#clumsy-weirdo

– Co ty, kurwa, robisz, Harry? – Derek wypluł, nie czekając nawet na odpowiedź, zanim kopnął Harry’ego mocno w żebra. Harry był wdzięczny, że jego wujek był boso, jego wielkie buty, które nosił do pracy bolały dużo bardziej. Mimo to, kopnięcie nadal bolało jak cholera, kiedy Derek zdecydował je powtórzyć, tym razem w dolną szczękę Harry’ego, co odrzuciło głowę chłopaka do tyłu i sprawiło, że ugryzł swój język tak mocno, że jego usta prawie natychmiast wypełniła krew.

Harry zmusił się, aby stanąć na własne stopy, jego knykcie były aż białe, od tego jak mocno trzymał się poręczy, każdy pojedynczy mięsień drżał tak bardzo, że to aż bolało. Spotkał wściekłe i zdziwione spojrzenie wujka i zrobił coś, za co wiedział, że słono zapłaci; uśmiechnął się cwanie i splunął na niego, krew i ślina splamiły przód białej koszulki Dereka. Jego wujek patrzył na swoje ubranie w niemym szoku przez kilka chwil i Harry napiął się czekając na ból, ale gdzieś w głębi niego, jakiś głos powiedział, że to i tak było tego warte.

Gdy jego wujek złapał jego spojrzenie z rozwścieczoną miną, jego oczy pociemniały w obietnicy agonii, Styles uśmiechnął się niewyraźnie w odpowiedzi. Kiedy przyszło pierwsze uderzenie, które sprawiło, że uderzył w ścianę tak mocno, że stracił dech, brunet spojrzał w górę na swojego wujka i wychrypiał: – Było warto.

Przy następnym uderzeniu, zagryzł swoją dolną wargę, żeby zatrzymać wrzask.

***

Louis biegł najszybciej jak potrafił, każdy wdech zdawał się być jak lodowata woda dla jego płuc, sprawiając, że wszystko wokół było rozmyte. Czuł się jakby tonął, jego głowa była pełna zdjęć Harry’ego, który leżał twarzą do dołu, jego plecy były nieruchome, żadnego śladu oddechu, po prostu… nieruchome; martwe.

Jedynym miejscem, w jakie wydawało mu się, że chłopak mógł pójść, był dom jego wujka i kiedy tam dotarł i zobaczył otwarte drzwi, poczuł jak dłoń zaciska się wokół jego gardła, a serce uderza w panice.

Louis wziął uspakajające wdechy, wiedząc, że jego sapanie było wystarczająco głośne, żeby ktokolwiek wewnątrz budynku go usłyszał i najciszej jak potrafił wsunął się przez frontowe drzwi. Pierwszą rzeczą jaką usłyszał było miękkie mruczenie ściszonego telewizora, a potem usłyszał ciężkie wdechy, kogoś, kto łkał, kogoś, kto brzmiał paraliżująco podobnie jak Harry. Szatyn poruszył się ostrożnie, wiedząc, że nie powinien tam nagle wskakiwać, dopóki nie spojrzał przez framugę drzwi do salonu. To, co zobaczył sprawiło, że zimny dreszcz strachu przebiegł po jego plecach.

Harry stał w rogu pokoju, jego ciało chwiało się i było pokryte krwią. Zdawało się, że nie było na nim milimetra, który nie byłby wypełniony siniakami i skaleczeniami, zarówno tymi starymi jak i nowymi. Po drugiej stronie stal Derek, patrzył na Harry’ego, jego twarz wyrażała czystą wściekłość, trzymał dłonie przed sobą, tak jak się to robi, gdy atakuje cię dzikie zwierzę. Jedyną rzeczą, która trzymała Dereka na drugim końcu pokoju był pistolet trzymany przez drżące palce Harry’ego, skierowany prosto w jego głowę.

Louis zadarł nogą w podłogę, chcąc dać Harry’emu znak o swojej obecności, ale tak, żeby go nie spłoszyć i sprawić, że pociągnie za spust. Oczy Harry’ego wystrzeliły w jego kierunku, zanim rozszerzyły się w szoku i strachu.

Tomlinson ostrożnie wyszedł, żeby pokazać się cały i  zrobił jeden niepewny krok bliżej Stylesa, ale zatrzymał się, gdy zauważył, że ciało chłopaka całe się spięło.

– Harry, skąd masz pistolet? – Louis zapytał ciężko oddychającego, płaczącego chłopaka delikatnym tonem, próbując zakryć strach, przez swój pozorny spokój.

– Jest jego – Harry wypluł, ulokowując swoje wściekłe spojrzenie na twarzy Dereka, jego oczy płonęły czymś maniakalnym, co jeszcze bardziej przerażało chłopaka.

– Harry... oddaj mi broń, dobrze? – niebieskooki zapytał ostrożnie, wyciągając spoconą dłoń w przestrzeń między nimi. Wargi bruneta opadły w dół.

– Nie! On zasługuje na śmierć. Musi umrzeć! Nie mogę tak dłużej, nie potrafię... Jeśli pozwolę mu żyć, to on mnie zabije, Louis – Harry płakał, jego głos unosił się momentami w piski i Louis poczuł, że jego tętno przyspiesza.

– Nie zasługuje, żeby żyć, masz rację. Ale jednocześnie nie zasługuje, żebyś się tak poddał. Nie zasługuje na to, żebyś go zabił. Jesteś ponad to, Harry. Nie pozwól mu wygrać – Louis odpowiedział, głosem ściśniętym desperacją, którą próbował rozpaczliwie ukryć. Harry zaśmiał się gorzko.

– On już wygrał! Miał się mną opiekować, Louis! Powinien się o mnie troszczyć, miał zadbać o moje ciepło i bezpieczeństwo. Pierwsze kilka miesięcy, kiedy z nim zamieszkałem, był taki uprzejmy, tak cholernie opiekuńczy. Ale on mnie nie wspierał... opiekował się mną jak barankiem, przed rzezią! Kurwa, przygotowywał mnie na to, jak mógł mnie wykorzystać, sprawić, że będę tym, kim jestem! Byłem jak jakieś cholerne zwierzę! Odżywione i zadbane, dopóki nie nadszedł czas zarżnięcia i podania do stołu. Byłem pieprzonym dzieckiem! Jak mogłeś mi to zrobić?! – Harry wykrzyczał do Dereka i Louis musiał przełknąć swoje własne łzy. Twarz mężczyzny była maską złości i determinacji, z mocno zaciśniętymi zębami.

– Łatwo. Prosto jest zniszczyć coś, gdy masz w dupie, czy to nadal żyje – Derek zadrwił i Louis napiął się, gdy palce Harry'ego zacisnęły się ciaśniej wokół pistoletu, obawiając się, że mógł wystrzelić w każdej chwili.

– Jestem twoim siostrzeńcem! – Harry załkał w urwanym krzyku, jego głos się załamał.

– Jesteś kurwą, Harry! I niczym więcej! Jedyne do czego się nadajesz to branie w dupę! – Derek wrzasnął w odpowiedzi, ostrym głosem i Louis zauważył jak każde słowo rozrywało Harry'ego i czuł się tak cholernie bezradny, przez to, że nie mógł tego zatrzymać.

– Nie jestem – Harry zaprotestował słabo, ciężko łkając, ale szatyn usłyszał to, Derek również, biedny chłopak się wahał, słowa Dereka zebrały swoje żniwo.

– Jesteś obleśną, małą dziwką. Myślisz, że ten chłoptaś cię kocha? – Derek zapytał, wskazując na zmrożone ciało Louisa. – On ci współczuje. Jest tobą obrzydzony, jak parszywym, zapchlonym zwierzęciem, które znalazł w kontenerze. Błędna moralność, zadzwoni po pomoc dla zwierząt, ale to nie oznacza, że pomoże ci wyzdrowieć i weźmie cię ze sobą do domu – Derek zadrwił i Louis poczuł gniew zbierający się w jego brzuchu.

– Nie! – Harry wykrzyczał, jedną ręką puszczając broń, żeby złapać się za brzuch, jakby zrobiło mu się niedobrze przez perspektywę słów wujka.

– Tak! Powinieneś mi dziękować! Dałem ci miejsce do spania, dach nad głową i dobre warunki życia!

– Użyłeś mnie! Zniszczyłeś mnie! – Harry łkał, jego twarz była czerwona, umazana łzami i pełnia agonii, przez co Louis nie potrafił zatrzymać kilku łez uciekających z oczu.

Louis wziął wzmacniający oddech i łagodnie zbliżył się do Harry'ego, poruszając się, aby stanąć obok niego, jego pierś stykała się za ramieniem młodszego chłopaka z każdym tchem. Harry płakał tak bardzo, że pozwolił na ten ruch. Louis ostrożnie potarł dłonią plecy bruneta i chłopak przylgnął do dotyku tak rozpaczliwie, że prawie upadł przez swój pośpiech. Louis przytrzymał go i pochylił się, więc jego usta były blisko ucha Harry'ego, jego broda obijała się o ramię wyższego chłopaka.

– Musisz się uspokoić, Harry. Jeśli go zastrzelisz, on wygra. Pójdziesz za to do więzienia. Może zmniejszą ci wyrok przez niestabilny stan psychiczny, może zredukują to do zabicia w obronie własnej, zamiast morderstwa, ale niezależnie od tego, pójdziesz do więzienia. Zniszczysz sobie resztę życia. Wszystko, co do tej pory przeżyłeś, jest czymś z czego możesz się uwolnić. Możesz pójść do szkoły, znaleźć pracę, znaleźć przyjaciół. Ale jeśli pójdziesz siedzieć za zabicie go, będzie cię to prześladować. Nikt cię nie zatrudni z kryminalną przeszłością, Harry. Pomyśl o tym. Proszę – Louis błagał, wyciskając wypełniony łzami pocałunek na ramieniu Harry'ego.

– Jak? Jak mógłbym być teraz normalny? On zniszczył każdy, najmniejszy kawałek mnie, zmusił mnie do czegoś, czego nigdy nie powinienem robić. – Głos Harry'ego był tak cichy, tak dziecięcy i zagubiony, i Louis przycisnął swoje usta do ramienia chłopaka, żeby zagłuszyć swój własny szloch.

– Będę z tobą przez cały ten czasu, maluchu. Nie jesteś już więcej w tym sam, dobrze? – Louis powiedział. I wtedy usłyszał syreny. W sekundzie przed domem pojawiły się auta policyjne. Policjanci krzyczeli do siebie polecenia, których Louis nie potrafił wyłapać i chwilę później umundurowani mężczyźni weszli przez drzwi, przyglądając się całemu zajściu inteligentnym spojrzeniem. Jeśli Louis miałby się o coś zakładać, to stawiałby na to, że ci mężczyźni również byli kumplami Liama z pracy. Zawdzięczał Liamowi naprawdę wiele za to, co zrobił.

Policjant zbliżył się do Dereka, gdy drugi podszedł do Harry'ego i Louisa.

– Harry? Nazywam się Leon, jestem przyjacielem Liama. Jestem tu, żeby pomóc, dobrze? – Powiedział. Jego twarz była spokojna i otwarta, jego oczy szeroko otwarte i wypełnione szczerością. Louis poczuł, że Styles się zachwiał, ale nie opuścił broni.

– Dalej, Harry. To nie jest to, co chcesz zrobić. Proszę, Harry – Louis błagał i chłopak znów się spiął naprzeciwko niego.

– Nie wiesz czego ja, kurwa, chcę, Louis! Wszyscy powinni mi przestać wmawiać czego chcę! Chcę go martwego! Chcę żeby zgnił! – Harry wypluł i Louis zmusił się, żeby nie brać tego do siebie.

– Ale nie chcesz być potworem, Harry! Znam cię wystarczająco długo, żeby być tego pewnym! Jesteś piękny, słodki i namiętny... Możesz mieć wszystko, czego pragniesz. Nie pozwól swojej nienawiści do tego kutasa tego zniszczyć! – szatyn czuł jakby krzyczał, ale mówił najspokojniejszym głosem, jakim potrafił, zaciskając dłoń na plecach i boku Harry'ego.

– Po prostu chcę, żeby on odszedł – Harry zaskomlał i Louis przytaknął smutno.

– Harry, nie wywinie się z tego, mamy wystarczająco dużo, żeby go zamknąć – Leon odpowiedział ostrożnie i Harry w końcu spojrzał na niego, jakby dopiero wtedy zorientował się, że on naprawdę tam stał.

– Na-... naprawdę? – Głos zielonookiego był niemal bolesny, przez to jak wiele nadziei pokładał w tych kilku słowach. Leon skinął głową w odpowiedzi i Harry ściągnął brwi, patrząc na pistolet w swojej dłoni.

Kiedy Harry obniżył ręce i pistolet nie celował już w podłą twarz Dereka, ten sukinsyn skorzystał z okazji.  Rzucił się do przodu i Louis nie miał wystarczająco dużo czasu, żeby zarejestrować błysku ostrza w jego ręce, zanim rzucił się aby osłonić Harry'ego, dłońmi przytrzymując klatkę jego wujka. Poczuł ostry ból z opóźnieniem, zszokowane sapnięcie Harry'ego usłyszał dużo szybciej niż swój jęk bólu i zdał sobie sprawę, że Derek miał zamiar dźgnąć Harry'ego, ale zamiast tego przeciął jego przedramię.

– Kurwa! – Louis wypluł, potykając się do tyłu i usiłując użyć drugiej ręki do zatamowania krwawienia. Ręce Harry'ego owinęły się wokół niego, przytulając go ciasno drżącymi kończynami, kiedy policjanci odciągali Dereka. Louis czuł jak  całe ciało Harry'ego drżało naprzeciw jego i zgrzytał zębami, uciszając ból.  – Jest w porządku, skarbie. Jest dobrze, wszystko ze mną dobrze – Louis wymruczał z kłamliwymi uspokojeniami.

– Nie! Nie, nie, nie, nie! Nic nie jest dobrze, Louis – Harry prawie piszczał i Louis odwrócił się w jego ramionach, żeby spojrzeć mu w oczy, ignorując ratownika, który próbował zabrać go na zewnątrz do karetki.

– Obiecuję, że będzie ze mną dobrze, Harry. Tylko mnie nie opuszczaj, dobrze? – Louis nie potrafił powstrzymać tego, że był nieco śmieszny; ten dzień był wypełniony w o wiele za dużo rzeczy zaburzających spokój jego umysłu. Harry przytaknął drżąco głową, z szeroko otwartymi oczami, z czerwoną i mokrą od łez twarzą. Dziwnie wyglądało to, że łzy tworzyły ścieżki przez krew na jego twarzy, jak paski. – Twarz tygrysa – Louis wybełkotał chichocząc, sprawiając, że Harry ściągnął brwi w zmieszaniu i zmartwieniu.

Możliwe, że Louis stracił trochę za dużo krwi.

Jeśli przeczytałeś, uszanuj pracę tłumacza i pozostaw po sobie ślad.

«Rozdział 11|| Rozdział 13»

Jego serce dusiło się w klatce piersiowej, jakby pięść zaciskała się wokół jego ciała i z każdą sekundą, w której wzrok Harry’ego pozostawał pusty, te place przygniatały go coraz mocniej. Louis w końcu wziął głęboki wdech i powoli zbliżył się do młodszego chłopaka. Harry nawet nie spojrzał  w górę, więc patrzył na brzuch Louisa, gdy ten stanął przed nim. Kilka sekund minęło w ten sposób, podczas gdy Louis walczył ze sobą. Część jego pragnęła złapać Harry’ego i uciekać najszybciej jak mógł, ale… druga część mówiła, że naciskanie na chłopaka w tej chwili, to nie jest dobry pomysł.

Harry wyglądał na zniszczonego. Bardziej niż zwykle. Jego skóra była strasznie blada, wyglądała prawie jakby była przeźroczysta. Głębokie, ciemne siniaki pokrywały większość jego ciała, przez co ta bladość wyglądała niemal dziwnie. Palce Louisa drżały. Jak on to naprawi? Harry był prawie…katatoniczny? To to słowo, którego używasz, prawda? Kiedy ktoś zdaje się jakby opuścił swoje ciało? Jakby nie zostało w nim nic z życia?

Louis zacisnął mocno zęby, zanim powoli uniósł swój drżący palec, żeby dotknąć kości policzkowej Harry’ego. Harry nie wzdrygnął się, ale równocześnie nie przyległ do dotyku, tak jak to robił, gdy czuł się bezpieczny. Louis powoli ukląkł, aż był oko w oko z Harrym i uniósł obie ręce, biorąc w nie twarz cichego chłopca. Spojrzał w oczy Harry’ego i niemo prosił, żeby zauważyć w ich głębi jego Harry’ego, tego, którego znał i pamiętał.

– Powiedz coś – Louis błagał łamiącym się głosem, prawie szeptem, a to spowodowało, że Harry zatrzepotał rzęsami, co sprawiło, że ucisk w sercu Louisa trochę zelżał. – Proszę… Po prostu powiedz coś. Cokolwiek, Harry, cokolwiek.

Harry zdawał się trochę do siebie wrócić, ale jego oczy zamiast wyglądać znajomie, były ciemne, a ból i przerażenie wypełniły ich zieloną głębię.

– Musisz wyjść. – Łamiący się głos Harry’ego był tak surowy, że Louis aż się wzdrygnął. I wtedy zrozumiał jego słowa.

– Co? – zapytał tępo.

– Idź, Louis – powiedział Harry, jego głos był… martwy.

– Nie wyjdę bez ciebie – Louis zmarszczył brwi, a Harry mrugnął leniwie. 

– Zostaw mnie – Harry powiedział i Louis poczuł jak te słowa uderzyły w jego żołądek.

– Nie chcę, Harry. Nie wyjdę bez ciebie – Louis powtórzył stanowczo.

– Nigdy nie wygrasz, Louis. Po prostu.. idź dalej. Nie jest mi przeznaczone, bycie uratowanym przez ciebie –odpowiedział i Louis mógł ujrzeć kawałek prawdziwego Harry’ego w jego oczach, gdy łzy zaczęły powoli płynąć po jego twarzy wypranej z jakichkolwiek emocji.

– Harry, musisz się zamknąć i pójść ze mną – Louis powiedział dokładnie, mimo tego, że panika wypływała z jego ust wraz z każdym kolejnym wyrazem.

– Nie idę z tobą, Louis. Po prostu… Proszę, zostaw mnie, proszę, Louis… proszę – i o to właśnie on. Harry Louisa powrócił, siedząc przerażony i smutny przed nim, wypełniony bólem i pokryty siniakami. Louis powoli potrząsnął głową, zaprzeczając, gdy więcej łez spłynęło z błyszczących oczu Harry’ego. Louis wziął głęboki oddech, próbując powstrzymać narastającą potrzebę rozpłakania się i uniósł swoją spoconą dłoń, żeby odsunąć zmierzwione loki Harry’ego z twarzy, zanim pochylił się, żeby złożyć pocałunek na jego czole.

– Nie zostawię cię samego, maluchu… nie tym razem – Louis wyszeptał, z wargami wciąż naprzeciwko skóry Harry’ego. Trzęsące się dłonie Harry’ego uniosły się, żeby nacisnąć delikatnie na pierś Louisa, nie oddychając, po prostu dotykając, uspokajając się.

– Zasługujesz na dużo więcej – Harry wyszeptał naprzeciwko obojczyka Louisa i Louis nie potrafił powstrzymać cichego śmiechu, który uciekł mu z ust.

– Nie, maluchu. Ledwo zasługuję na ciebie. Ale ty zasługujesz na dużo więcej niż to, dużo więcej. Proszę, pozwól mi cię zabrać, Harry. Nie każ mi cię tu zostawiać – Louis błagał delikatnie, powoli zawijając ramiona, wokół kościstej klatki Harry’ego. Stracił naprawdę dużo kilogramów.

– To nie zadziała. On po mnie przyjdzie. Ja… ja niedługo umrę, Lou. Wiem… wiem, że powiedziałeś, że mamy przyszłość i nie potrafię ci wystarczająco za to podziękować, za danie tego, przynajmniej na chwilę, ale… Nie będzie mnie z tobą, żeby to mogło się stać – powiedział Harry, jego głos był tak ostrożny, tak szczery i zrezygnowany, i Louis czuł się jakby krzyczał, ponieważ nie był pewny. Nie był pewny czy potrafił utrzymać go w bezpieczeństwie i nie wiedział jak sobie z tym poradzić.

– Będę walczyć z każdym oddechem w moich płucach, żebyś był bezpieczny, Harry. Nie poddam się, nie ważne jak bardzo będziesz błagać, żebym to zrobił – Louis powiedział przez zaciśnięte zęby, przyciskając czoło do loków Harry’ego. Louis nie czekał aż Harry odpowie, po prostu złapał za jego ramiona i pociągnął go do góry, ściągając z łóżka. Popchał Harry’ego do okna i Harry szedł łatwo z beznamiętnym wyrazem twarzy i Louis chciał krzyczeć, kopać, wrzeszczeć i zmusić Harry’ego, żeby się nie poddawał, nie teraz, nie po tym jak sprawił, że Louis… Nie po tym jak zmusił Louisa, żeby się troszczył. Nie może być jego wszystkim, a potem tak po prostu zniknąć.

Louis pomógł Harry’emu zejść na niższą półkę, a potem pomógł mu zeskoczyć w dół na kosze. Złapał dłoń Harry’ego i prowadził go bardziej skomplikowaną drogą do auta, chcąc pozostać poza zasięgiem widoku z okien. Louis puścił doń Harry’ego, pokazując mu żeby poczekał, aż Louis poprosi kumpli, żeby podjechali autem bliżej.

Liam otworzył okno, gdy Louis podszedł do samochodu.

– Masz go? – Liam zapytał, marszcząc brwi w niepokoju.

– Tak, jest ta- – Louis uciął, gdy odwrócił się i nie zobaczył Harry’ego pod drzewem, gdzie go zostawił. – Kurwa, gdzie on, do cholery, poszedł? – spanikował.

– Jakiś koleś tamtędy przeszedł… ten sam wzrost – Zayn powiedział zmartwiony, wskazując na drogę. Louis rzucił się, biegnąc w kierunku, który wskazał Zayn. Nie mógł nigdzie zauważyć Harry’ego, do czasu… W dole drogi, niski most przecinał szeroką, wzburzoną i wysoką od deszczu rzekę.  Harry był na krawędzi i podskoczył, żeby usiąść na poręczy, jego stopy zwisały nad ciemną wodą. Louis dobiegł do niego, zimne powietrze piekło jego płuca i wywołało łzy w oczach.

– Harry! – Louis zawołał i Harry spojrzał na niego powoli. Louis zatrzymał się kilka kroków od niego, nie chcąc go wystraszyć i sprawić, że spadnie. – Harry… Musisz zejść – Louis wyszeptał delikatnie, próbując pozostać spokojnym.

– Jestem tak zmęczony, Lou – Harry wyszeptał, tak cicho, że rzeka prawie zagłuszyła ten dźwięk.

– Wiem, skarbie. Chodź ze mną, wróć do mojego mieszkania, żebyś mógł odpocząć, dobrze? – powiedział Louis, z błagalną nutą w głosie, czuł się bardziej przerażony, niż kiedykolwiek w życiu.

– Chcę spać. Chcę po prostu spać i nie musieć już nigdy się obudzić. – Głoś Harry’ego był tak słaby, tak rozpaczliwy i dziecięcy.

– Proszę, kochanie, musisz do mnie zejść – Louis odpowiedział, próbując zrobić cwany krok bliżej, ale Harry zmarszczył na niego brwi, zdając się przysunąć bliżej końca barierki, sprawiając że Louis zamarł z przerażenia.

– Wiesz… nie mam już siły i mam narkotyki w organizmie. Założę się, że jeśli spadnę, nie dam rady płynąć… Będę tylko… dryfował z prądem. Odpłynę bardzo, bardzo daleko. – Głos Harry’ego był melancholijny i stęskniony, i Louis czuł się jakby wymiotował. Zawsze wiedział, że jest możliwość, że mała część Harry’ego pragnęła się poddać, ale dużo trudniej było stawać z tym twarzą w twarz. Wiedział, że błaganie nigdzie go nie zaniesie.

– Kończysz siedemnaście lat za tydzień, Harry. Już kupiłem ci prezent urodzinowy – Louis powiedział, czując, jakby nie mógł wziąć oddechu i niemal miał zawroty głowy wywołane strachem. Postanowił zmienić podejście. – Liam nadal ma znajomości w policji. Zna ludzi, którzy by cię obronili i zamknęli Dereka. Ale… Je–jeśli ci to jeszcze nie pasuje, możemy po prostu pójść do szpitala… Martwię się, kochanie. Jesteś taki chudy i skrzywdzony… Ja… Harry, ja naprawdę cię cholernie potrzebuję, wiesz? Pieprzyć wszystko, po prostu, zejdź stamtąd i chodź ze mną, ponieważ jeśli tego nie zrobisz, nie wiem co ja zrobię. Nie mogę cię zostawić, nie mogę pozwolić ci odejść, kiedy jesteś tak głęboko zakorzeniony w mojej skórze, że nigdy nie będę wstanie się ciebie pozbyć – i Louis płakał, wielkimi, ciężkimi łzami, które spływały po jego twarzy i skapywały na jego koszulkę. – Potrzebuję, żebyś wrócił ze mną do domu. Potrzebuję, żebyś użył mojego szamponu i ubrał moją piżamę, nawet jeśli jest dla ciebie za krótka. Potrzebuję, żebyś oglądał te głupie pieprzone kreskówki przez cały czas i żebyś doprowadzał mnie do szaleństwa, kiedy zdecydujesz miauczeć, jak ten pieprzony ślimak przez cały dzień.

– Gary – Harry wyszeptał.

– Co? – Louis zapytał zmieszany.

– To ślimak Spongeboba, nazywa się Gary – Harry wyjaśnił delikatnie, spoglądając na Louis spod rzęs.

– Kupię ci cholernego ślimaka, jeśli zejdziesz – Louis odpowiedział histerycznie. Harry przesuwał spojrzenie z Louis na rzekę kilka razy, zanim powoli zesunął się z poręczy i Louis praktycznie doskoczył do niego, przytulając ciasno do swojej piersi.

– Wrócę z tobą do domu… ale tylko dlatego, że woda jest prawdopodobnie bardzo zimna – Harry wyszeptał w szyję Louisa i Louis wykrztusił z siebie śmiech, który brzmiał bardziej jak szloch.

***

[Harry]

Był tak zmęczony i mógł czuć dziwne napięcie w kościach, jakby czekały, błagając go, żeby pozwolił im się poddać, pozwolił im rozpaść się na ziemi i nigdy nie wstawać.

Podróż do mieszkania Louisa była cicha, Harry ukrył się pod ciepłem i bezpieczeństwem ramienia Louisa, zbyt zmęczony, żeby bać się obecności trzech mężczyzn w aucie.

Louis pomógł mu wejść do klubu, a potem po schodach do mieszkania, reszta mężczyzn powoli weszła za nimi, kierując się do kuchni, gdy Louis zaprowadził Harry’ego do swojej sypialni. Louis zostawił Harry’ego na środku pokoju, gdy przeszukiwał swoją szafę, żeby znaleźć piżamę, która pasowałaby na Harry’ego.

Harry spojrzał na Louisa, obserwując głębokie wcięcie jego talii, zakrzywienie jego bioder, jego ostre łopatki, które trochę przypominały Harry’emu ptasie skrzydła. Jego włosy leżały potargane na czole, grzywka tylko była trochę za długa, jakby opadała żeby złapać jego rzęsy za każdym razem gdy mrugał. Z jego małym nosem, ostrymi kośćmi policzkowymi i cienkimi, różowymi ustami, Louis był osobą która absolutnie zapierała dech w piersiach i Harry poczuł się ohydny w porównaniu do niego.

Harry poczuł przypływ determinacji przez tą myśl i uniósł swoje ramiona, ignorując obolałe mięśnie, żeby ściągnąć z siebie ubrania, aż stał tylko w swoich małych, czarnych bokserkach, które miały na biodrze dziurę, ukazującą spory kawałek jego bladej skóry. Louis odwrócił się wtedy z piżamą w swoich małych dłoniach, która wypadłą z jego palców z głuchym uderzeniem, gdy patrzył na widok przed sobą. Oczy Louisa wędrowały po każdym centymetrze jego ciała, ale Harry nie czuł się tym razem zawstydzony, ponieważ z tych szeroko otwartych, niebieskich oczu biło ciepło. Harry wiedział co to pożądanie, był profesjonalistą w udawaniu go, i mógł je zauważyć w oczach Louisa, ale wiedział, że Louis nigdy nawet nie pomyśli, o zrobieniu pierwszego kroku. Louis był pierwszą osobą od dłuższego czasu, która traktowała Harry’ego jak człowieka i to było ciężkie, poczucie opieki i ochrony, to sprawiało, że jego pierś zacieśniała się, a  ramiona wyprostowały się prawie z poczucia dumy, że wart był takich uczuć od kogoś tak kochanego, jak Louis.

Louis stał sparaliżowany, kiedy jego oczy w końcu spotkały spojrzenie Harry’ego. Jego twarz była prawie kompletnie pusta i to było tak rażąco oczywiste, że chciał ukryć przed Harrym swoją reakcję, że nie chciał go przestraszyć. Więc Harry przejął prowadzenie. Powoli podszedł bliżej, tak, jak Louis wcześniej w jego sypialni, zbliżając się tak, jakby ta druga osoba w każdej chwili miała zrezygnować. Kiedy był wystarczająco blisko, pochylił się, aż jego nos musnął szczękę Louisa, a jego usta mogły złożyć delikatny pocałunek  na jego żuchwie. To był jedyny kontakt między nimi, ale Harry potrafił zauważyć dreszcz wstrząsający niższym, silniejszym ciałem Louisa. Harry kontynuował składanie leniwych pocałunków na szczęce Louisa i na jego szyli, mając nadzieje, że go rozproszy, gdy unosił palce, żeby rozpinać guzik na spodzie jego koszulki, kierując się do góry i odkrywającą kawałek po kawałku miękką, złocistą skórę Louisa.  Zdołał przeciągnąć ją przez jego głowę bez żadnego sprzeciwu ze strony starszego chłopaka, i Harry skorzystał z nowo obnażonej skóry, przejeżdżając palcem po torsie Louisa, bawiąc się koniuszkami palców w zagłębieniu sześciopaka Louisa, przeciągając je w dół i głaszcząc jego linię v. Podążał za mięśniami, póki nie zderzył się ze spodniami Louisa, przeciągając palce przez materiał, dopóki nie rozpiął guzika i zamka. Harry wreszcie uniósł swoje usta  tak, że pokrywały te lekko rozwarte Louisa i czuł jego urwane wydechy naprzeciwko swojej twarzy.

– Na co czekasz? – Harry wyszeptał w usta Louisa i Louis jęknął i ruszył do przodu, przyciskając usta do tych Harry’ego w ostrym pocałunku, którym młodszy chłopak rozkoszował się, gdy wsunął dłoń pod jeansy na biodrze Louisa, popychając aż odpadły do jego stóp i Louis z nich wyszedł. W końcu użył swoich dłoni; jednej, żeby nawinąć sobie włosy na karku Harry’ego, żeby przechylić jego głowę, tak jak chciał, drugą zacisnął na biodrze Harry’ego, przysuwając go bliżej siebie. Harry przycisnął się bardziej do Louisa, ciasno złączając ich klatki piersiowe razem, kiedy sunął dłonią wzdłuż pleców Louisa, póki nie wsunął ich pod jego bokserki i Harry mógł złapać nagą skórę jego pośladków. Ścisnął jędrne mięśnie w swoich dłoniach i Louis użył tego jako pozwolenia do otarcia się o jego biodra, leniwie, ale pewnie. Harry uparcie ignorował promieniujący ból nadgarstka spowodowany jego ruchami. Nie miał zamiaru pozwolić swoim ranom zniszczyć tego momentu.

Zakrzywienia jędrnego ciała Louisa sprawiały że wariował i szarpnął za ramiona Harry’ego, ciągnąc i ciągnąć, aż opadł na łóżko. Louis stał nad nim, jego klatka piersiowa unosiła się i opadała z każdym jego ciężkim oddechem, a na opalonej skórze widać było zaczerwieniona od palców i ust Harry’ego. Harry leżał pod nim rozciągnięty i mógł prawie poczuć oczy Louisa, pochłaniające każdy zawstydzony i posiniaczony kawałek jego ciała.

Kiedy Louis kontynuował patrzenie bez dotykania, Harry powoli usiadł i podsunął się na róg łóżka, aż jego nogi zwisały, a jego dłonie mogły ścisnąć twarde mięśnie ud Louisa. Palce Harry’ego bawiły się z delikatnymi, ciemnymi włosami, gdy pochylał się, żeby złożyć delikatny pocałunek na skórze, tuż ponad gumką od bokserek Louisa.

– Na co czekasz? – Harry powtórzył, ale tym razem Louis nadal się powstrzymywał. Harry poczuł palce Louisa na swojej szczęce i wtulił się w dotyk, gdy Louis uniósł jego głowę, żeby mógł spojrzeć mu w oczy.

– Bałem się, że cię tam nie będzie – Louis wyszeptał, przejeżdżając kciukiem pod okiem Harry’ego, żeby było jasne, co miał na myśli. Harry dokładnie pamiętał pierwszy raz, gdy poznał Louisa. Pamiętał jak zaniepokojony Louis był, kiedy zauważył, że był nieobecny.

– Za nic w świecie nie pominął bym ani sekundy tego – Harry w końcu wyszeptał szczerze, wpatrując się w Louisa, ze szeroko otwartymi, szczerymi oczami. Louis przeciągnął palcem po grzbiecie nosa Harry’ego i Harry uniósł głowę, więc mógł delikatnie uszczypnąć opuszek palca zębami. Zassał czubek w swoje usta, a jego oczy ani razu nie opuściły tych Louisa.

– Jesteś pewny, że tego chcesz? – Louis zapytał delikatnie, gdy Harry wyciągnął palec ze swojej buzi, żeby pocałować środek dłoni Louisa. Harry przytaknął powoli.

– Bardziej niż czegokolwiek – Harry wyszeptał i Louis przeszukiwał jego oczy przez długi czas. Louis w odpowiedzi nic nie powiedział, ale ruszył się, żeby klęknąć na łóżku, więc Harry przesunął się do tyłu, aż jego głowa ułożyła się na poduszce Louisa, z oczami skupionymi na jego  święcącym spojrzeniu, gdy starszy mężczyzna czołgał się powoli do ciała Harry’ego, żeby osiąść między jego rozsuniętymi udami. Louis ułożył swoje łokcie po obu stronach twarzy Harry’ego i to dawało poczucie, jakby byli zawinięci między jego ramionami. Harry czuł się bezpiecznie i osłonięty pod nim i to było dla niego tak zupełnie obce. Zazwyczaj czułby się uwieziony i zdesperowany, dopóki nie zmusiłby się do odpłynięcia, ale tym razem nie pojawił się impuls, przez który miał by zniknąć, żadnego rozpaczliwego strachu mącącego jego umysł.

Louis wsparł cały swój ciężar na jednym ramieniu, więc mógł unieść drugą rękę, głaszcząc kciukiem posiniaczoną kość policzkową Harry’ego, delikatnie dotykając świeżo zaschniętej rany, która powstała tam, przez obrączkę jednego z klientów, który uderzył go, za to, że poruszał się zbyt wolno.

– Miałem być blisko ciebie, żeby się tobą opiekować i cię chronić… nie żeby cię pieprzyć – Louis powiedział  z oczami zadręczonymi niezdecydowaniem.

– Chronisz mnie. Co złego w posiadaniu obu? – Harry zapytał delikatnie, unosząc palec, żeby przejechać nim po dolnej wardze Louisa.

– Jesteś ranny i w ciężkiej sytuacji i nie chcę, żebyś czuł, że musisz to zrobić, tylko dlatego, że ci pomagam – Louis wyszeptał, marszcząc brwi.  Harry uniósł się, żeby pocałować maleńką zmarszczkę między jego oczami.

– Chcę to zrobić, ponieważ jesteś najpiękniejszym i najwspanialszym mężczyzną  jakiego kiedykolwiek poznałam, a poznałem ich wiele – Harry odpowiedział z wymuszonym uśmiechem, który sprawił, że Louis parsknął i trącił nosem jego szyje, zmuszając Harry’ego do chichotu. Harry szybko zgubił swój uśmiech; Louis był dla niego zbyt ważny i to przerażało go bardziej, niż to co Derek mógłby mu kiedykolwiek zrobić. – Chcę tego, ponieważ tak trochę  się w tobie zakochałem i chcę wiedzieć, jak to jest być z tobą, zanim skończę martwy nad rzeką – Harry wyszeptał poważnie, patrząc nieśmiało w przejrzyste oczy Louisa. Louis pochylił się, żeby potrzeć nosem nos Harry’ego.

– Tak trochę też jestem w tobie zakochany, maluchu –wyszeptał. Jego oddech łaskotał wargę Harry’ego.

– Więc nie uciekaj od tego… Nie zostawiaj mnie – Harry odpowiedział, unosząc obie dłonie, żeby objąć szczękę Louisa.

– Prosiłeś mnie wcześniej, żebym cię zostawił – Louis zauważył delikatnie, szukając oczu Harry’ego.

– Część mnie chce, żebyś uciekł z dala od tego, jak toksyczny jestem. Ale… druga część nie może oddychać nawet na myśl, że mogę Cię nigdy więcej nie zobaczyć. To mnie trzymało przy życiu. Byłem tak zdeterminowany, żeby znowu cię zobaczyć –  Harry przyznał delikatnie, zdenerwowany, że powiedział za dużo i, że Louisowi nie spodoba się myśl o Harrym mającym obsesję na jego punkcie.

– Jeśli pomogłem ci przez to przejść, nawet w niewielkim stopniu, to nawet nie wiesz, jak mnie to uszczęśliwia, Harry. Byłem cholernie przerażony przez te kilka dni. Myślałem, że nigdy nie wrócisz i nie mogłem tego znieść – Louis powiedział, jego ból był wyraźnie wyczuwalny w jego ochrypłym głosie.

– Ja tylko… Chciałem się dowiedzieć, jakby to było, całować się z tobą, trzymać cię i–i poczuć cię w sobie – Harry zarumienił się na ostatniej części, ale musiał to powiedzieć, musiał być szczery. – Zostałem zraniony przez wiele mężczyzn wykorzystujących seks, ale ja po prostu… Wiem, że z tobą tak nie będzie. Wiedziałem od dnia, w którym cię poznałem. Zauważyłeś, że byłem załamany, wtedy gdy nikogo nawet nie obchodziło, jak się czułem. Wiem, że jestem młodszy od ciebie, i że Liam i Zayn myślą, że powinieneś trzymać się ode mnie z daleka, jeśli chodzi o seks, ale… Potrzebuję cię. Nawet jeśli tylko na dzisiejszą noc. – Harry wymusił z siebie, nawet mimo zaciśniętego gardła i nie mógł powstrzymać łez, które słynęły po jego twarzy.

– Harry… Trzymałem się do ciebie z daleka, ponieważ wiedziałem, że nie będę w stanie odejść, jeśli pokocham cię w ten sposób. Więc przygotowywałem się na piekło walki, kochanie – Louis wyszeptał, zanim pochylił się, żeby pocałować usta Harry’ego, z taką delikatnością, że aż ukradł mu oddech. 

Jeśli przeczytałeś, uszanuj pracę tłumacza i pozostaw po sobie ślad.