#rolak

Skazany na Wimbledon to zgodnie z zapowiedziami autora: "historia mojego Wimbledonu – subiektywna być może aż do przesady, ale nie chciałem się nudzić przy pisaniu". Artur Rolak pisze z sercem i od serca o tym, co podczas tych wizyt przykuło jego uwagę lub wydaje się ciekawe z perspektywy czasu. Nie jest to w żadnym razie kronika Wimbledonu, raczej zapis osobistych przeżyć i impresji związanych z turniejem oraz ludźmi spotkanymi podczas trwania tych rozgrywek. Ze względu na różnorodną treść Rolak podzielił swoje impresje na cztery części: wspomnienia z najważniejszych meczów, anegdoty dotyczące tenisistów spotkanych podczas Wimbledonu, wrażenia związane z relacjonującymi wydarzenie dziennikarzami oraz zbiór ciekawostek i statystyk dotyczących historii turnieju.

Pierwsza część zawiera wspomnienia dotyczące 25 meczów (widzianych na żywo z perspektywy trybun), które po latach pozostały w pamięci – dziennikarz w czasie turnieju sporo czasu spędza na konferencjach prasowych lub za biurkiem, pisząc relacje, więc wbrew pozorom czasu na oglądanie tenisa nie pozostaje tak wiele. Na liście znalazły się nie tylko pozycje bardziej oczywiste, takie jak rozgrywany w ciągu trzech dni maratoński pojedynek Johna Isnera z Nicolasem Mahutem w 2010 roku czy występy Polaków z pamiętnym finałem Agnieszki Radwańskiej (2012) i ćwierćfinałowym spotkaniem Łukasza Kubota z Jerzym Janowiczem (2013); lecz również te nieco mniej pamiętne (mecz pierwszej rundy singla z 1995 roku z udziałem Alexandra Mronza i Jeffa Tarango, zakończony dyskwalifikacją tego drugiego). W drugiej i trzeciej części znalazły się anegdoty o tenisistach i dziennikarzach spotkanych w czasie turnieju (choć część opowiadanych historii zdarzyła się podczas turniejów innych niż Wimbledon). Dzięki temu dociekliwy czytelnik dowie się między innymi, co spodobało się Lindsay Davenport podczas wizyty w Warszawie i jakie były kulisy „sporu” Jerzego Janowicza z redaktorami „Tenisklubu”, a także z czego był znany amerykański dziennikarz Bud Collins. Najciekawsza z mojego punktu widzenia (osoby dosyć zainteresowanej tenisem i na bieżąco śledzącej wydarzenia na kortach) jest ostatnia część, w której osobiste przeżycia autora schodzą na dalszy plan, ustępując miejsca ciekawostkom i statystykom przedstawiającym w pigułce ponad stuletnią historię turnieju. Oprócz dostarczania walorów poznawczych pozwalają one poczuć specyfikę i klimat samego wydarzenia, które na żywo zawsze odbiera się nieco inaczej niż za pośrednictwem transmisji telewizyjnej. Próba oddania wimbledońskiego klimatu stanowi zresztą najważniejszą w moim odczuciu zaletę Skazanego na Wimbledon, mimo że książka ze względu na swoją strukturę jest dosyć nierówna.

Skazany na Wimbledon to książka dla wszystkich zainteresowanych tenisem, którzy chcieliby poczuć niepowtarzalny klimat turnieju wimbledońskiego, a przy okazji przeczytać kilka zakulisowych ciekawostek i poznać bliżej postaci corocznie uczestniczące w tym wydarzeniu (zarówno na korcie, jak i poza nim). Dla czytelników mniej zainteresowanych sportem lub dopiero zaczynających śledzić tenisowe rozgrywki ta lektura może być ciekawym wprowadzeniem do świata zawodowego tenisa oraz zachętą do głębszego zainteresowania się tematem.

Autor: Michał Pawełczyk

When Sendak told Rolo he wanted to get away for a bit he was expecting a day trip into the city or something equally quick and simple, so when Rolo showed up in his dorm at almost midnight demanding that he pack for a few days and come outside he was understandably confused. Still, he grabbed enough clothes for a weekend and the essentials and stepped out into the night to find Rolo leaning proudly against a shiny purple corvette, so dark it was almost black, freshly waxed with the top down. "You finished it." Sendak observed. Rolo grinned, gently patting the passengers side door. "Just put the tags on it yesterday. Now come on, get in." Moments later they were on the highway heading out of town. The rush of wind through Sendak's hair was invigorating, and once they were out of the city he relaxed, letting the fresh air and twinkling stars overhead soothe him in a way nothing had since the semester started. It wasn't until they crossed the state line that Sendak started questioning their destination. "Someplace special." Was all Rolo said. He hit the gas and they sped down the empty highway, free as a pair of birds in the moonlight. They stopped for gas, mock-argued over who would pay, and ducked into an old diner that reminded Sendak of something out of a horror film. Rolo swore they had great burgers and the best pie in the country though, so Sendak decided to risk it. At least if he was horribly murdered he wouldn't have to take his business final. He was pleased to find that the owners were not murdering psychopaths and, after wolfing down the house special and two slices of pie, Sendak had to admit that Rolo was right. That was the best he'd eaten in months, and the place had damn good coffee. As a New Yorker, he was impressed.