#tesekkur

Bugun uzun bi aradan sonra tenis oynadim. Bir saat boyunca topu hic dusurmedim. Nefesim kesilmedi, yorulmadim. Hocam “Istersen su icebilirsin” dediginde zorunluluktan degil de gercekten susadigim icin gidip su ictim. Capraz vurdum, paralel vurdum, vurdum da vurdum. Gucluydum de, ki genelde bir sure sonra oyundan duserim. Bu sefer, bir suredir yaptigim duzenli sporun etkisi olmustu. En onemlisi, oncekilerden farkliydim.

Insani en mutlu eden seylerden biri bu sanirim, caba gosterdigin bir seyde yol aldigini bilmek. Yerinde saymiyor oldugunu hissetmek. Ne zamanki cabalarinin bosa oldugunu fark ediyor insan, iste o zaman yoruluyor ve vazgeciyor.

“Hayat yuvarlak bir cember degil, ilerleyen bir cizgidir.”

Hocam ders sırasında, ‘Sen kilo mu aldin yoksa?’ dedi ama sonra ‘Yapilanmissin, spor guclendirmis seni’ diye toparlamaya calisti. Kilo almamistim, o yuzden dedigine inandim. Ama gel gor ki, hocanin agzindan dogru duzgun ‘Afferim kiz sana!’ sozunu duyamadim. Onun yerine yaptirdigi duzenli testlerden ve ne kadar yogun oldugundan bahsetti. Oysa bu bir saat bana ozeldi ve bana ozel birkac motive edici soz duymayi bence hak etmistim. Ders bitiminde, ‘Bekledigimden iyidin’ dedi sadece. Guldum. Benim bekledigim pek bu degildi. 

Bu aralar niye boylesine takdir bekliyorum karsimdan diye dusunuyorum. Iste mesela, esek gibi calisiyorum. Fark edilmeyince de sinirleniyorum. Biliyorum, disaridan bir seyler beklemek hep sikintili. Asil olmasi gereken ic motivasyon, kendini bilmek falan filan. Ama bal gibi de disardan bu sozleri duymayi bekliyoruz. Bal gibi guzel oldugumuzu, iyi oldugumuzu duymadikca buna inanmakta gucluk yasiyoruz. Bu yuzden bu ara cevremdeki ‘yol gostericilere’ ofkeliyim. Iki guzel sozle gaz alabilen bir insan olarak bu takdir kisirligina tepkiliyim. Acaba ben en son ne zaman baskasini takdir ettim? Bunu dusunmeye basladigimdan beri, cevremdeki caba harcayan insanlara daha cok tesekkur ediyorum.

Ic sesimi de guclendirmeye calisiyorum,