#uitdagingen

Uitdagingen in het sociaal domein

Lokale overheden spelen een belangrijke rol in het zorgen dat iedereen, ook mensen in een kwetsbare positie, kan meedoen in de samenleving. Zorg en ondersteuning voor mensen die dat nodig hebben speelt zich voor een belangrijk deel af in de lokale gemeenschap. Vertrouwen in elkaar, de overheid en instanties is daarbij van belang. Gemeenten bieden die ondersteuning niet alleen, maar samen met…

Mogen we al slapen, juf?

Ik ga echt niet in dat verdomde hok zitten yoga-en hoor met dit weer! Fuck dat!

Haar ogen schieten vuur. Ze steekt een sigaret op. Haar rode lippenstift steekt fel af tegen haar lichte huid. Ze neemt een uitdagende houding aan. Haar vriendje werpt me een verontschuldigende blik. Uit verhalen weet ik dat ze hem kort houdt. Borderlinertje, hoor ik wel eens in de groep. Hoe moeilijk ook, uiteindelijk sluit ik ze allemaal toch wel in mijn hart.

Op de plaats … rust (even dan)

Dat was het dan!

Een jaar lang uitdagingen doen voor Right To Play. Tweeënvijftig weken fietsen, lezen, klussen doen, mensen verrassen, selfies maken, bloggen, enzovoorts. Hieronder zie je wat ik wel en niet gehaald heb en zal ik nog een kleine toelichting geven.

(more…)

Vandaag heb ik een belangrijke en persoonlijke grens overschreden. Ze zeggen toch altijd: “Everyday, do a thing that scares you.” Welja, dat heb ik vandaag gedaan. Het moet niet groot zijn, een kleine verandering kan ook al veel wonderen doen.

En nu ik erbij nadenk zijn er vandaag wel meerdere nieuwe (en enge) dingen die ik voor het eerst doe. Want ja, het is nu eenmaal zo dat veel mensen heel graag in hun comfortzone blijven. Het is een makkelijk toevluchtsoord waar het altijd veilig is. En waar we ons veilig voelen daar komen we niet graag uit. Het is een beetje de onze baarmoeder op aarde. Dat las ik trouwens deze maand in Flow. 

Het begon allemaal toen ik daarnet op de trein wilde stappen. Ik heb één grote basisregel als het aankomt op de kunst van op treinen stappen en dat is: niet op de laatste en ook niet op de eerste wagon stappen. Je weet nooit als er een aanrijding gebeurt (zoals enkele jaren geleden gebeurde) en dat je toevallig in de laatste of eerste wagon zit waar de impact van de botsing het hardst is. Ik vind het een beetje vergezocht van mezelf, want de kans om een aanrijding met de trein te hebben is even groot (of eigenlijk veel kleiner) dan te botsen met een auto. En daarbij: die laatste wagon zag er zo gezellig uit. Twee zeteltjes over elkaar en een tafeltje ertussen. Ideaal om het uur dat ik onderweg ben naar Gent te spenderen achter mijn netbook! En daarbij, als introvert had ik even genoeg van het sociaal zijn en de mensen rond mij heen dus was het tijd voor een uur onbeschaamd te typen en mezelf te amuseren met mijn eigen gedachten. Dus dacht ik: “Fuck it.” en stapte vol moed met mijn gigantisch grote rugzak op de trein, richting de kleine ruimte. En daar zit ik nu, wachtend op de dood.