#surpriz

Durmamam gereken gunlerdeyim ve ne guzeldir ki durmuyorum. Ense karartmadan devam edebilmek guzel. Işsiz hayatimin 3. Haftasina girdim. 2 is gorusmesi donusu, 2 de bekleyen gorusmeyle iyi bir performans sergiliyorum sanirim. Bu gorusmeler acele etmeden, sakince karar almam icin bir guc veriyor bana. Yarin da Istanbul'a dogru yollanacagim. Bir is gorusmesi davetine icabet hedefimiz. Heyecan var mi dersem tam da istedigim kadar, kafi miktarda. Bunun asil sebebi kendime guvenmem sanirim. Bu bir ego degil. Sadece pozisyon tam benlik, alirlar yada almazlar orasi onlarin bilecegi sey. Ben kendimi en dogru sekilde ifade edecegime inaniyorum. Istanbul demisken, asil hedefimden sonra kavusmalar kurcamiyor kalbimi. Ankara gunlerimi yad edecegim minnosumda kalacagim. Ardindan eskilerden gelen bir insan (anlatamadim bu cumle ile) ile bulusma ihtimalim var. Ve sonrasinda da aileme kucuk bir surpriz yapabilirim.

Dereyi gormeden pacayi sivama huyum icin kendimi durduruyorum. Nasil tasinirim, nasil istanbulda tekrar yasarim sorularini zamani gelince dusunmek icin kenara koyuyorum. Yillar sonraki karsilasmanin sonrasini da dusunmeyip su an ki tatliligiyla birakmayi deniyorum.