#rodmarmol

‘Di ko na kilala ang mga sugat na ‘to. Nandito na tayo sa parte ng giyera na hindi na alam ng sundalo kung nasa hilaga ba o nasa timog ang kampo. Saan gagapang palayo. Saan itatago ang natitirang pulso.

‘Di ko na marinig ang bawat katinig at patinig ng sigawan. Kanino nanggaling ang hinaing. Saan nagsimula ang pasaring. Paano tayo nakarating dito.

Alam mo, dahil sa’yo.

Gusto kong ipako ang sisi sa’yo. Ikaw ‘to e. Kasalanan mo. Sinabi ko naman sa’yo. Ganyan ka. Mali ka. ‘Di mo gets. Ikaw. Ikaw. Ikaw lang ang mali. Alam ko ang bawat kanto nitong pinasok nating pangako. ‘Di tulad mo. Kaya tama ako. Mali ka. Tama ako. Tama ako. Tama ako. Tama ako? Tama na.

Bawal tayo, pero pwedeng umupo. Pwedeng umupo, pero bawal tumabi. Pwedeng tumabi, pero bawal sa gabi. Pwedeng magpagabi, basta’t ‘wag dadampi. Pwedeng dumampi, basta’t lampasan ang labi. Pwede sa labi, ‘wag lang sanggihin ang puso. Pwede sa puso, pero batid kong ika’y susuko. Pwedeng sumuko, pero ang pagsisisi ay ibaling sa mundo. Pwedeng sisihin ang mundo, dahil sila ang nagsabing bawal tayo.

[ ]

​​