#religja

"Boże, że stworzyłeś mnie, abym Cię znał i wielbił. Świadczę w tej chwili o mojej bezsilności a Twojej mocy, o mym ubóstwie a Twoim bogactwie. Nie ma innego Boga poza Tobą, Pomagającym w Niebezpieczeństwie, Samoistnym."

Koło 150 lat temu w Persji pojawił się Bahá’u’lláh i poświęcił się podniesieniu poziomu ludzi i ich wychowaniu. Głosił On jedność ludzkości i nauczał, że wszyscy stworzeni są przez jednego kochającego i miłosiernego Boga i znajdują się pod Jego opieką. Krzewił zasady takie jak równość kobiet i mężczyzn, obalenie przesądów, zgoda pomiędzy nauką i religią oraz potrzeba powszechnej edukacji. Królowie Wschodu i duchowieństwo Persji powstali przeciwko Niemu, gdyż Jego Nauki nie sprzyjały ich prywatnym interesom. Był On prześladowany, wyszydzany i zakuty w łańcuchy. Stracił cały swój dobytek w Persji. Początkowo cierpiał wygnanie do Bařďádu, potem został zesłany do Konstantynopola, następnie do Adrianopola, aż w końcu do miasta-twierdzy ‘Akká. Przechodząc te bolesne próby, zachowywał pogodę ducha. Wrogowie ze wszystkich sił starali się pomniejszyć Jego wielkość, lecz Jego sława rosła z dnia na dzień. Otoczony wrogami, nie robił nic, by się bronić, przeciwnie, w Jego duchowej mocy i sile, widoczny był wszystkim ludziom. Jego tryb życia był ogromnie aktywny, a energia niespożyta. Rzadko kiedy noc mijała Mu na spokojnym śnie. Cierpiał, aby bezinteresowność i [chęć] służby ukazały się w świecie ludzkości, aby Największy Pokój został ustanowiony, aby wiara ludzka się umocniła, aby ludzki umysł mógł rozwinąć swe pełne możliwości, oraz aby człowiek mógł stać się odbiciem i podobieństwem Boga. Bahá’u’lláh naprawdę był Objawicielem Bożym i Powszechnym Wychowawcą ludzkości. „Oto przyszedł On, Wieczna Prawda. Wzniósł Proporzec Prawdy, a teraz zlewa na świat blask swojego Objawienia nieprzesłonięty żadnym obłokiem.” [1] „To On jest Objawicielem Tego, któren jest Niepoznawalny, Niewidzialny Niewidzialnych, gdybyście tylko zdołali to pojąć” [2] „Oto jest Dzień, w którym Wszechlitościwy zstąpił na obłokach wiedzy przyodziany w oczywistą władzę.” [3]

--

[1] Bahá’u’lláh, Pokłosie Pism, 25:1.

[2] Ibid., 14:7.

Zakaz studiowania w stosunku do bahaickiej młodzieży już od dawna stanowi część polityki dyskryminacyjnej Iranu.  W memorandum irańskiej Najwyższej Rady Rewolucji z 1991 roku można przeczytać, „Muszą oni [bahaici] zostać wydaleni z uczelni wyższych, albo na etapie przyjmowania na studia lub w trakcie studiów, zaraz jak będzie wiadomo, że są bahaitami”.  Na oficjalnej stronie Ayatollaha Safiego również można znaleźć oświadczenia mające związek z tą polityką.  Na przykład w odpowiedzi na pytanie na temat zapisywania bahaitów do szkół i wyższych uczelni, Ayatollah odpowiedział: „Ich zapisanie jako wyznawców bahaizmu, który jest antyislamską organizacją wywiadowczą, jest zabronione i sprzeczne z interesami islamu oraz zasadami i wartościami rewolucji islamskiej.’ Od 1979 roku rząd Iranu nakłada coraz więcej ograniczeń na wspólnotę bahaicką i jednym z nich jest dostęp do nauki na wyższych uczelniach. Władze zgodziły się przyjąć bahaitów na wyższe uczelnie, jeśli wyrzekną się oni swej wiary oznajmiając, że są muzułmanami. Bahaici nie mogą zgodzić się na takie warunki, zwłaszcza biorąc pod uwagę długą i bolesną historię prześladowań z powodów religijnych.

Wydawało się, że roku akademickim 2004/2005 irański rząd przyjmie bahaickich studentów na wyższe uczelnie – pewnie, by uciszyć międzynarodowych obserwatorów praw człowieka. Bahaiccy studenci w końcu zostali dopuszczeni do egzaminów wstępnych. Kiedy jednak podano wyniki egzaminów w sierpniu 2004 roku, okazało się, że wszyscy bahaici zostali oznaczeni jako muzułmanie. Bahaici zaprotestowali i wszystkich około ośmiuset bahaickich studentów, którzy zdali egzaminy na rok 2004/2005 skreślono z listy. W liście z jednego z irańskich uniwersytetów z listopada 2006 roku do ministerstwa edukacji jest napisane, że oficjalną polityką jest, że "bahaitów nie można przyjmować na wyższe uczelnie " i że Ci, którzy "już zostali przyjęci na studia powinni zostać wydaleni."

Gdy myślimy o życiu we wszystkich jego aspektach, widzimy, że istnieje w nim nieustanna potrzeba wychowawcy. Jeśli zostawi się człowieka samego na odludziu, stanie się jak zwierzę. Jeśli zaś zostanie wykształcony, może osiągnąć najwyższe szczyty. Gdyby nie wychowawcy, nie byłoby cywilizacji.

Są trzy rodzaje edukacji: materialna, ludzka i duchowa. Edukacja materialna dotyczy rozwoju ciała. Ludzka edukacja zajmuje się cywilizacją i postępem, czyli rządami, administracją, działalnością dobroczynną, handlem, sztuką i rękodziełem, nauką, wielkimi wynalazkami i odkryciami. Edukacja duchowa polega na nabywaniu boskich doskonałości. Jest to prawdziwa edukacja, gdyż to za jej pomocą rozwija się duchowa, wyższa natura ludzkiej istoty.

Ludzkość, żeby się rozwijać, potrzebuje wychowawcy, który ma wyraźny autorytet w dziedzinie materialnej, ludzkiej i duchowej edukacji. Gdyby ktoś powiedział: „Posiadam doskonałą inteligencję i nie potrzebuję takiego wychowawcy”, zaprzeczałby temu, co jest jasne i oczywiste. To tak, jakby dziecko mówiło: „Nie potrzebuję edukacji; będę działał zgodnie z własnym rozsądkiem i inteligencją, i sam osiągnę doskonałość”.

Ludzkość zawsze potrzebowała takiego doskonałego wychowawcy - takiego, który pomoże jej organizować sprawy związane z żywieniem i zdrowiem ciała, zainspiruje do postępów w wiedzy, wynalazkach i odkryciach oraz, co najważniejsze, natchnie ją prawdziwym życiem ducha. Żaden zwykły człowiek nie może spełnić tego ogromnego zadania. Jedynie Objawiciele Boży mają moc, ażeby go dokonać. To oni są wybranymi Duszami, które Bóg zsyła od czasu do czasu jako Powszechnych Wychowawców ludzkości.

„Wszyscy ludzie stworzeni zostali po to, by rozwijać nieprzerwanie postępującą cywilizację.”[1]

„Celem objawienia się ludziom jedynego Boga prawdziwego – wywyższona niechaj będzie Jego chwała – jest odkrycie tych skarbów, które spoczywają w ukryciu w pokładach ich prawdziwej i najskrytszej jaźni.”[2]

„Zsyłając ludziom swoich Proroków, Bóg ma dwojakie zamierzenie. Pierwsze polega na tym, by uwolnić dzieci człowiecze z mroków niewiedzy i powieźć je ku światłu prawdziwego zrozumienia. Drugie ma zapewnić ludzkości pokój oraz spokój i dostarczyć wszystkie środki potrzebne do ich osiągnięcia.”[3]

„Ludzkość w każdych czasach i w każdych warunkach potrzebuje kogoś, kto by ją napominał, prowadził, kształcił i nauczał.” [4]

--

[1] Bahá’u’lláh, Pokłosie Pism, (Warszawa, Wydawnictwo Bahá'í w Polsce, 1999), 109:2.

[2] Ibid., 132:1.

[3] Ibid., 34:5.

(‘Abdu’l-Bahá, 1868)

Zanim zaczniesz omawiać cytaty przedstawione w tym rozdziale, powinieneś zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad pozycją, jaką ‘Abdu’l-Bahá zajmuje w Objawieniu Bahá’u’lláha. Przy innych okazjach w czasie Twych studiów będziesz oczywiście szczegółowo czytał o Jego życiu i otrzymywać będziesz coraz większą część mądrości płynącej z Jego słów.

‘Abdu’l-Bahá jest wyjątkową Postacią w ludzkiej historii i żadna poprzednia religia nie została pobłogosławiona taką Osobistością. Fakt, iż po swym odejściu, Bahá’u’lláh zostawił wspólnotę bahaicką pod ochroną ‘Abdu’l-Bahy, Największej Gałęzi, jest łaską, której słowa nie potrafią opisać.

Bahá’u’lláh nie tylko podarował ludzkości swe najwznioślejsze Objawienie, lecz także dał jej swego własnego Syna, poprzez którego wiedzę i mądrość – jak powiedział – ludzkość zostanie oświecona. Trudno jest dostrzec choćby cząstkę wspaniałości tej Sprawy, nie będąc świadomym wyjątkowej pozycji ‘Abdu’l-Bahy.

Po pierwsze, ‘Abdu’l-Bahá jest Centrum Przymierza Bahá’u’lláha. Moc tego Przymierza zespala wspólnotę bahaicką i chroni ją przed atakami wrogów, przed podziałem i dezintegracją. To właśnie moc tego Przymierza zapewnia końcowe zwycięstwo.

Zasadniczo, Przymierze zawarte przez Bahá’u’lláha z Jego zwolennikami wymaga, byśmy wszyscy skierowali swe serca ku Centrum i byli Mu całkowicie lojalni. ‘Abdu’l- Bahá jest tym Centrum, a zgodnie z Jego Wolą i Testamentem, po Nim, Strażnik Wiary, Shoghi Effendi jest Centrum, do którego wszyscy powinni się zwrócić. Dzisiaj Centrum Wiary stanowi Powszechny Dom Sprawiedliwości, który został ustanowiony zgodnie z wyraźnym poleceniem Bahá’u’lláha i jasnymi wskazówkami ‘Abdu’l-Bahy i Strażnika.

Po drugie, ‘Abdu’l-Bahá jest nieomylnym Interpretatorem Słowa Bahá’u’lláha. Objawienie Bahá’u’lláha jest tak obszerne, a treści ukryte w każdej z Jego wypowiedzi tak głębokie, iż uważał On za konieczne pozostawić po sobie Interpretatora, którego On sam natchnie. Zatem przez całe następne pokolenia, ludzkość będzie mogła zrozumieć Nauki Bahá’u’lláha, korzystając z interpretacji ‘Abdu’l-Bahy zawartych w Jego licznych Tablicach i potwierdzonych zapisach Jego przemówień. Po ‘Abdu’l-Basze Strażnik był Interpretatorem Nauk Bahá’u’lláh; na nim zakończyło się zadanie interpretacji i nikt nie ma prawa interpretować Słów Bahá’u’lláha przez resztę Jego Objawienia.

Tu znowu powinniśmy uświadomić sobie, że pozostawiając wyznaczonego przez siebie Interpretatora, Bahá’u’lláh obdarował wspólnotę bahaicką wielką łaską. W przeszłości, każdą religię trapiły podziały na wiele sekt z powodu braku wiarygodnego źródła, do którego wyznawcy mogliby się zwrócić, gdy nie zgadzali się co do znaczenia fragmentów ze Świętych Ksiąg. Jednak w [okresie] Prawa Bahá’u’lláha, gdy pojawi się niepewność co do znaczenia jakiejś Jego wypowiedzi, każdy zwraca się do interpretacji ‘Abdu’l- Bahy i Strażnika. Jeśli wątpliwość pozostanie, można zwrócić się po wyjaśnienie do Powszechnego Domu Sprawiedliwości. Nie pozostawia to zatem miejsca na konflikt na tle znaczenia Nauk i chroni jedność Wiary.

Po trzecie, ‘Abdu’l-Bahá jest doskonałym Przykładem Nauk swego Ojca. Jakkolwiek nigdy nie możemy mieć nadziei na osiągnięcie takiego stopnia doskonałości, zawsze powinniśmy Go mieć przed oczyma i starać się podążać za Jego przykładem. Gdy czytasz w Pismach o miłości, zwróć się do ‘Abdu’l-Bahy, a zobaczysz samą istotę miłości i życzliwości. Gdy czytasz o czystości, sprawiedliwości, uczciwości, radości i hojności, zwróć się do Niego, pomyśl o Jego życiu, a zobaczysz jak On wykazuje te cechy w najwyższym stopniu.

Celem życia ‘Abdu’l-Bahy była oczywiście Jego służba. Wiesz, że imię „’Abdu’l-Bahá” znaczy „Sługa Bahy” i ten właśnie tytuł ‘Abdu’l-Bahá przedkładał ponad wszystkie inne, które chcieli przypisać Mu wyznawcy. Poniższe słowa ‘Abdu’l-Bahy są wyrazem Jego gorącego pragnienia służby, a jeśli nauczysz się ich na pamięć, będą Cię one zawsze prowadzić, gdy podążać będziesz swoją własną ścieżką służby:

„Imię moje to ‘Abdu’l-Bahá. Moje kwalifikacje to ‘Abdu’l-Bahá. Moja rzeczywistość to ‘Abdu’l-Bahá. Moja chwała to ‘Abdu’l-Bahá. Poddaństwo Błogosławionej Doskonałości jest moim wspaniałym, pełnym blasku diademem, a służba całej rasie ludzkiej mą wieczną religią.(...) Nie mam ani nigdy nie będę miał żadnego imienia, żadnego tytułu, żadnego wspomnienia, żadnej pochwały, oprócz ‘Abdu’l-Bahá. To jest me życzenie. To jest me największe pragnienie. To jest moje wieczne życie. To moja nieśmiertelna chwała.” [1]

Jak wspomnieliśmy w poprzednim rozdziale, fragmenty, które będziesz omawiał w tej części książki nie są dosłownymi cytatami ‘Abdu’l-Bahy, lecz oparte są na Jego wielu przemówieniach i Tablicach. W miarę jak będziesz zdobywał doświadczenie w nauczaniu Sprawy, będziesz chciał wypełnić swój umysł słowami ‘Abdu’l-Bahy i nauczyć się sposobu, w jaki On wyjaśniał problemy. Niewątpliwie będziesz chciał nauczyć się na pamięć całych fragmentów Jego przemówień i Tablic. Mamy nadzieję, że ta część książki pomoże Ci w podjęciu tego wysiłku.

--

Bahaici to wyznawcy religii Bahá’í, która powstała w Iranie w 1863 roku. Jest ona uważana za najmłodszą monoteistyczną światową religię; nie jest sektą islamu, lecz wywodzi się z niego, tak jak chrześcijaństwo wywodzi się z judaizmu. Prorok religii Bahá’í nazywa się Baha’u’llah, co po arabsku znaczy Chwała Boża.

Główne zasady religii Bahá’í to niezależne poszukiwanie prawdy (co znaczy, że nie ma kleru i że każdy sam jest odpowiedzialny za czytanie i studiowanie świętych pism), jedność religii (co znaczy, że wszystkie religie pochodzą od tego samego Boga, który tylko nazywa się różnie w różnych językach), postępowe objawienie (czyli, że Bóg stopniowo i postępowo wyjawia prawdę religijną poprzez boskich objawicieli, z których każdy założył wielką religię. Ci objawiciele to między innymi Mojżesz, Jezus, Mahomet i Baha’u’llah, który jest uważany za najnowszego, ale nie ostatniego z objawicieli).