#popsuta

Są gesty których nie da się zmienić.

Są słowa których nie da się cofnąć.

Dlaczego właściwie jestem Popsuta?

Po pierwsze - ojciec. Zamknął mnie w wierzy. Czekam na Królewicza, który mnie wyciągnie.

Po drugie - brat. Przeniósł mnie z wierzy do pancernej wierzy i postawił smoka na czatach, co by zjadał Królewiczów - Rycerzy, którzy w swej głupocie chcieliby ryzykować życie dla uratowania Popsutej.

Po trzecie - koleżanki. Wczesne lata. Odbijanie lub po prostu bałamucenie moich chłopaków. Tutaj też można wymienić chłopaków, którzy dali się odbić, zbałamucić lub po prostu byli dla mnie źli.

Po czwarte - mama, która woli mojego brata. Non stop słyszę jaki to on nie jest wspaniały, gdy tymczasem ja...

Po piąte - warunki życiowe, których zawsze tak się wstydziłam, że noga ludzka nie mogła przekroczyć mojego progu. Najlepiej żeby nikt nie wiedział gdzie i jak mieszkam i nie chciał mnie nigdy odwiedzić.

Po szóste - to, że dalej żyję w obecności wymienionych wyżej "czynników psujących" i coraz mniejsza jest szansa na naprawienie, a coraz większa na to, że zniknę z tego świata, bo nie dam rady...

Nie radzę sobie...

Wiadomo, że granica między miłością, a nienawiścią jest bardzo cienka. Gdy kończył się poprzedni mój związek, wystarczył mały kroczek, by Go znienawidzić. To wspaniale leczy. Nie ma co żałować, skoro był taki dupek z niego.

Teraz nie potrafię Go nienawidzić. Teraz to znaczy tego Człowieka. Szaleję za Nim. Wybrałam Go sobie. Świadomie i przemyślanie. Powinnam mu nawrzucać, chlasnąć w twarz i zapomnieć.

Dzisiaj to już mam ochotę rzucać kurw*mi i podobnymi, choć nigdy w życiu nie bluźniłam.

Faceci to egoiści. Zrobią zawsze tak jak im wygodnie. Nie pomyślą, jak ich kobieta się z tym poczuje. Z powodu tchórzostwa F. cierpię już 3 tygodnie.