#skryfstuk

Maar tog wil ek nie ophou luister nie.

Dis hard, opdringerig, besitlik.

Die afwesigheid van woorde.

Alle geluk en hartseer van die verlede

Gekonsentreer op een stil aand.

In die stilte het ek wel geleer

Dat nie almal wat jou hoor verstaan jou siel nie,

Dat ek my gedagtes duidelik kan hoor,

Dat dit ironies is hoe stilte soms te raserig kan wees en leegheid soms te swaar kan wees.

My foon laat my voel soos 'n vreemdeling.

Geforseerde goeie môres.

Liefdelose konneksies.

Sosiale media wat voorkom as intimiteit.

'n Eindelose soektog na my identiteit.

Maandae het ek nogsteeds nie die moed gekry om op te staan nie.

"Selfde" sê my vriende, 'n liefdes taal miskien?

Ek is gesê dat ek die stilte moet omhels

“Dit is só seer” sê sy met ‘n goed weggesteekte snik. “Ek weet” sê hy half konfronterend. “Hoekom waarsku niemand jou van hierdie seer nie?” Dit raak vir haar moeiliker om die trane en die snikke weg te steek. “Wanneer bome vrugte in oorvloed dra, dink hulle nie meer aan die dae toe hulle gebloei het nie”, troos hy en vir ‘n oomblik is sy glimlag deursigtig. Sy besef hy steek iets weg; dalk is dit omdat sy dimpels nie só diep duik nie en sy oë meer as gewoonlik blink. Hy verskuif sy staar na die grond en probeer met als in hom om haar beter te laat voel. As haar trane net in ‘n glimlag kan verander sal hy meer as tevrede wees. Hy hou nie daarvan om haar só seer te sien nie.