#uczta

„Studiuję etnologię dla beki” 100 days challenge – day 57/100 – James George Frazer „Złota gałąź”

Dziś po raz pierwszy smażyłam falafele dla stu osób. Działo się to na wsi ukrytej w lesie. Pewnemu kucharzowi Kubie znudziło się życie w Warszawie i postanowił wrócić do domu w puszczy, a następnie zapraszać tam ludzi na wegetariańskie kolacje przy stodole. To była pierwsza taka uczta, brakowało rąk do pracy, dlatego smażyłam falafele dla stu osób. Kroiłam też chleb i pity (przy dziesiątym bochenku ręka odpada, ale mogłam liczyć na pomoc brata rodzonego Egona). Było pięknie, była grzesiowa zupa pomidorowa w wielkim garze na żywym ogniu, było dużo muzyki (etno-elektro zawsze okej), były szczęśliwe psy, mistrzowskie bańki mydlane i dzieciaki podniecone tym, że przemyciły dwie zapałki ze świata dorosłych (ów skarb przechodził z jednej małej kieszeni do drugiej, a ten, który właśnie go miał przy sobie, był królem ognia i chodził w kółko dumny jak paw). Najmłodszy uczestnik tego spędu miał półtora miesiąca, a najstarszy był po siedemdziesiątce. Pamiętacie film Captain Fantastic (2016) o ojcu, który z dala od cywilizacji wychowuje sześcioro dzieci? To nie jest arcydzieło filmowe (choć film, do którego chce się wracać), ale wieje z niego taką samą tęsknotą, którą się odczuwa, gdy wyjeżdża się po paru dniach z lasu. Stare marzenie życia poza systemem w naturze tak bardzo atrakcyjne, choć ekstremalne, że utopijne... Więc w tym rozdarciu mieszczucha wyjeżdżam w las, do którego jednak dotarł prąd i woda, a potem wracam do miasta z tęsknotą (i zapałkami!) w kieszeniach.

Krąży po orbicie sęp. Piękny ptak, co zje mnie całego.

View On WordPress

View On WordPress