#selefiyye

ALLAH'IN SIFATLARINA İMAN ETMEK

Ebu Abdullah Muhammed bin İshak ibn Mende (rahimehullah) dedi ki:

"Allah azze ve celle'nin sıfatları hakkında varit olan haberler, Rasulullah ﷺ'den mütevatir olarak ve Allah azze ve celle'nin kitabına muvafık olarak gelmiştir. Halef bu haberleri, sahabe ve tabiinden şu günümüze kadar seleften alıp nesilden nesile aktarmıştır. Bunları yaparken Allah'ın sıfatlarının varlığını, bilmeyi ve onlara iman etmenin gerekliliğini ispat etmişlerdir. Allah'ın kitabında haber verip, Nebi ﷺ'in de bildirdiklerine TEVİL, İNKAR, TEMSİL ve TEKYİF etmeksizin teslim olmak gerekir. Allah azze ve celle, kendisinin ve Rasul'unun ﷺ'in vasıflandırdığı isim ve sıfatlarıyla ezelidir. Bu sıfatlar O'ndan zail olmaz. Her kim Allah'ın sabit olan sıfatlarından bir sıfatını inkar ederse, Allah'ı inkar etmiş olur. Her kim, Allah'ın sıfatlarının muhdes olduğunu, önceden olmayıp daha sonra Allah'ta var olduğunu iddia ederse, Allah'ın sıfatlarını, mahlukatta muhdes olan, zail olan, mahlukatın, yok olmasıyla yok olduğu ve baki kalmadığı sıfatlarına benzetmiş olur. Halbuki Allah azze ve celle, sıfatlarıyla nefsini övmüş, kullarına da bu sıfatlarla O'nu övmelerini emretmiş, Rasulullah ﷺ de bu sıfatları tasdik etmiş ve Allah'ın kendi nefsi, isimleri ve sıfatları hakkında kullarına bildirmiş olduğu muradını açıklamıştır. Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: "Rabbiniz, kendi üzerine rahmeti (merhameti) yazdı."

Rasulullah ﷺ dedi ki: Allah Teâlâ şöyle buyurdu: "Ben, zulmü nefsime haram kıldım." Rasulullah ﷺ Allah Teâlâ'nın bu sözünü şöyle açıklamıştır:

"Allah Teâlâ, kendi katında bulunan bir kitaba; "Benim rahmetim, gazabımı geçmiştir" diye yazdı."

TEVİL: Lügat açıdan manası dönmek ve kelamı açıklamak demektir. Lügat manasına baktığımızda kelami tevil etmek, tefsir etmek manasında veya kendisine dönen akıbet manasındadır. Çünkü kelimenin ilk manası dönmek anlamındadır. Müteahhir alimlerin çoğunun istilahında ise tevil kelimesi, bir delilden dolayı lafzın zahir manasından başka bir mana vermektir. Metinde kastedilen de budur.

TEMSİL: Bundan kasıt Allah Teâlâ'nin sıfatlarının mahlukatın sıfatlarına kıyas edilmesidir. "Teşbih" diye de isimlendirilir. Yani Allah Teâlâ'nın sıfatlarını, mahlukatın sıfatlarına benzetmek demektir.

TEKYİF: Bu kelimeden maksat, ister zati olsun ister fiili Allah'ın sıfatlarının keyfiyetini bilmek demektir.

İbn Mende devamla şöyle demiştir;

"Bizim bu zikrettiğimiz şeylerde henüz zikretmediğimiz bütün İsim ve sıfatlara bir delil vardır. Bu isim ve sıfatların teşbih ve temsilden ayırması, sıfatların manaları ve zıtlıklarını bilmekle, niyetle, cahilleri ve batıl ehli nazarında teşbih ve temsile sebep olan yaratan ile yaratılanlar arasın daki bütün her şeydeki farkı bilmekle, Allah'a, isimlerine ve kendisinin ve Rasulullah ﷺ'in vasfettiği sıfatlara iman etmekle olur. Mahlukatın isimleri ile sıfatları, Allah'ın isimlerinde muvafık olmuştur. Ancak mahlukatın muhdes ve fani olması, yaratıcının ise ezeli ve baki olmasından dolayı yaratıcı ile yaratılanlar arasındaki isimler bütün manalarıyla farklıdır. Allah Teâlâ'nın sıfatlarını izhar eden ancak bu sıfatların keyfiyetini idrak etmeyi imkansız kılan şu ayettir: "Onun benzeri gibi hiçbir şey yoktur. O hakkıyla işiten ve hakkıyla görendir."

Bu faslı zikrettik ki doğru yoldan sapmış, Allah Teâlâ'nın kitabından ve Rasulullah ﷺ'in sözünden çıkmış olanlar, bunlara tutunup da Allah Teâlâ'nın kitabında ve sadık halef alimlerinin, temiz selef alimlerinin Allah Teâlâ ve Rasul'unden naklettiği isim sıfatlarını tevil etmesinler. O selef alimleri ki Allah'ın dinini ve hükümlerini nakletmiştir. Onlar ki tebliğ etmekle emrolunmuş; Allah'ın bütün emirlerini tebliğ etmişledir. Onlar ki Allah Teâlâ'nın kitabındaki tehdidinden kaçınmışlardır. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurur: "İndirdiğimiz apaçık delilleri ve hidayeti Kitab da açıklamamızdan sonra onları gizleyenler var ya, işte onlara hem Allah lanet eder hem de bütün lanet etme konumunda olanlar lanet eder." Bu yüzden selef halefe, Allah Teâlâ'nın emrettiği gibi emretmiş, bu konuda hiçbir kınayıcının kınamasından çekinmemişlerdir. Allah Teâlâ bizi, onlara ihsan ile tabi olanlardan eylesin. Hiç şüphesiz O, rahmetiyle buna kadirdir.

Şeyhulislam İbn Teymiyye (rahimehullah) şöyle demiştir;

İnsanların pek çoğu Nebevi bilgilerin çoğunun silindiği, hatta Allah'ın, peygamberi vasıtasıyla gönderdiği kitabını tebliğ edecek kimsenin kalmadığı yerlerde ve zamanlarda yetişmiş olabilir. Bu yüzden çok kimse Allah'ın, peygamberi vasıtasıyla gönderdiği şeyleri bilemez, orada bunları kendilerine tebliğ edecek kimse de olmayabilir. Bu durumda olan kimseler tekfir edilmez. Bu sebeble müçtehid imamlar, ilim ve iman ehlinden uzak köylerde yaşayıp da bu açık ve mütevatir hükümlerden herhangi bir şeyi inkar eden ve yeni müslüman olan kimselerin bu bilgileri öğreninceye kadar tekfir edilemeyecekleri konusunda ittifak etmişlerdir.

BİD'ATÇİLER ARASINDAKİ SÜNNET BAĞLILARININ DURUMU

Ben acaba ne yapacaktım? Ya insanların adetlerine ters düşerek sünnete uyacak, ama böyle yapınca da, takip edegeldikleri adetlerin sünnet olduğunu iddia edenlerin hışmına uğrayacaktım. Fakat bu ağır yükün altına girmenin karşılığında büyük mükafat vardı. Ya da sünnete ve selef-i salihe uymayıp bidatçilerin yoluna girecektim. Böyle davranınca da, her ne kadar adetleri takip ettiğim için onlara muhalif değil aksine uyumlu bireyler arasında sayılsam da, Allah korusun dalâlete / sapıklığa düşmüş olacaktım.

İşte bu iki tavır arasında ben sünnete bağlılık yolunda ölmeyi bir kurtuluş olarak görürüm. İnsanlar Allah'ın takdir ettiği hiçbir şeyi benden savamazlar. Bazı konularda ben bid'atle mücadelede tedric metodunu uyguladım ve üzerimde kıyametler koparıldı. Sürekli kınandım. Ayıplanma ve kınanma oklarının hedefi oldum. Bid'atçilik ve sapıklıkla itham edildim. Câhiller ve aptalların seviyesine indirildim. Şüphesiz ben bu bid'atler için bir çıkış yolu (yani onlara meşrutiyet kazandıracak bir yaklaşım tarzı) çare aramış olsaydım, mutlaka bulurdum. Ancak dar görüşlülük ve akıllı adamların yokluğu beni zor olana yöneltti ve hareket alanımı daralttı. Zâhirî anlamıyla bu söz, âdet ve geleneklere ters düşmemek için (ilk dönem Müslümanlarının tavrına muhalif bile olsa müteşabihlere uymanın apaçık şeylere uymaktan daha kolay olacağına işaret eder.

Bazan benim tuttuğum yolu kötülemede kalplerde tiksinti uyandıracak ölçüde ileri gittiler. Ya da beni sünnet dışı bazı fırkalara nisbet etmeye kalktılar. Onların bu şahitlikleri yazılacak ve kıyamet günü bunun hesabı kendilerinden sorulacak. İmamlık yaptığım zaman namazların arkasında topluca dua etmek şeklini uygulamadığım için bazı insanlar, benim duanın hiçbir yaranı olmadığını söylediğimi iddia ettiler. Bu dua uygulamasının sünnete, sâlih selefin uygulamalarına ve âlimlerin söylediklerine aykırı olduğu ileride anlatılacaktır.

Bazan da (Allah kendilerinden râzı olsun) sahabeyi reddetmekle ve onları sevmemekle itham edildim. Bunun da sebebi özellikle hutbede Hulefâ-yı Râşidin'in ismini anmamamdı. Çünkü selefin hutbelerinde böyle bir durum yoktu, muteber ilim adamlarından hiçbirisi hutbenin unsurları içerisinde böyle bir duadan söz etmemişti. el-Esbağ'a hatibin geçmiş halifelere dua etmesinin gerekip gerekmediği sorulunca şöyle demişti: Bu bir bid'attir, bununla amel edilmesi gerekmez. En güzeli, bütün Müslümanlar için dua etmektir. Ona denildi ki: Gaziler ve sınır boylarında nöbet bekleyen mücahitlere dua etmesine ne dersin? Esbağ bu soruya şöyle cevap verdi: İhtiyaç halinde bunda bir sakınca görmem. Ancak hatip bütün hutbelerinde bunu sürekli olarak yaparsa bunu hoş görmem. Izz İbn Abdissellam da hutbede halifelere dua edilmesinin bid'at olduğuna ve hoş bir şey olmadığına hükmetmiştir.

Bazen de benim devlet başkanlarına başkaldırmanın câiz olduğunu söyle diğimi iddia ettiler. Bu iddiayı ortaya atmalarının sebebi de benim hutbede onların isimlerini zikretmememdir. Halbuki hutbede devlet başkanlarının adını anmak sonradan uydurulmuş bir bidattir. Önceleri bunu kimse yapmamıştır.

Bazen de benim dinde yapılması güç ve zor olanı tercih ettiğim yorumunu yaptılar. Onları bu kanaate sevkeden âmil ise benim mükellefiyet ve fetvalarda, tutunulan mezhebin meşhur olan görüşünü benimsemeyi teşvik etmem ve onun dışına çıkmamamdır. Halbuki onlar mezhepte meşhur olan görüşün dışına çıkarak tutunulan mezhepte veya diğerlerinde şazz da olsa soruyu sorana daha kolay gelen ve onun hevâ ve hevesine uygun olan fetvayı verirler. İlim sahipleri ise bunun aksini yaparlar. Bu konu el-Muvâfakat isimli kitapta uzun uzun anlatılmıştır.

Bazen de Allah'ın veli kullarına düşman olmakla suçlandım. Bunun sebebi ise bazı sünnete muhalif, bid'atçi ve kendilerinin halka hidayeti göstermekle görevlendirildiklerini iddia eden fakirlerle (dervişlerle) mücadele etmemdir. Ben, tasavvufçulara benzemedikleri halde kendilerini onlara nisbet eden bu ki şilerin bütün durumlarını halka anlattım.

Bazen de onlar benim sünnete ve cemaate muhalefet ettiğimi söylerler. Bu konudaki dayanakları da uyulması emredilen cemaatin (ki firka-yi naciyedir) halkın umumunun teşkil ettiği cemaat olduğu anlayışıdır. Halbuki onlar, cemaatin Rasulullah ﷺ'in, onun ashabı ve onlara güzelce uyanların teşkil ettiği cemaat olduğunu bilmezler. Inşaallah bunun açıklaması ileride gelecektir. Bu iddialarının hepsinde benim aleyhimde yalan uydurdular zan ve önyargılarıyla hareket ettiler. Allah'a hamdolsun (benim bu yalan ve iftiralarla ilgim yoktur)

1. Kendisi hadis ve ayetlerden "ibadet" ihdas edebiliyorken, karşı tarafın ayet ve hadislerden istinbat etmesini red ediyor. Kendisine ancak vahy gelmesi lazım ki rey ile ictihad bile olsa, hata olup olmadığını kesin bilsin.

2. Haricilik demiş, Haricilerin bidat anlayışı yoktur. Onlar için sabit olanın dışında herşey küfürdür ve hadislere karşı da mesafelidirler.

Ve tekfir, sadece Hariciler de mi vardır? Eğer öyle ise fıkıh kitaplarımız da riddet ve mürted ile alakalı onca satır, onca fetva ne demeye vardır?

Kendisi komple, mutlak manada tekfirin varlığını mı inkar ediyor (ki mutlak manada tekfiri inkar/red ediyorsa kendi cemaati olan Nakşibendi tarikatının İsmailağa kolunun, telif heyetinin çıkardığı/tercüme ettiği tekfir ahkamına dair kitab ne demeye vardır?) yoksa Harici/Tekfirci diye itham ettiği eski ve yeni kimselerin aşırı gittiğini mi iddia ediyor? Eğer öyle ise, tekfirci/Harici demeden evvel, ortaya tekfir nedir ne değildir, şartları engelleri nedir, kısaca tekfir ahkamı nedir onu belirtip ondan sonra birilerini itham etmelidir.

3. İbn Teymiyye ve falan falan kesim şöyle dedi diyor, ancak sanki bunu heva ve heveslerinden dayanarak demişler gibi lanse ediyor. Oysa İbn Teymiyye söylediği herşeyi ayet ve hadise dayanarak söylemiştir. Misalen, Nebi'nin kabrini ziyaret maksadıyla sefere çıkmaya caiz değil demiştir çünkü Rasulullah'n şu 3 mescit dışında seyahat etmek yoktur minvalinde hadisi vardır. Nassları devamlı zahirden almakla, bunun da Havaricin ameli olduğuna bağlamış yani yine Haricilik yaftasını vurmuş. Oysa kaide şudur; bir nassın zahirinin aksine, o manayı kayıtlayan/tahsis eden, tevile ihtiyaç duyuran herhangi bir başka nass/durum yoksa, o ayet ve hadis zahiriyle alınır. Örneğin iman edipte imanlarına zulm bulaştırmayanlar doğru yoldadır minvaldeki ayeti indiğinde sahabe zulmü normal zalimlik/günah olarak anlamıştır. Rasulullah ise buradaki zulmün şirk olduğunu açıklamıştır. Oysa hamr'ı (şarabı/içkiyi) terk edin ayeti indiğinde kimse ihtilafa düşmemiş, herkes aynı şeyi anlamış. Yani ortada 3 mescid dışında seyahat kastıyla çıkılmaz diye hadis var, aksi yönde benim kabrimi ziyaret edin diye de bir hadis yok. Sahabeden bunun yapıldığına dair bir nakilde yok. O zaman nasıl oluyor da bu sahih hadisi olması gerektiği gibi zahirinden alıp da bu yönde fetva vermek batıl oluyor.

4. Bidat tanımını yaparken de yine alicengiz oyunu yapıyor; evet, bidat lügat manası olarak yenilik demektir. Ve evet, bidat bir dini birde lügavi olarak ikiye ayrılır. Ancak Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) "kim DİNİMİZDE OLMAYAN birşey çıkarırsa" buyuruyor. Bazı sefihlerin hemen atladığı gibi "o zaman arabaya binme deveye bin, çatal kaşık kullanma" tarzında ki sözler geçerli değildir. Çünkü bunlar ne ibadettir, ne dindendir.

5. Nassları anlamada asıl kendisinde problem olduğu ve kasıtlı olarak çarpıttığı, bu bidati savunma kasdıyla ortaya attığı "kim dinde güzel bir çığır başlatırsa" hadisinin hangi olay üzerine, ne için söylenildiğini göz ardı etmesidir. Bu hadis, müminlere mallarını infak etmeleri yolunda haber verildiğinde, diğerlerine örnek olması açısından Ebu Bekir ve Ömer radıyallahu anhumun yaptığı işin övülmesidir. Oysa infak zaten var olan meşru bir ameldir ve sınırı yoktur. Haliyle başlattıkları yeni bir ibadet değil, o ibadetin amel dozudur.

6. Yine delil diye zikrettiği Bilal radıyallahu anh'ın abdestten sonra namaz kılması, Bilal radıyallahu anh'ın kendi başına ihdas ettiği birşey değildir.

Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur;

Her kim şu benim aldığım gibi abdest alır ve aklından bir şey geçirmeyerek iki rek'at namaz kılarsa geçmiş günahları affolunur"

Buhârî, "Vudû", 14;

Müslim, "Tahâret", 5, 6, 17

Velev ki böyle bir hadis olmasındı ve Bilal (radıyallahu anh) kendisi müstakil olarak bunu yapıyordu. Farz ve sünnetler dışında nafile namaz kılınmayacağını yahut belirli sayıda kısıtlayan bir ayet ya da hadis mi var? O, kendisi için böyle bir nafile namaz belirlemiş olur. Yani yine var olan, va'z edilen bir amelin, şahsi dozu söz konusu olurdu.

7. Dua etmekle alakalı iki hadis zikretmiş, özellikle ismi azam ile edilen duayla alakalı rivayete takılmış.

Burada amel/ibadet nedir? Dua etmek.

Peki dua etmek, ayet ve hadislerin apaçık belirttiği bir amel midir? Evet.

Peki herkes illa ayet ve hadislerde geldiği gibi mi dua etmek zorundadır? Bundan başka şekilde dua edemez diye bir nass mı var? "HAYIR"

O zaman neden nassla sabit amelleri, bidat kategorisinde değerlendirip, bak falan bidat işlemişte, Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) itiraz etmemiş gibi bir algı oluşturmaya çalışılmış?

8. Savunma maksadı ile naklettiği diğer hadisler de keza öyle. Zikr ve hamd etmek dinde olmayan şeyler midir? Bununla alakalı ayet ve hadis yok mu? Allah azze ve celle ne kadar az şükrediyorsunuz diye uyarmıyor mu kullarını? Beni anın ki bende sizi anayım buyurmuyor mu? Fatiha hamd ile başlamıyor mu?

Yahut namazda imam olmak, namaz da kıraat etmek zaten dinde yok mu? Bunlar zaten var olan şeyler. Ve Ömer Faruk beyin(!) burada kendisine dayanak kılmaya çalıştığı rivayetlerin HİÇBİRİSİ dinde olmayan şeyler değil. Kişi dilediği gibi nafile namaz kılar, dilediği gibi dua eder, dilediği kadar kıraat eder. Ancak BUNLARIN HEPSİ DİNDE VAR OLAN AMELLERDİR. Hiçbirisini bu insanlar, Rasulullah'tan sonra, belirli bir vakit ve şekilde yapılmak üzere "uydurmamıştır" . Kişi cehri okunacak farz namaz da bunu yapıyor, kişi namazda dua ediyor, kişi abdestten sonra nafile namaz kılıyor. Ve bunların şekli, vakti vahyedilenden farklı değil. Sadece duasını kendisi için yapmış. Kıraatinde seçtiği surelerden biri kendisine en sevimli geleni ki, o sure kısa olmasına rağmen Allah azze ve celle'nin müşriklerin ve Hristiyanların teslis inancına reddiye olan ve tevhide muteallık sözleridir. Allah'ı birleyen, O'na nispet edilen her türlü fazlalıktan tenzih eden bir sureyi sevmek, ve bunu namaz kıraatinde okumak, okumayı sevmek elbette kişiyi cennete götürür. Bunu anlamanın nesi zor?

Bunlardan sonra yine meseleyi "sonradan çıkmaya bağlamış". Oysa ki kendisi de devamında ilgili hadisi naklederek diyor ki "bizim işimizle alakalı olmalı" yani dinden olmalı. O zaman demek ki o kadar satır bidatın lügat manasını ispatlamak vs boşa bir iştir. Çünkü biz her yeniliği değil, dinle alakalı yenilikleri mesele ediyoruz. Ve yine söylüyorum ne kıraat, ne dua, ne nafile namaz; bu ameller sonradan çıkarılmış işler değildir. Hepsi ayet ve hadisle sabittir. Ne lügavi ne ıstılahi olarak sonradan çıkarılmış "ibadetler" değildir yani.

Şer'i delillere zıt değildir dediği şey bizatihi bidat çıkarmama emrine muhaliftir. Daha sonra; desteklemek için naklettiği "sevinenler bununla sevinsin" (Yunus 58) ayeti, Kuran hakkındadır. Bir önceki ayette bu apaçıktır.

Yine delil olarak zikrettiği bir diğer ayet ve sebeb olan; Müminlere rahmet olması, peygamber sevgisinin emredilmesi ise, hakikatte leyhte değil, aleyhte bir delildir. Zira bu sevme emri olmasına rağmen, peygamber apaçık bu ameli işlememiş. İşlenmesini emretmemiş, sahabe de O'nu sevmede, sünnetini ihya etmede ve O'nu korumada en önde gelenler iken böyle bir şey yapmamışlardır. Eğer meşru olsaydı, 1 kez yahut 1 sahabe tarafında da olsa yapılırdı. Hakkında bunca fazilet olduğuna dair nakledilen yığınla (mevzuu veya çok zayıf) hadislerin olduğu mevlidin (vd "kandillerin") faziletine erişmek bu insanlara nasib olmadı da, asırlar sonra bir Melik'e (kabul etmese de ilk başlatan olarak sahabe ve ehli sünnet düşmanı Fatımilere) mi nasib oldu???

Müslüman alimlerin bunu güzel kabul etmesini dile getirmiş. Peki. Kendilerine uyulması ve sünnetlerinin takib edilmesi emredilen Raşid Halifeler, Sahabenin geneli, tabiun ve etbaut tabiun'dan bir kimsenin Mevlid'i güzel kabul ettiği varid olmuş mu? İcma dediğimizde hangi dönem alimlerini baz alıyoruz, kendini ısrarla ehli sünnet'e intisab eden Ömer Faruk beyin bundan haberi var mı?

Daha sonra; Abdullah ibn Mesud, sizden biri, birine tabi olacaksa Rasulullah'n ashabına tabi olsun, zira onlar dini en iyi bilenler ve gayretli olanlardı minvalinde bir nasihatta ediyordu. Şimdi biz ashabın bunu yapmayı bırakalım, duymamış olmasına mı tabii olalım; yoksa "öyle bir vakit gelir ki, sünnet bidat, bidatta sünnet olur, öyle ki bu bidatlerden biri terk edildiğinde insanlar kınar ve sünnet terkedildi" der, rivayetinin apaçık şahidi olan şu mevlid mevzuusunu sünnet ve din edinen kimselere mi tabi olalım?

Peygamber bizatihi vahiyle muhattaptır. Kendisine ilim ve hikmet verilmiştir. O, birşeyi ictihaden yapsa eğer Allah'ın muradına ters düşerse vahiyle uyarılmıştır. Eğer uyarılmamışsa demek ki Allah'n muradı, yani vahyi/emri bu yöndedir. Yanisi; Aşure orucunu delil getiren Ömer Faruk bey(!) kendini ya Rasul'le bir tutuyor, ya da kendisine vahy geliyor galiba.

Geri kalan peygamberlerin kıssalarının ve eyyamullah ifadesinin geçtiği ayetleri ortaya delil diye sürmesi ise; kitaba uymak ile kitabına uydurmak ince çizgisini aşıp, kitabına uydururken, kitaba uymak illüzyonu ile insanları (ve belki de kendini) kandırmaktır.

Birşeyin maslahat mı mefsedet mi olduğunu belirlemek; her mollanın, her müderrisin, her ilim talebesinin haddi de, işi de değildir. Ve faraza diyelim ki böyledir ve bu zaviyeden bakalım; bugün mevlid vd kandiller de, birkaç rekat namaz kılan yahut şu kadar rekat, şu sureler kıraat edilirse diye aktarılan rivayetlerle amel eden kimselerin ezici çoğunluğunun farz namazları kılmadığı gerçeğini bilmiyor mu? Bu kandil gecelerine kadar her türlü haram ve masiyeti işleyenlerin, adeta günah çıkarma günü olarak gördükleri bu geceler de camiiye giderek veya ona bile tenezzül etmeyip tv'den kandil programlarını izlediklerinde sanki bütün günahlarının bağışlandığı vahyle kendilerine bildirilmiş gibi bir rahatlama hali yaşamıyorlar mı ?! Ertesi gün de aynı işlerine devam etmiyorlar mı? O zaman nerede bunun maslahatı? Nerede bunun zarureti.

İbn Kesir'i tahrif ettiklerini iddia ederken, kendisi "çok güzel eserleri vardır" lafını camii, hamam, medrese vd eserler olarak anlayabilecekken, mevlid kutlamalarına hasretmekte, yani asıl tahrif denemesini kendisi yapmaktadır.

Hasılı kelam; Ömer Faruk bey, bir çarpıtma ve kitabına uydurma denemesi yapmış ama hakikat şu ki pek işe yaramamış ve hem bu tip bidat savunuları hem de bu bidatler dolaylı olarak, lisan-ı hal'le Rasulullah'ı "apaçık ve eksiksiz" tebliğ ve beyan etmekle görevlendirildiği risalet işini tam yapmadığıyla itham etmektir. Öyle ya, bugün namaz var mı yok mu diye ihtilaf ediyor muyuz? Tesettür var mı yok mu, sakal var mı yok mu diye ihtilaf ediyor muyuz? Orucun başlama vakti olan beyaz ve siyah ipin birbirinden ayrılması hususunda aklımızda bir şüphe var mı? İmanlara bulaşmaması emredilen zulümden yana bir eksik bilgimiz var mı? Ahir zaman, kıyamet alametleri, cennet/cehennem, ahiret hayatı, sorgu günü hakkında bir eksiğimiz, cahili olduğumuz bize nakledilmemiş bir vahy bilgisi var mı? Hepsi ayet ve hadislerde en ince detayına kadar açıkca tebliğ ve beyan edilmiş.

Öyleyse ey akıl sahipleri, sizler Allah'a ve Rasul'une UYUN !

Allah, haddini bilen ve o hadde duran kimseye merhamet etsin, sevdiği kulları arasına katsın.

Bırakın bidat sahipleri, kendi batıllarıyla mutlu, sizleri ise yoldan sapmakla itham etsin. Ahiret günü kim livaul hamd'ın altında, Rasulullah'n ardında bekleyecek; kim bidat fırkalarla bekleşecek göreceğiz.

Dipnot; bidat konusunda son kelam, bu husus üzerine etraflıca araştırma yapmış ve döneminde bununla alakalı pek çok sıkıntıya katlanmış, sünneti savunmak için kıyasıya mücade edip, "KINAYICININ KINAMASINDAN" korkmayan İmam Şatıbi (rahmetullahi aleyh)'in "el İtisam" kitabını alın, okuyun-okutturun.

Görselde ki kitab eski tarihli basımıdır, lakin yayınevi aynıdır.

https://caninbabasi.tumblr.com/post/633149989476073472/selefiyyenin-anlama-problemi-%C3%A7er%C3%A7evesinde-mevlid