Dokładnie tydzień temu zaczęły się ciężkie 4 tygodnie. To co się dzieje z ludźmi gdy się starzeją jest przerażające. Skóra tak twarda wyglądająca jak pokrowiec na telefon, brak rzęs…. Ale najbardziej widać starość w demencji. Nie potrafią odpowiedzieć sensownie na pytania, a jeśli już odpowiedzą na konkretne pytania to jest to cud. Ciężko się domyśleć co Ula ma na myśli ponieważ znajduję się już w swoim świecie, swojej bańce mydlanej.

Ktoś inny z POChP co chwilę alarmuje personel. Choroba jest na takim poziomie że co chwilę się dusi i dostaję paniki z tego powodu. Kto by nie dostał?

Postanowiłam wziąć urlop i zabrać moją babcię na wycieczkę do wsi, w której dorastała. Ta wizyta, jak każda poprzednia i przyszła, była jej ostatnimi odwiedzinami w tych stronach. Dotykała ponownie każdego starego drzewa, żegnając się z nim. Szukała po polach śladów ojca, który nie żyje tyle samo lat, ile żyję ja i przerzucała skrawki materiału, pozostawione przy maszynie do szycia mojej prababci. Jadła jabłka ze starego sadu, wspominając, jak smakowały przed 50 laty, gdy przyjeżdżała tutaj jako młoda mężatka.

Codziennie spędzałyśmy czas u innego starszego człowieka, który tak jak moja babcia, we wszystkim widział “ostatnią może już szansę, żeby”. Wizyty przebiegały podobnie. Po omówieniu sposobu śmierci przyjaciela, kuzyna i byłego sąsiada nadchodził czas na wnioski z życia. Kobiety, które całe życie poświęciły komuś, w czasie przygotowywania setno-tysięcznego obiadu dla całej rodziny, radziły mi jedno:

"Jeśli ułożysz sobie życie pod siebie i tak będzie nieszczęśliwe, ale nie aż tak, jak to, które układasz pod kogoś. Dlatego nie oglądaj się na nikogo, rób tak, żeby było ci wygodnie” - radziła siostra babci. “Jeśli poczujesz, że nie ma już czasu na szukanie miłości, zrób sobie dziecko. Tylko z kimś takim, kto nie nabruździ ci w życiu. Zresztą, czy koniecznie musiałby o tym wiedzieć" - zastanawiała się bezdzietna narzeczona mojego wujka, która miłość znalazła przed 60-tką, ale nigdy nie została matką. “Nie pracuj za dużo. Nie przemęczaj się. I tak większość wysiłków nie przynosi efektów” - dodawała moja babcia, która całe życie pracowała na 2 etaty, bo z wykształcenia była położną, a z zamiłowania pracoholiczką.

- A pamiętacie pogrzeb Ireny? - odpowiadałam - Nikt nie płakał, nie tęsknił. Nikt jej nie wspomniał ani w czasie stypy, ani na cmentarzu. Nikt nie powiedział: “Szkoda, że tak młodo. Spokojnie mogła dożyć do 80-tki”, bo nikomu nie było żal, że tak krótko. Nie chcieliśmy mówić o niej źle, więc nie mówiliśmy o niej wcale, bo prawda jest taka, że była leniem, egoistką i straszną matką. Nie słucham tego, co mówicie, tylko patrzę na to, co robicie.