#pangamba

Nasasabi nating nai-stress tayo kahit wala naman tayong ginagawa kasi.., kahit alam naman nating meron, pinapangunahan tayo ng tanong kung paano ba natin ito uumpisahan o tatapusin. Anila, kapag ang isang tao ay na-i-stress (ganoong wala naman itong ginagawa) nangangahulugan lang ito na maraming pumapasok sa isip natin katulad ng takot, pangamba, tensyon, bagabag at kung anu-ano pang negatibong…

Sa takot ba na baka may pumuna sa gramatika?

O hindi masabi nang maayos ang isang tula?

Baka naman kasi pinipilit ko na magkaroon ng tugma?

Siguro nga, takot akong maging malaya.

Natatakot akong pakawalan ang bawat letra,

Kasi baka saan pa mapunta.

Nawawala na lang tuloy sila nang kusa,

At hindi rin ako natututo, hindi lumalago katulad ng iba.

Masyado kasing nakulong sa pag-aalala

Na baka mali ang mga nagagawa

Iniisip na paano kapag napahiya

Baka wala ng maipakitang mukha.

Pero saan nga ba tayo dadalhin ng pangamba?

Walang mapupuntahan, lalamutin lang sa daan.

E ano naman kung hindi ayos ang gramatika

O di kaya walang tugma

Ang mahalaga naman, nasabi hindi ba?

Kahit dito na lang sa tula.

Saan ba ako nag-aalala?

Dapat hindi na ako nagkagusto sayo.

Bakit ka pa ba dumating sa buhay ko? Ano bang importansya mo kung kaya't binigay ka sa akin? Katulad ka rin ba ng iba sa nakaraan na tuturuan ako sa pamamagitan ng pananakit? O magsisilbi kang liwanag na mayroong kakaibang kulay na hinuhuni?

Hindi pa ako hilom sa dati kong relasyon. Sa totoo nga, wala pang nangyayaring closure sa amin. Mukhang hindi na yan mangyayari ngayon. Mauuwi na lang lahat sa katahimikan pero, hindi pa ako sigurado.

Bakit pa ba ipinakita ang pagkakataon sa akin upang makilala ka sa panahon na 'to? Bakit hindi na lang sa susunod? Paglipas ng ilang panahon? Kinalaunan? Siguro, hindi ang pagkakataon na kilalanin ka ang dapat hindi nagpakita ngayon, kung 'di ang nararamdaman ko na 'to sayo na pinangangamba ko.

Iniisip ko... o sa tingin ko, na ako rin ang may kasalanan. Dapat, dati ko pa siya pinakawalan para hindi ganito ang lagay ko ngayon. Kung nagawa ko yan, siguro medyo handa pa ako. Siguro medyo kampante pa ako. Pero hindi. Hindi ko siya na pinakawalan kung kailan dapat na siyang pakawalan...

Siguro, magkakaalaman tayo sa mga susunod na araw kung ano ba ang importansya mo sa buhay ko. Siguro, hindi ko maipipilit na magpakita siya ngayon, na mahanap ang sagot sa katanungan ko. Hindi ko pa malalaman ngayon.

Hahayaan ko siyang lumantad.

Inaamin ko, nadismaya ako nang wala akong nakuhang react o chat man lang sayo nang Mi-ny Day ko ang blog na 'to. Pinaparamdam ko ang pagiging manunulat ko at inaasahan ko na sana'y kakausapin mo ako, dahil sa huling pag-uusap natin, pinagsang-ayunan natin na ipapabasa natin sa bawat isa ang mga malikhain nating mga gawa.

Eto nanaman tayo. Maghahabol nanaman ako ng isang lalaki. Ako nanaman ang palaging mangunguna. Wala na ba akong respeto sa sarili ko? Hindi ko pa nararamdaman ang malapitan ng isang binata. Kailan ko ba mararanasan yan?

Sa 'yo ba, o sa iba?

⚜ 6:24PM, 05 | 24 | 20

O hahayaang tangayin ng malakas na hangin

Mga pangamba nitong dibdib.

Ngunit kung sasabihihin ba’y maaari?

O hahayaang panahon ang maghari

Sa tamang oras ng dahan-dahang

Pag-alis ng mga alala 

so may isang mama na pabalik-balik sa tapat ng Computer SHop namin. Hindi ko siya mismo nakita, nakita siya ng mga Ate ko. una daw huminto sa tapat then lumakad then bumalik then pumasok sa Shop hanggang dun lang siya sa may hagdan, sumilip-silip daw. Kaya hinarang yung Kurnita para kung bumalik man siya eh. Alam nang may tao. Malaking mama daw, malaki katawan may tattoo, naka-sando daw pero sabi nung isa naka t-shirt daw na white. SObrang takot ko. lol (ako na duwag:P )Ayun takot lang ako na mapasok kami ng masamang loob, hindi kasi natin alam kung anung pwede niyang gawin samin.