#repleksyon

EMMANUEL NIM Repleksyon, oleo sa kambas, 2026 #artPH

Sa tulong ng “blog” na ipinagawa sa amin ng aming propesor ay naihayag namin ng buong puso at katalinuhan ang aming mga pagsusuri at sanaysay tungkol sa mga Panitikan ng Pilipinas. At sa tulong ng mga akdang ipinabasa sa amin ay marami rin akong natutunan na mga aral tungkol sa Panitikan ng Pilipinas.

Hindi mo naman ginusto pero andito na. Ang hirap mag move forward pag pakiramdam mo hindi ka naman maiintindihan at wala kang lakas ng loob subukan ulit na ipaintindi yung sarili mo sa kanila. Nakakapagod.

#repleksyon #anggatdam

Ilang buwan na ang nakalipas - sa totoo lang, hindi lang ata buwan, tingin ko taon na - nang paunti-unting nawawala ang pananampalataya ko sa isang diyos. Hindi, hindi ito sa mga gawaing nangyayari sa loob ng aming simbahan. Hindi rin ang aking paglamig sa pagsamba ang dahilan kung bakit ito nangyayari. Isa lamang, at hindi kayo magugulat kung ano ito - ang pagkahilig ko sa agham. Alam nating malaki ang isyu tungkol sa paniniwala sa diyos at paniniwala sa siyensya. Sabi ko sa sarili ko, 'di ako magpapaapekto rito. Ngunit ano ang nangyari? Natalo ng karunungang nalaman ang pananampalatayang kinagasnan simula pagkabata. Nakakalungkot isipin - tunay na napakalungkot isipin - na nabitawan ko ito. Nawala na ang pagkaing nagbibigay sustansya para sa aking katawang pang-espiritwal, at mabubulok na ako sa dagat-dagatang apoy. Ayun ay, kung may dagat-dagatang apoy nga ba? Simula nang mapanood ko ang debate nila Bill Nye at Ken Ham tungkol sa ebolusyon at paglikha, nagsimula na ang pagdududa ko sa pagkakaroon ng isang diyos. Tuwing pagsamba, lumalapit ako't humihingi ng tulong - na tulungan Niya akong kumapit sa aking pananampalataya. Na tulungan Niya akong manatili sa kaniyang Iglesia. Ngunit ano ang nangyari? Tuwing pagsamba, hindi ako nakikinig at nakakapakinig. Tuwing nananalangin, hindi ko maramdaman ang kahulugan ng bawat panalangin. Tila nawala na ang tiwala at paniniwala ko sa isang diyos. Nakikita niyo naman ang iba sa mga ipinopost ko dito at ishine-share tungkol sa pagiging ateo. Oo, muntikan na akong maging isang ateo. Hindi lamang ito natuloy dahil dumadalo parin ako ng mga pagsamba sa aming simbahan. At ngayon, bakit ko ito isinusulat? Sa aming relihiyon, mayroon kaming inilabas na bagong pelikula. Ang pamagat ay "Felix Manalo". Oo, isa akong kapatid sa Iglesia ni Cristo, at bilang isang kapatid, nakiisa ako't pinanood ko ang pelikulang tungkol sa sugo. Ito'y karaniwang naririnig na, ngunit totoo pala na pwedeng magbago ang tingin mo sa isang bagay nang dahil sa isang pelikula. Nang matapos ko panoorin ang pelikula tungkol sa sugo, napagisip-isip ko na bakit nangyari sa akin ito? Bakit pinabayaan ko ang kayamanang aking nataglay nang ako'y naging kaanib ng Iglesia ni Cristo? Bakit hinayaan kong mawala ang aking paniniwala? Bakit nag-inarte pa ako at mas pinili ang siyensya kung pwede namang parehas ang piliin? Masasabi ko na binalik ng "Felix Manalo" ang paniniwala ko sa Diyos. Nakita ko ang pinagdaanan ng sugo. Nakita ko na marami siyang relihiyong inaniban bago ang Iglesia ni Cristo. Nakita ko na naglaan siya ng oras upang pag-aralan ang banal na kasulatan. Nakita ko na totoo ang kaniyang mga sinasabi dahil hindi tumatanggi ang Panginoon sa kaniya. Nakita ko rin na ang pagmamahal niya sa ating Panginoon ay nasuklian ng maalamat na buhay. Isinusulat ko ito dahil gusto ko nang ilabas ang aking mga saloobin tungkol sa mga bagay na ito. Lubos akong nahirapan dahil sa ebolusyon at ang paglikha. Ang akin lang masasabi ay isa parin akong malaking tagahanga ng siyensiya ngunit mananatili parin ang paniniwala ko sa Diyos dahil sa kung wala Siya, malamang wala rin ang siyensya.

“Pambansang Museo ng Pilipinas” Isang mapakahalagang karanasan ang makita ko ang mga bagay at ilang mga kagamitang may kaugnayan sa kasaysayan. Ang Pambansang Museo ang nagbigay daan upang masilayan ko ang mga ito. Para na ring naranasan at nasaksihan ko ang mga pangyayari noon dahil sa mga ipinintang larawan ng mga bantog na pintor sa bansa. Nalaman ko rin ang paraan ng pamumuhay ng ating mga ninuno noong unang panahon. Naging maingat at tahimik ako habang nasa loob ng museo. Marapat lamang na gawin ko ito dahil mahahalaga at makasaysayan ang mga bagay na naroroon. Nakaramdam ako ng tuwa at pagmamalaki sa kultura at kasaysayan ng Pilipinas, na magpahanggang ngayon ay nananatili pa rin sa akin. Nalaman ko ang paraan ng pamumuhay ng mga tao noon, naging maparaan sila upang mabuhay, at malaki rin ang naging impluwensya ng mga dayuhan. Mahalaga ito upang mapaunlad ko ang aking sarili, at maging isang huwaran, responsable, at makabayang tao, mag-aaral, at mamamayan ng bayan. Nakatulong ito upang mas maging makabayan ako. Ang mga bagay na nakita ko sa museo ay nagpapatunay na talagang mayaman ang kasaysayan ng bansang Pilipinas.