#reddedilme

Boşluktayım bir türlü boşluğumu doldurucak kimseyi bulamadım bulduysamda onlar beni istemedi hayat beni üzüyor

"Vajinusmus olan kadınlara eş desteği şart" https://yoog.be/O2mLC

Geçtiğimiz günlerde beğendiğim, hoşlandığım, tanıyıp sevdiğim, rüyalarımda gizlice buluşup çok seviştiğim mavi gözlü ve saçları meleklerinki gibi kıvırcık o çocuğa hislerimi belli ettim, reddedildim. Yıllardır kimseye böyle şeyler hissetmediğim gibi kimseye hislerimi belli de etmemiştim. Reddedildiğime şimdi bile kalbimin bir yeri inanmıyor. Çünkü insan mümkünse hiç yas tutmamak, yakın bulduğu birini kaybetmemek ya da yanıldığı için inançlarını gözden geçirmek zorunda kalmamak ister. Ve ben de bir yandan kimseyi reddetmemişim ve reddetmenin ne zor bir iş olduğunu unutmuşum gibi sevdiğimi iddia ettiğim o erkeğin yerine koyamıyorum kendimi. Her ne kadar sevgilerin en safı kalbimde büyüyor, bir yabancının gözlerinde eriyorum sansam da aslında kendi dünyamdan bir adım bile dışarı çıkmıyorum. Ben ne kadar yalnızım burada ve sen çok güçlüsün diyorum çocuğa. Beni nasıl yanına almazsın diyorum. O gün o kadar üzülmemde senin de payın var diyorum. O adam kadar sen de bana haksızlık ettin diyorum. Bana veda etmemek ya da yanıbaşımda otururken başka bir kadını düşünmek ayıp diyorum. Bana öyle üzgün gözlerle bakınca ben mahvoluyorum diyorum. Sürekli onu konuşurken Bowie ölüyormuş meğer diyorum. Ölüyormuş anlıyor musun ölüyormuş diyorum. Bak ben bu hissi biliyorum tamam mı diyorum. İki kişi ayrı yerlerde aynı şeye üzülüyorsa birlikte üzülmeleri daha hayırlıdır diyorum. Konumuz Bowie değil ama onun da ufak bir etkisi var diyorum. O sevdiğim erkeğin aslında neler düşündüğünü, nelere üzüldüğünü, neleri unutamadığını bilmiyorum bu sırada. Ama kendimi hemen affediyorum. Kafamın içinde ona bunları söylüyorum ve o duymuyor beni. Kendimle kavga ediyorum. Kendimle kavga ettiğimin farkında olarak kendimle kavga ediyorum. Çünkü bu, o çocukla ikimizin değil, yalnızca benim hikayem. Sürekli Bowie şarkıları dinliyorum ve biraz onu ve biraz da onunla tanıştığım sırada yaşadığım duyguları hatırlıyorum. O ise sürekli Bowie dinliyor ve çocukluğunu ve belki biraz da o adamı hatırlıyor olabilir. Her şey olabilir. Çünkü o bir İngiliz ve İngilizleri anlamak mümkün değil. Ve gerçek bir insanı sevmek çok zor ve belki ben buna hazır değilim. Belki o da buna hazır değil ya da daha kötüsü belki o da başka bir insanın hayalini seviyor tam bu sırada. Aslında onun da şu anda karşılık bulamadığı hisleri olduğunu düşünmek bana iyi geliyor. Bu bizi hayali bir düzlemde birbirimize yaklaştırıyor. Her gün onlarca defa Space Oddity dinleyerek ona karşı hissettiğim duyguları bu şarkıya gömmeye çalışıyorum. Doğrusu bütün sevdiğim erkekleri bana hatırlatan bir şarkı var. Bazen kaybolduğumda eski sevgililerimi arayıp sorar ya da hatırlayarak güç alırım onlardan. Bugün de Bowie dinleyip, gri gökyüzüne bakıp köprünün üstünden geçip eve giderken o kadar yalnız, o kadar anlaşılmamış ve sevilmemiş hissettim ki, bütün eski sevgililerimi sırayla hatırlamak zorunda kaldım. Beni bir zamanlar sevmiş ve bir an için dünyanın en özel kadını olduğumu düşünmüş bütün bu erkekler sanki eski sevgililer mezarlığındaki mezarlarından hortlayarak Londra’ya geldiler. Adeta bir ordu gibi peşime takıldılar ve beraber bu şehri istila etmeye gelmişiz gibi inanılmaz bir güçle yürümeye devam ettik. Ben ve beni sevmiş bütün erkekler. Bir gün, bu hayatta ya da öldükten sonra, belki çok ünlü olacağım diye düşündüm. Tüm eski sevgililerim ve geçmişimin her ayrıntısı, bu aralar reddedilmem bile bana güç veriyorlar ve bu gücü çok büyük bir şey yapmak için saklıyorum diye düşündüm. Bu büyük şey çok büyük olacak ve şimdiden ben ve arka bahçemizde uluyan hayvanlar onun bize yaklaşmasını hissediyoruz diye düşündüm. Hayat, ne olur kendini benden sakınma diye düşündüm. Benim için hazırladığın her şeye ben de artık hazırım diye düşündüm. Evet hazırım artık.