#tangena

Matagal-tagal na din pala ng huling poste ng meralco ko! Namiss ko mag blog pero sasobrang busy hindi na ako nakapag post lahat imahe galing sa intagram ko nalang ang andito wooot saklap! Pero ngayon gigil ang mga daliri ko landing landi na makapag type ngunit wala naman akong matino na sasabihin dahil gustong-gusto nang sumabog ng puso ko, sira na nga ito haha saklap eh nuh? tugudush!

Ilang araw na din kame hindi nag uusap ng aking sinta pikon na pikon na ang lola nyo! paulit-ulit ang dahilan cge parin ituloy mo lang dahil ngayon napikon na ako! Seryoso! ano suntukan nalang ba? :D

Biglang tumawag yung friend ko nung highschool

Sya: Nasa Cavite ka pa rin ba ngayon? Nasaan ka?

Ako: tingin ka sa left side ng chest mo :"">

Sya: ...... utong ka na pala ngayon Jum

isa sa mga pinaka-iniyakan kong kwento nung bata ako, mga 6 years old siguro ako, ay ang alamat ng kasoy. Kasoy as in cashew nut. Yata. Anyaways, 6 years old pa lang ako non at ala pa talaga akong paki kung anong english nun kaya..

Ayun. Ganito daw ang kwento:

Yung buto daw ng kasyo dati ay nasa loob. Sabagay, hindi ba kayo nagtataka kung bakits iya lang ata yung nasa labas yung buto? Ako kasi oo. Dati. Tapos ayun nga, nagkaroon daw ng party sa kagubatan. Enchanted Forest. Tapos syempre andon lahat ng hayop at halaman saka yata mga diwata. Basta, masaya sila, at eto namang si kasoy, na nasa loob lang ng kanyang bunga e naiinggit at humiling sa diwata na hayaan siyang makalabas. Sabi ng diwata, hindi na daw mababawi yung kahilingan ni kasoy, pero dahil nga naka-party mode na si kasoy, sige daw! and boom! Ayun asa labas na siya. Masaya nung una. Syempre, new environment, pero nung gabi na, nagsiuwian na ang lahat, wala nang party. Wala nang liwanag, kasiyahan at awitan. Anong natira? Tahimik. Malungkot. Madilim. Malamig.

Gustuhin man niyang bumalik ay hindi na pwede.

So anong konek nito sa buhay ko? 

Madalas naiisp ko na ako yung buto ng kasoy. Tangena, wag kang tumawa! Seryoso ko!

I mean, feeling ko nasa loob ako ng isang madilim at masikip na kulungan at lagi akong mag-isa...nakikinig sa tawanan at kasiyahan ng iba sa labas. Gusto kong lumabas sa comfort zone ko, sa safe zone ba. Pero lagi kong naiisip yung alamat na to. What if, hindi na ako makabalik? What if pag andun na ko, madisappoint lang ako because things there were not as I expected them to be? What if I find myself uncomfortable to my new surrounding and finally regretting my "adventure" out of my comfort zone? What if?

Di ba? Andaling sabihin na lumabas ka sa comfort zone mo, na mas mae-experience mo ang masayang buhay kapag nasa labas ka ng safe zone na itinakda mo, but in reality (o baka sa kaso ko lang to), that's a big, fat bullshit. I mean, you can enjoy life by just being happy with what you have. Don't reach for the things that might even destroy or broke you. sabi nga nila, minsan pag pilit mong inaabot yung isang bagay, pati yung hawak mo na e nabibitiwan mo pa. tulad ni kasoy, may protection na siya from natural hazards pero ipinagpalit niya yon sa er...isang gabi ng kaligayahan. Di ba? Bakit ka magpapakatanga para don? Okay masaya ka ngayon, paano mamaya? Bukas? sa isang araw? linggo? taon? Wag mo kong sagutin na "atleast sumaya ko" kasi in the end, it'll not be worth it. atleast for me. shit, walang basagan ng trip.

Paano kung bumalik yung feeling? Makakalimutan ko ba lahat ng natutunan ko at magpapakatanga ba ulit?

Paano kung bumalik ang oras? May babaguhin ba akong mga bagay na pinagsisihan ko?

Paano kung bumalik yung sakit? Kakayanin ko parin ba?