#tnh2015

ŁK

Redaktorka naczelna: Joanna Malicka Sekretarz redakcji i media społecznościowe: Radek Folta Redaktorka: Agata Saraczyńska Redakcja: Kuba Armata, Marta Bałaga, Piotr Czerkawski (bystry felietonista), Magdalena Felis, Natalia Gruenpeter, Anna Paprocka, Ian Haydn Smith, Iwona Sobczyk, Artur Zaborski Ekipa fotograficzna: Anna Jochymek (szefowa), Bartek Barczyk, Maja Kryńska, Karolina Połosak (edytorial) Korekta: Urszula Włodarska DTP: Andrzej Pasierbski Wydawca: „Gazeta Wyborcza” Redakcja dziękuje Sewerynowi Ptakowi za giętkość i elastyczność, hotelowi Monopol za całokształt oraz najlepszym wolontariuszom na świecie!

Natalia Gruenpeter: Wasz film to podchwytliwa zagadka. Lubicie być zwodzeni w kinie? Severin Fiala: – Chodzi tu raczej o grę. Stajesz się jej częścią, kiedy wchodzisz do kina. Musisz zaakceptować jej reguły, a one zmieniają się z każdym filmem. Veronika Franz: – Lubimy filmy, które nie zdradzają od początku, co jest dobre, a co złe. Gracie też z gatunkami, z thrillerem, horrorem. Jesteście kinofilami? SF: – Oglądamy razem dużo filmów, mamy zbliżony gust. Często zgadzamy się, ufamy sobie. Dlatego możemy razem pracować. Opowiadacie o chłopcach, którzy nie rozpoznają swojej matki po operacji plastycznej. Skąd ten pomysł? SF: – Oglądaliśmy w telewizji dokumentalną telenowelę o kobietach przechodzących operacje plastyczne. Przez dłuższy czas oddzielone są od rodzin, a potem powracają do domu z innym nosem, policzkami, z nową fryzurą i makijażem. Wtedy następuje ten magiczny telewizyjny moment – spotkanie na czerwonym dywanie, pełne emocji potęgowanych muzyką. Mieliśmy poczucie, że w oczach dzieci widać irytację. To był dla nas punkt wyjścia. Potem zaczęliśmy zadawać pytania: Co by było, gdyby...? Mieliście gotowy scenariusz, kiedy zaczynaliście zdjęcia? SF: – Scenariusz był precyzyjny i napisany w całości, ale nie daliśmy go aktorom. Udział w filmie miał być dla nich grą, zagadką do rozwiązania. VF: – Nikt nie uczył się kwestii, choć mieliśmy je zapisane. Liczyliśmy, że przez inscenizację i próby osiągniemy to, co zamierzyliśmy. Grający u nas bliźniacy starali się wypaść jeden lepiej od drugiego, są bardzo ambitni. Relacja matka – dziecko jest tematem wielu horrorów i thrillerów. Jak myślicie, dlaczego? SF: – To temat, z którym każdy może się zidentyfikować. A im bliższy jest ci jakiś problem, tym bardziej może okazać się przerażający. VF: – Relacja ta opiera się na najgłębszym zaufaniu. Nasz film opowiada o jego utracie. Pytamy: „Jak możesz udowodnić, że jesteś matką, kiedy dzieci już tego nie czują?”. Może nie możesz... Inną kwestią, która nas interesowała, była tożsamość. W różnych relacjach i sytuacjach możesz być kilkoma różnymi osobami. Rozmawiała Natalia Gruenpeter

Jestem zaszczycony, że mój film został wybrany do festiwalowego konkursu. Znacznie ważniejsza od nagród jest możliwość prezentowania swoich filmów. Myślę, że zgodzi się z tym każdy reżyser. Jesteśmy wdzięczni, że festiwale stwarzają okazję do prezentacji filmów w kinach. We Wrocławiu spotkałem się z fantastycznym tłumem młodych entuzjastów, którzy chcą odkrywać filmy w kinie. To dla mnie bardzo cenne i muszę podkreślić, jak bardzo się cieszę, że w ogóle mogłem pokazać tutaj mój film. Nie spodziewałem się, że wygram, i wciąż czekam, aż ktoś mi powie, że popełniono błąd. Być dostrzeżonym w tak znakomitym konkursie, pośród tak pomysłowych filmów, jest fantastyczne. Wróciłem już do domu z bardzo pozytywnymi odczuciami, nie wiedząc do końca, jak tę energię wykorzystać. Właściwie powinienem teraz pisać, ale ponownie zostałem zaproszony do Wrocławia na zakończenie festiwalu. Czuję, że ta nagroda to wspaniała motywacja do tego, żeby dalej zajmować się kinem. Już jutro wracam do pracy nad kolejnym filmem. Mam też nadzieję, że to dopiero początek mojej przygody z wrocławskim festiwalem. Not. NG

Rozmowa z Filipem Syczyńskim , reżyserem, jurorem sekcji Powiększenie Marta Bałaga: Pokazywałeś filmy na najważniejszych festiwalach. Teraz znalazłeś się po drugiej stronie. Filip Syczyński: – Łatwiej ocenia się innych, zmienia to nastawienie. Bardziej delektujesz się filmem, bo musisz się na nim skupić. Zwykle oglądam filmy tylko dla przyjemności, teraz musiałem jeszcze pomyśleć o tym, co zobaczyłem. Odczuwasz i analizujesz, tworzy się pełnia. Problem w tym, że nie analizujesz ich sam. W jury były też inne osoby. – Mieliśmy podobne odczucia i wrażliwość. Filmy były rozstrzelone; przypominało to ocenianie, czy bardziej podoba ci się wiersz, czy książka. Znalazły się tam wideoklipy, dokumenty, fabuły. Ocenialiśmy pod kątem tego, co nas zaskoczyło. „Królową ciszy” wybraliśmy jednogłośnie. Rzadko zdarza się, by zamiast epatować biedą, pokazać temat w świeży sposób. Warto mówić o tym, co się zna? – W przeciwnym razie wychodzi to z głowy, a nie z serca. To, co zrobiła Agnieszka Zwiefka, przypominało spacer znajomą ulicą, na której nagle widzisz coś zupełnie nowego. Dokument nie powinien pretendować do pokazywania prawdy – więc zaznacz swoją wizję! Nagrodziliśmy też wideoklip „Dryf” Marcina Ożoga, był najbardziej spójny formalnie. Nagrodę Specjalną przyznaliśmy Agnieszce Terpińskiej za „Amerykę”. Przekonała nas lekkość gry aktorów i ciekawe podejście do tematu. Widać, że będzie świetną reżyserką. Rozmawiała Marta Bałaga

Nagrodzeni nieznani Podczas MFF T-Mobile Nowe Horyzonty rozstrzygnięto konkurs na najlepsze europejskie filmy krótkometrażowe. O wcale nie tak trudnych wyborach i swoich wrażeniach mówi Pamela Cohn, jurorka: – Muszę przyznać, że praca w jury Konkursu Europejskich Filmów Krótkometrażowych była ciekawym doświadczeniem. Okazało się, że wraz z pozostałymi jurorami mamy zbliżone gusta. W efekcie szybko wskazaliśmy faworytów i w obradach chodziło raczej o to, jak rozdzielić nagrody. Szukaliśmy odkryć, twórców, którzy mają wiele do powiedzenia, a nie są jeszcze zbyt dobrze znani. To także powód, dla którego nie daliśmy pierwszej nagrody Benowi Riversowi za „Rzeczy”. Jest on przecież jednym z bardziej znanych twórców kina eksperymentalnego. Zarówno ja, jak i pozostali jurorzy jesteśmy fanami jego twórczości. Oglądając jego nowy film, mieliśmy wrażenie, że zrobił coś innego. „Rzeczy” to kino osobiste, ale i zabawne, udowadniające, że Rivers jest w świetnej formie. Pierwszą nagrodę przyznaliśmy Rainerowi Kohlbergerowi za „Migotanie księżyca”. Kino kompletnie abstrakcyjne, gdzie każde z nas znalazło jakąś historię. Pamiętam, że widzowie podczas projekcji byli jak w transie. To nie zdarza się często. Nagrodziliśmy także „Wszystko, co stałe” w reżyserii Louisa Hendersona. W dużej mierze za to, że w ciągu 16 minut pokazał więcej niż niektóre dokumenty w dwie godziny. Chcieliśmy znaleźć coś świeżego. Zwłaszcza dzisiaj, gdy notorycznie jesteśmy narażeni na filmowe kalki. To bardzo ekscytujące, że czasami, jak w przypadku wspomnianych tytułów, one nie przychodzą. NOT. KA

Najlepsza miłość – Nie jest jednak łatwo oceniać w tej samej kategorii dokumenty, fabuły i animacje. Szukaliśmy filmu, który obroniłby się jako całość – mówi Edyta Janczak-Hiriart, jurorka Konkursu Polskich Filmów Krótkometrażowych. – Chodziło o osobowość autora, reżyserski pomysł i uczciwość. Główną nagrodę przyznaliśmy Grzegorzowi Zaricznemu za film „LOVE, LOVE”. Dokument wzruszył mnie nie tylko ze względu na bohaterkę, ale i sposób, w jaki został zrealizowany. Druga nagroda trafiła do Marcina Ratha za fabułę „La etiuda”. Doceniliśmy odwagę twórcy i to, w jaki sposób bawi się kinem. NOT. KA

15. edycja MFF T-Mobile Nowe Horyzonty – i 10. edycja wrocławska – dobiegła końca. Razem z pierwszymi dniami sierpnia spada potężna kurtyna melancholii. Ciężko wyjść z tej narracji wyznaczanej przez rezerwacje biletów, godziny seansów „12:45 czy 13:15???” i brak umiaru w Arsenale. Zaklęty krąg wprowadza łatwy porządek – porządek a rebours, bo najważniejsze jest kino: kino jako obowiązek. Jesteśmy w tłumie, który nie tłumi, ale wibruje do tego samego bitu. Ciężko stąd wrócić do rzeczywistości, która nie organizuje planu dnia. Pogubić się w niej. Obudzić o 8:30 i nie zarezerwować biletu. mf fot. Facebudka #tołpastopklatka