#uydu

Uçsuz bucaksız uzay boşluğunda herkesin istediği bir sistem varmış. Bu sistem hem sahip olduğu 8 gezegenden hem de o gezegenlerin sahip olduğu 166 uyduyu görenleri kıskandıracak kadar güzelmiş. Ama kiskandiklari tek şey gezegenler değilmiş. Sistemin yıldızı olan Güneş adlı yıldız varmış. Parlakmış, çok parlak. Parlaklığı milyarlarca ışık yılı uzaklıktan fark ediliyormuş. Güneş kusursuzdu. Plüton diye hır gezegeni vardı. Diğer gezegenlerin yaptığı gibi hem kendi etrafında hem de Güneş'in etrafında dönüyordu. İçerisinde bir sürü canlı bulunduruyordu. Uydusu ise Dünya idi. Bir gün Dünya dayanamaz ve Plüton'a bir itirafta bulunur. "Ben Güneş'e aşığım" der. Plüton bir an için dönmeyi bırakır. Kalbine inanılmaz bir sancı girer. Ne olduğuna ilk başta kendisi de anlam veremez. Ciddiyetini toplar ve Dünya'ya Güneş'e olan sevdasından vaz geçmesini söyler. Dünya ise ortada kalakalmıştır. Tartışmanın başlamasını istemediği için "Tamam" der Plüton'a. Mutsuzdu Dünya. Artık gülümsemiyordu. Görevini zar zor yerine getiriyor. Gezegenin etrafı da zar zor dönüyordu. Plüton onunla konuşmaya çalışırsa kaçıyordu. Güneş'e bir şey söylemiş olma ihtimalinden dolayı Güneş'ten de uzak duruyordu. Sistemdeki her yıldız, her gezegen ve hatta Güneş bile Dünya'ya ne olduğunu, sormuş. Hepsine"Bir şey yok" deyip geçiştirmiş Dünya. Bir zaman sonra Plüton' un etrafında dolanmaya bırakmış. Sadece Güneş'in onu göremeyeceği için Plüton'un arka kısmında duruyor o gezegendeki insanların hep geceyi yaşamasına sebep oluyordu. Plüton artık dayanamamış dönmüş yüzünü Dünya'ya. Ne olduğunu sormuş. Dünya ise her zaman yaptığı gibi "bir şey yok" deyip geçiştirmiş. Ama bu sefer kolay kurtulamazmış. Plüton konuyu açmak istemese bile artık düzelmesi için şöyle söylemiş "Güneş yüzünden değil mi?" Dünya basını sallamış. Plüton derin bir iç çekmiş. "Git" deyivermiş Dünya'ya. Dünya ise yüzüne bakmış Plüton'un ciddi olup olmadığını anlamak için. Ciddiydi. "Ama" diye fısıldadı Dünya. Plüton ise lafını kesti. "Ama yok. Sen oraya gideceksin ve arkana bile bakmayacaksın. Anladın mı?" Dünya basını salladı. Belki de son kez sardı Plüton'a. Vaz geçsin diye "Ama insanlara ne olacak?" benzeri bir şey çıktı dudaklarından. Plüton gülümsedi. "İnsanlar asırlardır neslini sürdürüyor. Sence de yok olma zamanları gelmedi mi?" Dünya cevap veremedi. Cevabı ne olursa olsun Plüton'a haksızlık olacaktı. Plüton son bir kez baktı gözlerine Dünya'nın. Belki de gitme demesini bekledi. Ama Dünya demiyordu. Yolun sonuna gelmişti Plüton. Hissediyordu." Git" dedi Dünya'ya son kez. Dünya basını salladı ve koşar adım Güneş'in yanına ilerledi. Plüton onun arkasından baktı. Belki döner dedi. Ama o dönmedi. Sin bir kez "Seni seviyorum" diye fısıldadı. Duyamayacağını biliyordu. Ama içinde bir umut vardı. Bekledi ama gelmedi Dünya. Kim bilebilirdi ki Plüton'un Dünya' yı sevdiğini. Koşar adım uzaklaştı Plüton sistemden. Belkide herşeyden. Dinlenmek istiyordu. Uyumak ve bir daha uyanmamak istiyordu. Ama uyanacaktı. Er ya da geç gözlerini açacaktı. Gözlerini yumdu. Ve derin bir uykuya daldı.