De pont is een museum dat toevallig op het einde van de straat ligt waar ik woon, namelijk Goirkestraat.
De pont is een stichting voor de hedendaagse kunst, waarin zowel jonge als oudere kunstenaars hun spreekwoordelijke "ei" kwijt kunnen.
De tentoonstellingen waren vooral gefocust op beeldvorming, waar er ook sommige audio fragmenten langs kwamen. Persoonlijk ben ik meer van de audio fragmenten. Beeldende kunst heb ik namelijk niet zo heel veel verstand van.
De achterliggende gedachte achter veel kunstwerken is moeilijk om te begrijpen. Toch ga ik op een aantal, door mijzelf gemaakte foto's van beelden mijn interpretatie los laten.
Een beeld van veel krukken die erg dicht bij elkaar staan. Bij krukken denk ik automatisch aan een bar, of in elk geval, gezelligheid. Dit symboliseert het beeld ook voor mij. Ook de samenhang komt hierin naar voren. Het zijn oude krukken, maar tegenwoordig leven we in een wereld waar we bijna niet zonder elkaar kunnen. Facebook, Whatsapp en andere platformen zijn hier de oorzaak van.
Toch streven we ernaar om af en toe gewoon met elkaar te buurten in een pub of andere sociale omgeving. Dit beeld brengt deze twee aspecten in beeld.
Een foto wall met allemaal verschillende foto's die niet echt een samenhangend geheel hadden. Ik heb naakte vrouwen gezien, maar ook beelden van een gordijn. De beelden zijn direct na elkaar geplaatst waardoor het lijkt alsof het een verhaal moet zijn, een soort dia voorstelling. Dit is het juist totaal niet. Voor mij een teken dat niet alle verwachtingen uit komen en dat alles anders kan lopen.
Het museum mist interactie, voor mensen zoals mij tenminste. Ik wil iets doen en iets beleven en dit ervaar ik niet bij het bezoeken van de pont. erg jammer, want er valt meer te halen uit een dergelijk concept.