilië. Dat klinkt idyllisch en dat is het ook, ook al is de vibe van Favignana eerder Zandvoort dan Terschelling. Ze hadden een achterdeur voor dagelijks gebruik maar als we aankwamen belden we eerst aan bij De Voordeur, die voor het officiële bezoek. U Purtúne; een enorme poort met grote bruine deuren. De linker heb ik…

Je weet wel, wat ze elk jaar doen (viespeuken). Uitbotten, heremetijd! Je stopt zaadjes in de grond en daar komen daadwerkelijke zaailingen uit- Godsammekraken! Je zou denken dat het went, lente en zo, maar nee, niet op Rallobalkon.

Kijk deze dames eens, afgelopen februari in de sneeuw. VERBIJSTEREND!

Whoa!

En dit! Deze bieslook heeft twee jaar doorgebracht in een melkpak, zonder te klagen maar ook zonder te zingen. Ergens in april heb ik ze een eigen bak gegeven en WHOA. De bijen zijn er dol op en ik kan een grijns van verbijstering niet onderdrukken als ik ze zie, Anna’s lekkere paarse ballies zijn jullie hè?

En nu weer de tijm! Kijk s wat een subtiele bloemetjes juh! En de lavendel steekt ook weer de paarse kopjes op!

  Als ik zo doorga implodeer èn explodeer ik  van verbijstering en opwinding, als een idiot savant met een omgevallen luciferdoos. Ik moet nodig even mindful koffie zetten of zo. Niet dat dat helpt; volgend jaar rond deze tijd sta ik weer op mijn balkon, verbijsterd, verbijsterd dat de natuur haar werk alweer doet.

Waarin ik mijn plannen voor mijn balkon uiteenzet. #Freyazegenedegreep

Mijn balkonstrategie van de afgelopen maanden komt neer op het volgende: Zet deze plant ergens neer en Freya zegene de greep. Het gevolg is dat ik niet meer kan lopen op mijn balkon. Gelukkig is het een mooie zonnige dag en zijn de IJsheiligen gekomen & gegaan; tijd voor Een Plan. Zo⇓ moet het worden. Soort bij soort bijeen net als op de Ark van Noach; ik heb gelezen dat planten Het dan Beter…

“Moet je ‘s kijken Marcel. Als ik deze steek hier doorheen haal is hij praktisch onzichtbaar! Cool hè?” Marcel kijkt wat wantrouwig over de rand van de laptop. Hij zet Gregory Peck en Lauren Bacall midden in een snedige uitwisseling stil. “Kijk,” zeg ik, “dit lukt nog niet zo goed maar dat daar ziet er veelbelovend uit -” “Wat doe je precies?” vraagt Marcel. “Nou ik heb 50 vierkantjes en die…

Mijn moeder is de onwillige eigenaar van een lap grond ter grootte van een voetbalveld. Mijn broers en ik zijn er voor het eerst geweest in 2004 en ondanks dat wij verrukt zijn dat die postzegel in de familie is, is het ons duidelijk waarom mijn moeder dat niet is. Zij heeft graag orde in haar leven en haar lapje is niet ordelijk, het loopt bergafwaarts, er is gras en onkruid en olijfbomen, en…

De zen van het koffiezetten

De kan van mijn kleine, fijne koffiezetapparaat ging kapot en was niet te vervangen; ik zou een heel nieuw apparaat hebben moeten kopen. Dat maakte bij mij zo’n woede tegen het grootkapitaal wakker dat ik regelrecht naar de kringloopwinkel fietste en een filterhouder kocht à zestig Eurocenten. Er komt prima koffie uit. Door trial & error is mij gebleken dat ik beter niet een grote scheut water…

Ha Anne! pogen waardig ouder te worden in een apocalyptisch landschap van Varilux-glazen, slapper wordend oogledenvlees en eerstjaarsstudenten die ‘U’ tegen je zeggen is een ding, maar ik reikhals nog niet echt naar het graf, vrees ik. Ik heb ooit in staat van volledige ontdaanheid een boek van de filosoof Patricia De Martelaere gelezen; ik begreep gewoon niet waar ze het over had. Weken later…