*Hideout*

Under assessment application! Manifesting acceptance news soon!!

Submitted my application already. Leaving it to the universe now. Manifesting!

Manifesting for this year, to get that scholarship, move abroad, have better job opportunities and meet the loml there. I'm ready. I got this.

Pag may espasyo ka talaga magmuni-muni may mga bagay kang nababalikan nang di inaasahan. Namimiss ko ngayon yung dati kong pagkatao, yung mga oras na parang gustong gusto kong matuto ng kung anu-ano. Ngayon may ganun pa rin naman akong parte sa sarili pero mas tahimik na siya kumpara noon. Sa tingin ko dati, mas mapangahas ako pasa dito, pasa doon, attend dito, attend doon o siguro nag-iiba lang ng mukha.

Dumarating talaga tayo sa punto na parang kahit may kasiyahan noon, parang balewala lahat ng yon ngayon. Na okay lang mawala.

Malungkot ba ang mga ulap? Bakit ito umiiyak? Sa pagkakataong ito, ang mga ulap ang karamay ko Ang bawat iyak ng ulap, ay nagiging iyak ko rin Ang bigat ng bawat pagpatak ang siyang sumasalamin sa damdaming may bigat at diin Ngunit sa isang iglap, ula'y tumila rin Ngunit ang aking bumubugsong damdamin ay nananatili pa rin Wala na ang ulan ngunit bakit ang mga mata'y nauulanan pa rin? Hindi malaman saan lahat ito nanggagaling Kailan naman kaya aaraw? Ayoko ng manatili sa ilalim ng kulimlim

Grabe ilang linggo na akong hindi makapagsulat T_T been trying to write pero hirap pa rin talaga. Gosh I need a miracle na ata T_T

This is dangerous. Kinikilig ako. I need to ground myself haha

Parang sasabog na yung mundo ko sa stress! T_T Need to establish better systems sa self :(

Life happens. That’s what they say whenever they encounter good or bad things in life, but usually, it is used to describe negative situations in life. Life happens.

Ito na naman ang buhay. Pinaparamdam na naman sa akin na ang lahat ay hindi tiyak. Ang mga bagay ay maaring magbago sa susunod na segundo, minuto, o oras. Dumadaloy na naman unti-unti ang takot. Pakiramdam ko pagkatapos nito, ako ay babagsak. Pakiramdam ko sinuwerte lang ako dito. Pero gusto kong paalalahanan ang sarili ko na may mga bagay na kahit hindi tiyak, may makokontrol ka dito. Matatakot pero haharapin ang pagsubok. Natatakot pero hindi dapat tumigil ang aking mundo. Magpapatuloy at hahanap ng paraan upang bumuo at abutin ang mga pangarap.

Nababagabag yung puso ko pero hindi ko mailapat sa mga salita yung tunay na nilalaman nito. May parte rin siguro sakin na hahayaang luha na lamang ang maging salita na makakapaglathala ng nadarama. Pero ayoko rin umiyak. Kapag nasanay kang irationalize ang lahat, maging malakas para sa sarili at sa iba, ang hirap manghina kahit sa sarili mo lang. At dahil lagi siyang hindi naproproseso, hindi mo na alam kung bakit ano ang ano, paano ito maiibsan, at kailan pwedeng maituring na katapusan ang mga bagay.

Sana ay masabi ko na ang dapat masabi. Hindi ko alam pano ako mas magiging matapang para sa sarili. Pakiramdam ko lagi ang unahin ang sarili ay mali pero somehow inuuna ko naman ang aking sarili. Yun nga lang, alam ko may mga oras na masyado na akong makasarili pero bakit nakakaguilty? Hindi naman ako ang talagang dahilan bakit nagkaganito pero dahil gusto kong maging mabuting tao, gusto kong palayain ang sarili ko. Pero nahihirapan ako gawin.

I know part ng conflict ang buhay. Normal lang ito pero i hate it pag magkaaway kayo. Ang selfish ko to witness such conflict like this na pakiramdam ko ayoko ng conflict na why do I have to experience this. I hate na I grew up not having to embrace any of that heavy emotions and it just adds up to the trauma na you gave me while growing up. I feel like we are all messed up and how pitiful and broken our family is kahit buo tayo physically