#sijen

i imagine that the winterhold mages care a lot about agency, so while they reversed a lot of Sijen’s mutations via restoration magic (including giving him sight), they left it up to him whether he wanted to alter his face. he’s pretty comfortable with how he looks so it didn’t even cross his mind during his time at winterhold, but once he’s out into skyrim itself he quickly realizes that it’s way too obvious that he’s a falmer, a fact that gets him into a dangerous situation more than once. the nords are also already hostile to elves, and his appearance on top of that makes it hard for him to find work in even the most accepting of holds. being a stubborn little bastard, he decides that if anyone’s transfiguring his face it’s going to be HIM, so he returns to the college for a stint to learn how to go about it. after making some relatively minimal adjustments to his features he’s able to pass himself off as an altmer (albeit a very short, pale one). 

by the time of the events of skyrim, about 50 years later, he’s an accomplished alchemist and restoration mage who has traveled the whole province and even into cyrodiil. he’s gotten a little rough around the edges during his time on the road, has a bit of a criminal past (petty thievery pays when magic doesn’t), may have also gotten mixed up in some daedric business at one point and has the scars to prove it. despite that he’s become well-regarded in the holds and villages he visits often, even by nords who would normally never trust an elf. he’s started going by Sijen Snow-Melt, which was originally a nickname given to him by a nord friend in ivarstead, for his habit of showing up at the winter thaw, when illnesses hit most heavily. 

EEN ONDERZOEK NAAR BRUNSSUMS CULTUURHISTORISCH ERFGOED - Jo Sijen

Afgelopen week kwam ik Jo Sijen tegen op de Hallenweg, tijdens een bezoek aan de Dutch Design Week. Jo is een van de keramisten die vanuit mijn project 1 kilo Brunssumse klei kreeg. 

Hij wilde graag een poging doen gietklei te maken van de Brunssumse klei. Gieten is natuurlijk een mooie toevoeging aan de proeven die al gedaan zijn met deze klei. Daarop hebben we besloten ook nog eens langs de vindplaats van deze klei te gaan, in het Schutterpark te Brunssum.

Toen Jo mij deze twee kopjes overhandigde vertelde hij mij dat hij veel werk heeft gehad aan de klei. Eerst moest het worden gesneden in plakken, gedroogd, vergruisd, gezeefd, gerehydrateerd voor het de juiste zuiverheid had om er mee te kunen gieten.

De kopjes zijn beiden gestookt op 1245 graden celcius en zijn dus steengoed. Aan de binnenzijde zijn de kopjes geglazuurd, al is de keramiek eigenlijk al waterdicht zonder glazuur. De glazuur heeft niets doen veranderen aan de kleur, zowel met als zonder is de keramiek egaal grijs, hoewel één kopje een klein crème-kleurig vlekje heeft. De kopjes zijn ontzetten licht van gewicht.  Beiden objecten zijn vrij van barsten. Volgens Jo is de klei speciaal omdat het op zulke hoge temperatuur gestookt is geworden en het zijn vorm behouden heeft. Geen barsten of zo iets dergelijks, dat is wel speciaal en zeker voor klei in gegoten vorm.