#transfobie

Protože zveřejnili (i když na názorovém webu) tuhle transfobní katastrofu

Tak jsem se rozhodl napsat stížnost, protože jakože cože?

Načež mi přišla tato odpověď.

A stanovisko, to čůrácky srabácké stanovisko, je tady:

Takže jako, "Jestli se vás to dotklo tak je nám to líto" a "Musíme dát prostor všem" i když zdroje jsou špatný, je to nenávistný a necheme s tím nic mít společného.

Myslela jsem si, že argumenty Hitlerem a Norimberskými procesi je strop. Nic tupějšího být nemůže. Pak ale přišly memes, vtipy a nevtipy, screeny z discordu, odkazy na Reddit i Twitter. Až mi bylo smutno, že nedošlo na Tumblr.

Nicméně, pokud je tu někdo z MUNI a rádi byste si zanadávali či se podělili o svoje zážitky, dojmy a pocity z téhle gigantické shitshow, moje DMs jsou vám k dispozici.

Závěrem cituji a drze kradu komentář kolegy, jež to zabil:

Drahé kolegyně, drazí kolegové, vyučující i studující, chci vám poděkovat.

Zaterdag 17 mei was het IDAHO. Nee, niet de 43ste staat van de Verenigde Staten, maar de International Day Against Homophobia and Transphobia. De dag waarop herdacht wordt dat in 1990 homoseksualiteit uit de International Classification of Diseases van de Wereldgezondheidsorganisatie werd geschrapt. Een dag ook waarop progressieve gemeenten de regenboogvlag laten wapperen, politici speechen voor verdraagzaamheid, Hoge Commissarissen video’s uploaden, en, last but not least, kranten opiniestukken publiceren van holebiactivisten. Een dag waarop - hopelijk - elke rechtgeaarde mens het er mee eens is dat gaybashen niet meer van deze tijd is (al doen de nieuwsberichten van de afgelopen weken iets anders vermoeden) en dat homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders dezelfde rechten moeten hebben als heteroseksuelen. Maar is het ook geen dag om eens naar onszelf te kijken? Om ons af te vragen of we zelf geen homofoob kantje hebben? Homo- en transfobie zijn namelijk vaak heel wat subtieler dan ostentatief op een verwijfde jongen zijn gezicht staan timmeren.

Een nonkel die in een dronken discussie aan de verliezende hand is en met “vuil janet” dan maar op de man in plaats van op de bal speelt; ouders die weigeren voor hun zoontje de gevraagde roze fiets te kopen “omdat dat voor meisjes is”; of vriendinnen die hun homovriend zien als “een vriendin, geen échte man”. Zijn zij homo- of transfoob? Waarschijnlijk niet, of het is zo in ieder geval toch niet bedoeld. Toch zijn de mechanismen achter deze uitlatingen dezelfde als die achter fysieke uitingen van homo- en transfoob geweld. Zolang de dominante  normen en waarden in onze maatschappij niet worden uitgedaagd zijn mensen over het algemeen vrij tolerant. Kleine afwijkingen kunnen worden bijgesteld en mits wat geduw en getrek in een reeds bestaand vakje worden gestopt (cf. homovriend = vriendin). Maar op andere afwijkingen kan enkel met repressie worden gereageerd (cf. geen roze fiets voor zoonlief).