When life gives you lemons

Australian gymnast and Olympian Ji Wallace came out for the second time. The world already knew he was gay. Now we know he is HIV positive. The importance of this revelation cannot be underestimated. The stigma surrounding HIV and AIDS is tremendous.

In 2010, according to the World Health Organization, 34 million people were living with HIV/AIDS. The same year, 2.7 million people were newly infected with the disease and 1.8 million died of it. In Belgium, 1 out of 20 gay men is HIV positive. Personally I don’t know anyone who is HIV positive although I know a lot more than 20 gay men. You can no longer tell by looking at someone if he or she is HIV positive, unlike in the beginning of the HIV crisis when there was no medication to slow the disease down. Nowadays people have a choice to reveal their HIV status or not, and most of the time they keep it to themselves or share it only with a handful of people. I don’t blame them. The social stigma surrounding HIV and AIDS can ruin your life. All over the world HIV positive people are being subjected to discrimination and violence. They are being ostracized, rejected and avoided by the people they know. Their human rights are being violated by compulsory HIV testing without prior consent or protection of confidentiality. They have difficulties finding a job, getting insurance, renting a house, getting access to education, and in some countries even getting access to medical assistance.

Being HIV positive is being associated with promiscuity, homosexuality, bisexuality, sex workers and intravenous drug use. This might come as a shock, but not all HIV positive people are promiscuous homosexual heroin addicts that go cruising for money every night. And even if they were, that would be no reason to judge them. HIV is not - as Belgian archbishop André Léonard said - a form of immanent justice. The compassion that is shown for people that have a life threatening disease is being denied to HIV positive people. Unlike other diseases the public at large still sees HIV as something you have brought on to yourself. Unless of course you caught HIV from blood transfusion. That’s why we don’t want those promiscuous gay men to donate blood! Sigh.

Zaterdag 17 mei was het IDAHO. Nee, niet de 43ste staat van de Verenigde Staten, maar de International Day Against Homophobia and Transphobia. De dag waarop herdacht wordt dat in 1990 homoseksualiteit uit de International Classification of Diseases van de Wereldgezondheidsorganisatie werd geschrapt. Een dag ook waarop progressieve gemeenten de regenboogvlag laten wapperen, politici speechen voor verdraagzaamheid, Hoge Commissarissen video’s uploaden, en, last but not least, kranten opiniestukken publiceren van holebiactivisten. Een dag waarop - hopelijk - elke rechtgeaarde mens het er mee eens is dat gaybashen niet meer van deze tijd is (al doen de nieuwsberichten van de afgelopen weken iets anders vermoeden) en dat homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders dezelfde rechten moeten hebben als heteroseksuelen. Maar is het ook geen dag om eens naar onszelf te kijken? Om ons af te vragen of we zelf geen homofoob kantje hebben? Homo- en transfobie zijn namelijk vaak heel wat subtieler dan ostentatief op een verwijfde jongen zijn gezicht staan timmeren.

Een nonkel die in een dronken discussie aan de verliezende hand is en met “vuil janet” dan maar op de man in plaats van op de bal speelt; ouders die weigeren voor hun zoontje de gevraagde roze fiets te kopen “omdat dat voor meisjes is”; of vriendinnen die hun homovriend zien als “een vriendin, geen échte man”. Zijn zij homo- of transfoob? Waarschijnlijk niet, of het is zo in ieder geval toch niet bedoeld. Toch zijn de mechanismen achter deze uitlatingen dezelfde als die achter fysieke uitingen van homo- en transfoob geweld. Zolang de dominante  normen en waarden in onze maatschappij niet worden uitgedaagd zijn mensen over het algemeen vrij tolerant. Kleine afwijkingen kunnen worden bijgesteld en mits wat geduw en getrek in een reeds bestaand vakje worden gestopt (cf. homovriend = vriendin). Maar op andere afwijkingen kan enkel met repressie worden gereageerd (cf. geen roze fiets voor zoonlief).

First blogpost ever! (writing about it in my diary as we speak)

The only thing I can promise you is that this blog will be full of debatable ideas, questions without clear answers, complete nonsense and spelling mistakes (in English and Dutch!).