#phillipa19

Szkoła była przygotowana do współpracy z Harrym mimo jego niskich wyników egzaminów końcowych – znali podstawowe fakty z jego życia i darzyli go sympatią. Spotkali się z Harrym i Louisem kilka razy, pytając o opinie chłopaka i próbując znaleźć najlepsze i najbardziej komfortowe wyjście. Harry chciał, żeby większość  rzeczy była dla niego taka sama jak dla regularnych uczniów. Nuta załamania w jego głosie, gdy mówił o byciu „normalnym” studentem sprawiała,  że coś w piersi Louis nie pozwalało mu swobodnie oddychać.

Harry był aktualnie na swoim pierwszym, próbnym dniu w szkole. Jego psycholog miał go oprowadzić po klasach i zorganizować godzinną sesje z resztą uczniów, którą Harry mógł opuścić w każdej chwili jeśli poczułby się niekomfortowo.

Louis nie chciał przyznać jak przerażony był. Harry trząsł się z nerwów, gdy wychodził rano, ale miał nieśmiały uśmiech na ustach. Louis broniłby tą iskrę nadziei w oczach Harry’ego każdym swoim oddechem i przerażało go, że nie mógł opiekować się nim w tej chwili. Harry prawdopodobnie był najważniejszą osobą w jego życiu i pożerały go nerwy na samą myśl, że to co kocha najbardziej było w świecie samotne i bezbronne.

*

Siedział w rogu sali, próbując ukrywać swoje drżące ręce pod ławką, gdy reszta uczniów zaczęła wypełniać klasę. Były to zajęcia z psychologii i wyglądało na to, że uczęszczały na nie głównie dziewczyny,  na cztery kobiety wypadał jeden chłopak. Harry był frustrująco szczęśliwy z tego powodu.

Trzymał głowę spuszczoną, żeby uniknąć przyciągania uwagi i czekał, aż nauczyciel zacznie mówić. Kiedy profesor ogłosił, że będą pracować w parach nad projektem, Harry spanikował na moment, póki chłopak z rudymi włosami nie odwrócił się do niego przodem z szerokim uśmiechem i ciepłymi, niebieskimi oczami.

– Cześć, jestem Ed – powiedział, wyciągając dłoń. Harry patrzyła na jego rękę, czując jak panika ponownie w nim wzrasta. – Nie lubisz witać się w taki sposób? Spoko, nie mam z tym problemu – odpowiedział miło, zabierając rękę.

– Ja… Przepraszam. Mam, tak jakby… problem z… kontaktem fizycznym – Harry wydukał niezgrabnie, ale chłopak nie wyśmiał go, zamiast tego uśmiechnął  się i kiwnął głową, jakby rozumiał. Styles wziął głęboki wdech. – Nazywam się Harry.

– Witaj, Harry – uśmiechnął się Ed. Harry w odpowiedzi uśmiechnął się nieśmiało.

*

Kiedy Louis wrócił do domu późnym wieczorem, zatrzymał się przed drzwiami mieszkania i ściągnął brwi w konsternacji  na dźwięki dobiegające zza nich. Popchnął je ostrożnie i poczuł jak wstrząsa nim szok, na widok tego co się działo w jego salonie.

Harry stał na środku pokoju, jego ciało było blade i nagie z wyjątkiem małych szarych bokserek które pasowały na niego jak druga skóra, trzymał w dłoni do połowy wypitą wódkę. Nie tyle stał, co tańczył niezdarnie, z zamkniętymi oczami, jego rozwarte różowe usta były niezwykłym kontrastem do jego prawie przezroczystej skóry. Wyglądał krucho. Louis powoli zamknął i zakluczył drzwi za sobą, zanim podszedł troszeczkę bliżej, obawiając się, że go przestraszy.

Przyjrzał się dokładniej, zatrzymując oczy na delikatnych ale jednocześnie ostrych kościach, które zdawały się przebić jego skórę, gdyby poruszył się za szybko. Nadal nie udało mu się nabrać odpowiedniej wagi. Na dodatek lśnił w świetle lampy i telewizora, jego ciało było spocone, grzywka przyklejała się do wilgotnego czoła i jeden lok rozpaczliwie przywarł do ostrej linii jego szczęki.

Louis obserwował jak Harry poruszał ciałem do rytmu czegoś powolnego i  zmysłowego, jedną dłonią uniósł butelkę do ust, a drugą przesunął po swojej piersi, żeby owinąć palce wokół szyi i ścisnąć. Ten ruch złamał coś w klatce piersiowej Louisa.

– Harry? – Zawołał delikatnie, wystarczająco głośno, żeby przebić się przez dźwięki piosenki wypływającej z telewizora. Oczy Harry’ego otworzyły się niemal sennie i leniwy uśmiech rozszerzył jego usta; niechlujny uśmiech, który dopasował się do jego niewyraźnego spojrzenia, kiedy ruszył niezdarnie i gorliwie w stronę Louisa, potykając się w ostatniej chwili. Louis zareagował szybko łapiąc go i pozwolił mu się na sobie wesprzeć. Był coraz wyższy, górował już nad Louisem co najmniej o pięć centymetrów.

– Harry? Co robisz, kochanie? – zapytał ostrożnie,  delikatnie zabierając butelkę wódki z jego luźnego uścisku, ale chłopak nawet tego nie zauważył, użył obu wolnych dłoni, żeby objąć twarz Louisa i pochylił się, złączając ich czoła razem. Louis nie poruszał się, szukając w szeroko otwartych i wilgotnych oczach jakiegoś wyjaśnienia.

– Jestem popieprzony – odpowiada z szerokim, niechlujnym uśmiechem i Louis przełknął swój smutek, przypominając sobie, że musi być silny.

– Nie, nie jesteś, kochanie, nie jesteś – Louis wyszeptał, odkładając wódkę na stół i uniósł obie ręce, żeby pogłaskać szyję Harry’ego.

– Tęsknie za tym – odpowiedział równie cicho, z wstydem wymalowanym na policzkach, łza lśniąca w kąciku jego oczu wyśmiewała Louisa, wyśmiewała jego niezdolność do sprawienia, że Harry mógłby być kiedyś szczęśliwy.

– Za czym tęsknisz? – Louis zmusił się, żeby zapytać.

– Czuje… czuje się taki… zagubiony. Tęsknie za byciem naćpanym, tęsknie za byciem pieprzonym. Chcę, żeby to wróciło… Chcę rozumieć – bełkotał  i Louis słyszał z jakim trudem dobierał słowa, czuł nienawiść do samego siebie, jaka go przy tym napełniała, ale… Louis rozumiał to wszystko.

– Skarbie… Jest dobrze. To nie jest złe. Nie ma nic złego w pragnieniu poczucia kontroli, w posiadaniu czegoś znajomego, kiedy twoje dotychczasowe życie zostaje ci odebrane. Musisz się po prostu pogodzić, z tym, że teraz jest lepiej i wszystko zmierza do tego, że będzie jeszcze lepiej, a ty bierzesz w tym udział. Nie jesteś w tym sam, maluchu, jestem tu z tobą i dla ciebie – Louis wyszeptał, pochylając się żeby pocałować czoło Harry’ego. Młodszy chłopak wykorzystał okazję, żeby wtulić się pod jego brodę i przylgnąć do niego rozpaczliwie.

– Czemu już nie chcesz mnie dotykać? – Zapytał Harry, jego głos przypominał zbolały jęk, gdy poruszał ustami naprzeciwko skóry szyi Louisa. Louis poruszył dłońmi, głaszcząc jego plecy w odpowiedzi i Harry uśmiechnął się łzawo. – Nie tak… Dlaczego już mnie nie całujesz? Dlaczego nie chcesz mnie w ten sposób? – Zapytał i Louis westchnął. Harry był pijany, ale Louis wiedział, że to prawdopodobnie dręczyło go już od dłuższego czasu.

– Ponieważ nie mogę być twoją kulą u nogi. Musisz wyzdrowieć, Harry. Musisz znów stać się sobą, swoim panem, nie łączyć się z kimś i znów zatracić siebie. To nie jest dla ciebie dobre… ani dla mnie. Nadal cię pragnę, Harry, jak mógłbym nie? Jesteś piękny, i miły, i tak, tak odważny. Ale nadal jesteś ranny. Pomogę ci wrócić do formy, a kiedy się polepszy, obaj zdecydujemy czy chcemy związku. Ale do tego momentu będziesz spędzał czas ze swoją siostrą, a ja będę twoim przyjacielem – odpowiedział, nie widząc powodu, żeby kłamać, albo lać wodę, Harry potrzebował szczerości.

– Nadal troszeczkę cię kocham – Harry wyszeptał i Louis usłyszał w jego głosie łzę, która zmoczyła chwilę później jego szyję.

– Ja też nadal troszeczkę cię kocham, skarbie. To się nie zmieni, bez względu na wszystko – odpowiedział całując  mokrą od potu skroń.

– Obiecujesz?

– Obiecuję.

***

Dla Louis utrzymywanie dystansu między sobą a Harrym stawało się coraz cięższe. Każdy jego krok, każdy ruch od poprawiania włosów po zlizywanie herbaty z palców przyprawiał Louisa o absolutne oczarowanie. Nie potrafił odwrócić wzroku i po porozumiewawczych spojrzeniach Zayna, domyślił się, że nie był aż tak subtelny ze swoją adoracją, jak mu się wydawało. Pogarszało to to, że za każdym razem gdy Harry przyłapał go na gapieniu się, wysyłał mu te pełne zrozumienia spojrzenia. Uśmiechał się wtedy, spoglądał na niego spod rzęs i czasami Louis musiał uciekać z pokoju w akompaniamencie jego śmiechu.

Rzecz w tym, że Harry robił się coraz pewniejszy siebie. Każdego dnia chodził do liceum i wracał z większym uśmiechem niż poprzednio. Z tego co Louis wiedział, nie pił nic od czasu tej nocy, kiedy znalazł go samotnego i załamanego i to go niesamowicie cieszyło.

Poznał kilku ludzi, mimo że niepewnie ufał innym, starała się stawiać czoła swoim demonom. I ludzie go kochali. Inni z natury przylegali do jego pięknego chłopca. Louis nie mógł ich winić. Harry lśnił. Kiedy się uśmiechał, rozpromieniał cały pokój, a kiedy się śmiał, zarażał wszystkich dookoła. Wracał coraz bardziej i bardziej do siebie i ten proces był dla Louisa zniewalająco piękny. A polepszało to fakt, że każdej nocy Harry spał w jego łóżku. Wchodził do pokoju ubrany w piżamę Louisa, wspinał się pod kołdry i przytulał, żeby wyszeptać w jego obojczyk jak minął mu dzień.  Louis głaskał palcami miękkie włosy Harry’ego, i wciskał w nie swój uśmiech, słuchając bezsensownych historyjek o jego zajęciach i kolegach. Gdzieś w głębi czuł niezrozumiałą tęsknotę bycia tą częścią życia Harry’ego, ale  wiedział, że musi pozwolić mu poznać siebie samemu. Louis był siatką bezpieczeństwa dla Harry’ego. Był jego kocem przynoszącym ulgę i komfort, ale musiał się nauczyć żyć bez tego. Nie oznaczało to, że Louis nie mógł wchłaniać każdego małego detalu, którym Harry zdecydował się z nim podzielić.

Ale była jedna rzecz, która nie dawała mu spokoju, dokuczliwy luźny koniec nie pasujący do niczego, który nie pozwalał mu żyć całkowicie swobodnie – Harry coś ukrywał.

Zatrzymywał się nagle, gdy opowiadał, zastanawiał się co powiedzieć, jakby miał powiedzieć coś czego nie powinien. A najbardziej oczywiste było to wtedy, gdy Louis pytał o jego załamanie po pierwszym dniu szkoły – Harry wymijał się od odpowiedzi. Psycholog Harry’ego powiedziała Louisowi, że zajęcia poszły dobrze i Harry zaprzyjaźnił się na nich z chłopcem imieniem Ed i, że nie ma pojęcia, co mogło go zdenerwować. Siedziało to na głowie Louisa już od ponad dwóch tygodni.

Tego wieczoru Louis czekał aż Harry wróci do domu ze szkoły. Usłyszał jak otworzył przednie drzwi do klubu i ich uderzenie, oznaczające, że je zamknął. Po chwili ciszy, Harry przeszedł pusty parkiet, kierując się na schody, Louis słyszał jak drzwi do mieszkania uderzają w stolik obok, ponieważ Harry zawsze zapominał złapać je, zanim otworzą się za szeroko. Słyszał dudnienie jego butów i uderzenie jego plecaka o podłogę, później słyszał jak baraszkował w kuchni, ale pozostał tam gdzie był. Zazwyczaj już dawno by wyszedł, żeby przytulić go na powitanie, pozwalając wcisnąć mu się pod swoją brodę, mimo, że Harry był już od niego wyższy.

Louis miał dość milczenia Harry’ego, dość bycia zbywanym.

Harry wszedł do pokoju nucąc pod nosem, ale kiedy spojrzał na Louisa, od razu przestał.

– Myślę, że musimy porozmawiać – powiedział Louis, krzyżując ramiona na piersi i rozsuwając stopy, jakby się przygotowywał do walki. Rzecz w tym, że musiał być twardy, ponieważ Harry dokładnie wiedział, co zrobić, żeby Louis robił tak jak mu zagra, ale potrzebowali tego, potrzebowali szczerości między sobą, bez względu na to jak bardzo Harry próbował tego uniknąć.

– Cóż, nie brzmi to zbyt miło – Harry odpowiedział oschle, podchodząc do szafy Louisa, żeby się rozebrać. Ściągnął ubrania, pozostając  w samych bokserkach i sięgnął po spodnie do spania Louisa.

– Ukrywasz coś przede mną – Louis powiedział i Harry zamarł w połowie ruchu.  Porzucił piżamę po którą sięgał i odwrócił się twarzą do niego ze ściągniętymi brwiami i nieprzeniknionymi oczami, gotowy do obrony.

– Nie, nie ukrywam  – wybełkotał, starając się nie pokazać żadnych emocji.

– Harry, jeśli nie mówisz mi prawdy, jak do jasnej cholery, mam Ci pomóc? Jak mam cię wspierać, jeśli nie wiem co się kurwa dzieje? – ponaglał, oddychając ciężko z wysiłku jaki wkładał by zachować spokój i utrzymania głosu cicho. Nie mógł znieść tego, że Harry coś przed nim ukrywał, zbyt dużo razem przeszli.

Stali naprzeciwko siebie i Harry patrzył na niego, jakby musiał przemyśleć, czy Louis zniesie to co chce mu powiedzieć. Harry przytaknął i położył się na łóżku Louisa. Kiedy poklepał miejsce obok siebie Louis westchnął i położył się obok niego.

– Harry, kochanie, proszę – wyszeptał, kiedy obaj leżeli na plecach, z głowami zwróconymi do siebie, ich ciała oddzielone były od siebie o centymetr.

– Jest taki jeden chłopak. Mam z nim lekcje w szkole. Znam go – odszeptał. Louis zmarszczył brwi zmieszany.

– Dobrze? – odpowiedział, czekając na ciąg dalszy.

– Znam go bo raz pieprzyłem się z nimi i jego przyjacielem w Range Roverze jego ojca.  Cóż, to on pieprzył mnie, ale wiesz o co chodzi. – Harry patrzył na obojczyki Louisa, unikając jego spojrzenia.

– Co ci powiedział? – Louis zapytał przez zaciśnięte zęby, zaciskając dłonie na pościeli przez nienawiść jaką darzył tego bezimiennego chłopaka za to, że zburzył pewność siebie Harry’ego wtedy kiedy zdawało się, że wszystko idzie dobrze.

– Nic nie powiedział – wybełkotał Harry.

– Więc… czemu? – zapytał, zmieszanie brało w nim górę nad złością.

– Uśmiechnął się – Harry odpowiedział, w końcu patrząc w oczy Louisowi. – Spojrzał na mnie i widziałem to w jego oczach. Pamiętał każdy malutki detal tej nocy. Przeleciał wzrokiem po moim ciele i nie mogłem nic z tym zrobić.

– Zadzwonię do szkoły, złożę skargę i poproszę o przeniesienie ciebie lub jego do innej klasy – powiedział Louis, ale Harry potrząsnął głową posyłając mu mały, smutny uśmiech.

– Zawsze będę mijał mężczyzn z którymi to robiłem. Zawsze znajdzie się jakiś mężczyzna, który będzie mnie widział tylko jako tanią dziwkę. Nie ucieknę od tego za każdym razem. Po prostu ciężko mi zrozumieć, że nie jestem dla nich osobą, jestem tylko prostytutką – wyszeptał Harry i to rozszarpało Louisowi serce, o ile już nie było wystarczająco rozdarte.

Było to tak, jakby to wyznanie zniszczyło jego wiarę w to, że Louis się o niego troszczył, sprawiło, że zdystansował się od tych uczuć, ponieważ patrzył na Louis jakby był kimś obcym.

– To wszystko czym jestem. Jestem zabawką do pieprzenia – wybełkotał, siadając, żeby spojrzeć na Louisa. Tomlinson milczał, czekając na to co powie Harry. Jego piękny chłopiec cierpiał i musiał wrzucić to z siebie, zanim zniszczy go to wewnętrznie.

Harry uniósł dłoń i przejechał palcami wzdłuż jego piersi. Louis nie poruszał się, utrzymując wzrok na twarzy Harry’ego. Palce chłopaka bawiły się włoskami, kierującymi się do spodni Louisa, przez co jego brzuch ścisnął się pod delikatnym dotykiem. Harry uśmiechnął się bez humoru na rekcję jego ciała.

– Myślisz, że jestem piękny? – Harry zapytał z uśmiechem, który nie sięgał jego oczu, unosząc się, żeby usiąść rozkrokiem na biodrach Louisa. Tomlinson siedział nieruchomo, unosząc jedynie dłonie, aby położyć je na delikatnym łuku biodra Harry’ego.

– Myślę, że jesteś najpiękniejszym człowiekiem jakiego kiedykolwiek widziałem. Myślę, że jesteś młody i pełny cierpienia i, że jesteś najbardziej idealną osobą jaką poznałem. Nie wiem co bym  zrobił, gdybym nie mógł więcej patrzeć w twoje oczy – wyszeptał, utrzymując kontakt wzrokowy z Harrym, widział moment w którym jego oczy zalśniły i pozwolił spłynąć pojedynczej łzie na blady policzek. Louis podniósł dłoń, żeby ją zetrzeć i Harry wtulił się w jego dotyk, przymykając powieki.

– Czemu mi to robisz? – Wyszeptał z głosem grubym od niewypuszczonych łez.

Louis przyjrzał się mu. Błądził wzrokiem po każdym wgłębieniu i zakrzywieniu jego bladego ciała, zwracając uwagę na to jak nisko jego czarne bokserki siedziały na jego biodrach, miały małe rozdarcie tuż przy gumce. Patrzył na długą kolumnę jego szczupłej szyi. Na ostry kąt jego szczęki. Na cień rzęs na jego zarumienionych policzkach. Na ciemno brązowe loki opadające na czoło. Był tak niewymownie piękny, że wywołało to przebłysk bólu i tęsknoty w piersi Louisa.

– Ponieważ cię kocham. I to nie tylko troszeczkę, nie można kochać połowicznie. Kocham cię tak bardzo, że aż czasami nie mogę przez to oddychać – szepnął, czując zawroty głowy i duszność, mimo tego, że leżał. Harry otworzył powoli oczy, jakby szok ogłuszył go do ospałości.

Piękne zielone oczy Harry’ego w końcu napotkały jego wzrok i Louisowi zaparło dech w piersi. Kiedy dłoń Harry’ego objęła jego policzek, podskoczył jak gdyby został uderzony. Harry uniósł drugą rękę, żeby objąć drugą stronę jego twarzy, delikatnie go trzymając, kiedy pochylił się, żeby złączyć ich czoła.

– Pragnę cię bardziej niż czegokolwiek innego w swoim życiu. Potrzebuję cię bardziej niż czegokolwiek lub kogokolwiek innego… Kocham cię każdym zniszczonym kawałkiem mojego serca – wyszeptał Harry, jego oddech owiewał usta Louisa. Tomlinson poczuł mokry dotyk jego łez, które skapywały na jego twarz, ale zignorował go na korzyść przyciśnięcia swoich ust do jego.

Całowali się jak nigdy przedtem, jakby wszechświat należał do nich, jakby po raz pierwszy byli bezpieczni i na dodatek razem.

– Nigdy mnie opuszczaj – Harry błagał. Louis uśmiechnął się delikatnie.

– Kochanie, nie pozbędziesz się mnie tak łatwo.

– Cholera, tak bardzo cię kocham – Harry wydyszał, głosem wypełnionym desperacką potrzebą, którą przelał w pocałunek do momentu aż obaj zaczęli się owijać wokół siebie. Louis ciągnął bokserki Harry’ego, póki nie zsunął ich całkowicie z jego nóg. Delikatne ale pewne place pociągnęły za spodnie od jego piżamy sprawiając, że zaśmiał się bezgłośnie, unosząc biodra, żeby pomóc Harry’emu ściągnąć materiał.

Harry zacisnął palce wokół erekcji Louis, wywołując jęknięcie tonące w pocałunku. Jednak Tomlinson szybko odsunął jego rękę od siebie i zignorował pytający wzrok młodszego chłopaka, łapiąc oba jego nadgarstki w jedną dłoń i uniósł je nad jego głową. Jedną ręką przytrzymał ramiona Harry’ego w górze, a drugą otulił jego policzek i przejechał kciukiem bo jego pulchnej wardze. Louis przesunął się, żeby wcisnąć swoje biodra między uda Harry’ego, ocierając przy tym ich twarde penisy o siebie, co spowodowało, że młodszemu chłopakowi zaparło dech w piersiach. Harry próbował wykręcić się spod ciała Louisa, ale nie był w stanie nic zrobić, przez mocny uchwyt na swoich nadgarstkach.

– Lou – zaskomlał wprost w jego usta. Louis nie potrafił powstrzymać zadowolonego uśmieszku, który zagościł na jego twarzy. Harry ugryzł go w dolną wargę za karę na co Louis uniósł brew drocząc się, wywołują chichot Harry’ego, który nadal ocierał się o niego biodrami.

– Skarbie? – Louis wyszeptał naprzeciwko ust Harry’ego, przesuwając jednocześnie wolną dłonią wzdłuż jego ciała, żeby załapać za jego erekcje, sprawiając, że Harry westchnął.

– Tak? – wydyszał, jego ciało niecierpliwe wiło się pod Louisem.

– Jakbyś się czuł, gdybym cię związał? – Zapytał miękko, odsuwając się, żeby lepiej widzieć reakcję Harry’ego.  Kamień spadł mu z serca, gdy spojrzał w jego oczy i nie zobaczył w nich nawet cienia strachu.

– W jaki sposób? – wyszeptał Harry trzepocząc rzęsami, jego policzki zarumieniły się trochę bardziej i Louis uśmiechnął się widząc podniecenie lśniące w jego oczach.

Pochylił się, żeby przycisnąć swoje usta do jego ucha i wysunął język, drocząc się i napawając się zadowolonym westchnięciem Harry’ego.

– Chcę przywiązać twoje ręce do ramy łóżka. Chcę cię tylko dla siebie. Tylko dla moich ust – wymruczał mu do ucha, czując jak Harry zadrżał tuż pod nim, więc powoli obniżył swoje biodra, dając smak tarcia, którego młodszy chłopak był tak spragniony. Harry stłumił skomlenie wtulając się w ramię Louisa, sprawiając, że mężczyzna uśmiechnął się i przygryzł delikatnie zębami płatek jego ucha. – Mogę to zrobić, kochanie? Mogę przywiązać cię do łóżka i wycałować całe twoje ciało? Chcę posmakować każdy mały zakamarek twojego ciała, tak cholernie mocno, Harry. Chcę doprowadzić cię do szaleństwa moim językiem. – Jego głos był ledwie szeptem, ale Harry nie kłopotał się tym razem z ucieszeniem jęku, kiedy kiwał głową nader ochoczo.

– Proszę. Proszę, Louis, tak. Tak! – jąkał się nie mogąc złapać oddechu. Louis wycisnął pocałunek na jego czole zanim się odsunął, żeby usiąść, ale Harry nadal leżał tak jak przedtem: z rękami nadal nad głową, mimo faktu, że Louis puścił jego nadgarstki, z udami szeroko rozwartymi wokół niego.

– Dobry chłopczyk – odpowiedział Tomlinson z lekkim uśmiechem, ale patrzył na Harry’ego z uczuciem i miłością, przez co chłopak zarumienił się jeszcze bardziej na pochwałę, a jego nabrzmiałe od pocałunków wargi wykrzywiły się w szerokim uśmiechu.

Louis zszedł z łóżka i bezwstydnie nagi podszedł do swojej szafy. Otworzył jej drzwiczki i wyciągnął jeden z krawatów, który ubierał na spotkania służbowe. Owinął ciemno niebieski materiał wokół jednej dłoni i odwrócił się z powrotem w stronę łóżka. Oczy Harry’ego zachłannie przesunął wzrokiem po jego ciele i zatrzymały się na krawacie, przy czym zagryzał dolną wargę.

Tomlinson ukląkł na łóżku i ponownie rozsiadł się między udami Harry’ego. Był taki piękny leżąc w ten sposób; długie, szczupłe ciało, wyciągnięte i ufne.

Louis pochylił się, żeby delikatnie pocałować usta Harry’ego – młodszy chłopak przyjął to nader ochoczo – i użył krawatu do przywiązania nadgarstków Harry’ego do metalowej ramy łóżka bez przerywania pocałunku. Odsunął się, kiedy upewnił się, że wszystko jest w porządku, a po chwili pochylił się, układając ręce po obu stronach jego ramion i przyglądał się jak Harry z zainteresowaniem szarpnął rękami. Zarumienił się, jak dotarło do niego, że jego nadgarstki były związane wystarczająco ciasno, aby krępować jego ruchy, ale nie na tyle, by odciąć jego krew albo, żeby odczuwał dyskomfort.

– Jesteś w tym dobry – wymruczał spoglądając na Louisa z nutą zazdrości w oczach. Louis zaśmiał się delikatnie, zanim pochylił się, żeby pocałować go intensywnie, z językiem i ocierając się zębami, a młodszy chłopak oddał pocałunek równie gorliwie.

– Praktyka czyni mistrzem – odpowiedział z figlarnym uśmieszkiem i Harry skrzywił się zanim pochylił się, żeby mocno zagryź dolną wargę Louisa. Tomlinson syknął nieco na ukłucie i zaczął całować Harry’ego aż chłopak zaczął sapać ciężko w jego usta.

– Jesteś kutasem – Harry zaskomlał w jego usta i Louis zaśmiał się zanim zaczął składać pocałunki na jego szyi.

– I za to mnie kochasz mnie – wymruczał w jego skórę, na co Harry szarpnął desperacko biodrami.

– Cholera – zaskomlał tuż nad jego uchem, wyginając plecy, gdy Louis zassał do ust jeden z jego ślicznych, małych sutków.

Louis podgryzał i lizał wzdłuż ciała Harry’ego, zassał malinkę w zagięciu jego pachwiny, napawając się zapachem jego skóry.

– Proszę – wychrypiał Harry i Louis wycisnął delikatny pocałunek na jego skórze tuż pod pępkiem.

– Ciii, kochanie, jestem tu – wyszeptał naprzeciwko jego skóry i Harry uspokoił się trochę dzięki jego słowom.  Louis pocałował główkę jego nabrzmiałego penisa, ale szybko się od niego odsunął. Złapał rękami nogi Harry’ego, wymuszając na nim aby podciągnął kolana piersi. Jego ciało leżało przed Louisem całkowicie obnażone.

Louis ledwo złożył pocałunek na delikatnej skórze jego dziurki, Harry zaczął ciężko sapać. Przejechał po niej językiem i musiał wbić własne biodra bardziej w materac, gdy Harry zaskomlał. Zaczął przesuwać językiem pewniej, utrzymując stały rytm, sprawiając, że Harry zalamentował desperacko. Kiedy zagłębił w nim koniuszek języka, młodszy chłopak jęknął tak głośno, że Louis był pewny ze skaleczył sobie gardło.

– Więcej, więcej, proszę, Lou, więcej – bełkotał i Louis go posłuchał, wciskając swój język głębiej z delikatną stanowczością, wywołującą u  Harry’ego białą gorączkę i wyciskając z jego gardła najpiękniejsze dźwięki jakie Louis kiedykolwiek słyszał. Dłonie Tomlinson nadal trzymały jego nogi przyciśnięte do brzucha, więc Harry nie mógł zrobić nic więcej, jak tylko brać wszystko co Louis mu oferował.

Sposób w jaki zmysłowo pieprzył językiem Harry’ego, sprawił, że penis chłopaka tryskał preejakulatem na jego blady brzuch podczas, gdy jego pierś falowała z każdym z trudem złapanym oddechem.  Louis odsunął się, wspierając na piętach i wytarł usta dłonią. Harry spojrzał na niego z ciężkimi powiekami i różowymi, lśniącymi i opuchniętymi ustami. Louis pochylił się, żeby przejechać kciukiem po jego dolnej wardze, na co młodszy chłopak otworzył ochoczo usta. Louis wepchnął swój palec w jego usta i jęknął cicho, gdy Harry zassał go radośnie.

Louis wyciągnął swój palec z ust Harry’ego i pochylił się nad nim, żeby sięgnąć po kondom i lubrykant do szafki nocnej.

– Lou?  – Harry wychrypiał i Louis pochylił się nad nim, obijając ich nosy delikatnie o siebie.

– Tak, kochanie? – Odpowiedział patrząc prosto w zaszklone, zielone oczy Harry’ego.

– Byłem u lekarza z Zaynem w zeszłym tygodniu – wymamrotał, nagle sprawiając wrażenie bardzo nieśmiałego.

– Dobrze? – odparł Louis, ściągając brwi w konsternacji.

– Robiłem testy...  Jestem czysty – wyszeptał, spoglądając znacząco na kondoma w dłoni Louisa. Oczy Tomlinsona rozszerzył się, gdy zrozumiał co Harry próbował powiedzieć.

– Jesteś czysty? – Upewniał się, trochę oszołomiony tym, co Harry sugerował.

– Tak, ty też, prawda? – Harry wyszeptał nerwowo i Louis przytaknął głową, mocno przełykając. Styles posłał mu szczery, ale trochę nerwowy uśmiech. – I ponieważ z nikim już nie sypiam, oprócz ciebie, chyba nie ma problemu żebyśmy.. . – Bełkotał delikatnie, jego oczy były szeroko otwarte i błyszczały od emocji, kiedy spoglądała na Louisa. Tomlinson pochylił się i pocałował go mocno, próbując  przelać na niego całą swoją miłość.

– Jesteś pewny? – wydyszał w jego usta.

– W stu procentach… Proszę, Lou – Odpowiedział bez tchu i Louis przytaknął, całując go raz jeszcze, zanim odsunął się ponownie, żeby nasmarować palce lubrykantem. Podniósł zapomnianą prezerwatywę z prześcieradła brudnymi od żelu rękami i rzucił go w kąt pokoju, sprawiając, że Harry roześmiał się szczerze.

Louis pocałował go, jednocześnie wsuwając pierwszy palec.  Odsunął się, żeby obserwować twarz chłopaka, gdy go rozciągał, a ciało Harry’ego po prostu rozpływało się na materacu, trzepotał oczami i lekko poruszał ustami pozwalając uciekać delikatnym dźwiękom przyjemności, które sprawiały, że penis Louisa błagał o zainteresowanie. Kiedy dołożył drugi palec, Harry zamruczał z przyjemności i przycisnął biodra w jego dłoń sprawiając, że otarł się o prostatę. Louis przyspieszył swoje ruchy, pieprząc Harry’ego szybkimi ruchami nadgarstka, sprawiając, że chłopak przed nim zmienił się w jęczącą i wijącą się pulpę.

– Lou… – wyjęczał, gdy Louis dodał kolejny palec. Dźwięk jego głosu skręcał Louisowi żołądek.

– Wszystko dobrze, skarbie? – wydyszał Louis, nie zwalniając ruchów palców. Harry wierzgał nogami, wyginał plecy w łuk i szarpał rękami za krawat Louisa.

– Tak – prawie załkał, jego piękne ciało było zarumienione i lśniło od potu.

– Jesteś na mnie gotowy, mały? Chcesz więcej? – Wymruczał i Harry przytaknął nadgorliwie, otwierając swoje zaszklone zielone oczy, żeby spojrzeć na niego błagalnie.

Louis kiwnął głową i powoli zabrał swoje palce z ciepła ciała Harry’ego. Wycisnął więcej lubrykantu, żeby nasmarować swojego członka i dech ugrzązł mu w piersi, gdy jego penis w końcu dostał to czego się tak długo upominał. Zabrał dłoń i pochylił się nad Harrym na wszystkich czterech kończynach.

– W jakiej pozycji, skarbie? Jak byś chciał? – Zapytał delikatnie, podczas gdy Harry ocierał kostką tył jego uda.

– Na brzuchu – wybełkotał niewyraźnie, z głową odchyloną do tyłu i przymkniętymi oczami, wyglądał na totalnie zrujnowanego, i, cholera, Louis chyba nigdy nie był bardziej zdesperowany niż w tamtej chwili. – Od tyłu. Chcę żebyś mnie pieprzył – dokończył mrucząc gardłowo i Louis warknął bezradnie.

Pomógł Harry’emu odwrócić się na brzuch, ale zamiast podciągając go na kolana, złapał jedno z jego ud i rozsunął jego nogi, tak, że leżał płasko na prześcieradle jednocześnie dając mu pełny dostęp. Umiejscowił się nad jego chudym ciałem, wspierając się na łokciach bo obu stronach jego ramiona. Sięgnął w dół, żeby nakierować swojego penisa na wejście Harry’ego. Młodszy chłopak sapał i kręcił biodrami próbując zmusić Louisa, żeby zrobił to szybciej. Louis wycisnął delikatny pocałunek na jego szyi i powoli wepchnął całą swoją długość. Harry zaciągnął mocno powietrze i wypuścił je równie szybko, kiedy biodra Louis zderzyły się z jego pośladkami, Harry wydał z siebie wysoki i rozpaczliwy jęk w poduszkę.

Louis całował barki Harry’ego i wykonywał powolne, okrężne ruchy biodrami, pozwalając Harry’emu przyzwyczaić się do swojego penisa, ale starał się za każdym razem otrzeć o jego prostatę.

– Ruszaj się, ruszaj się, ruszaj się – Harry sapał, odwracając głowę bok i Louis zauważył, że jego oczy były zamknięte z przyjemności.

Louis pociągnął biodrami i uderzył stanowczo w ciało Harry’ego, nie odsuwając się od niego zbyt daleko z każdym pchnięciem, starał się wejść głębiej. Harry był głośny, tak pięknie odpowiadał na to jak Louis go pieprzył, że sprawiało to, że coś w piersi Louisa się zaciskało. Tomlinson trzymał stały rytm, całując go tuż za uchem.

– Cholernie cię kocham – Louis wydyszał i Harry zajęczał donośnie, dochodząc na pościel Louisa. Jego ciało zaciskało się wokół penisa Tomlinsona, wymuszając na nim jego orgazm. Louis doszedł w ciele Harry’ego ze stęknięciem, wciskając usta między łopatki Harry’ego, żeby zagłuszyć ten dźwięk.

Sapał w skórę Harry’ego próbując uspokoić oddech, zanim wyciągnął swojego penisa z Harry’ego i położył się obok niego. Chłopak wciąż nie mógł złapać oddechu, więc przyciągnął go w swoje ramiona. Harry radośnie wtulił się w jego pierś, składając delikatne pocałunki na jego tatuażu.

– Kocham cię – wyszeptał naprzeciwko jego skóry.

– Ja ciebie też kocham, pieszczochu.

Jeśli przeczytałeś, uszanuj pracę tłumacza i pozostaw po sobie ślad.

Pochwalę się tylko, że scena łóżkowa została zaproponowana w takiej formie przeze mnie, a autorka stwierdziła, że to dobry pomysł :D!