#p.6

I see I’ve never told you how I listen to music - I gently rest my hand on the record player and my hand vibrates sending waves through my whole body: and so I listen to the electricity of the vibrations, the last substratum of reality’s realm, and the world trembles inside my hands;

Ik kon me, afgaand op mijn eigen ervaringen tenminste, geen ander leven voorstellen.

By the end of the movie, we'll all be sitting around in the twenty-first century with our heads as low as we can get.

Ik daarentegen weet niet in welke ruimte ik kan spreken, of ik überhaupt wil spreken en welke woorden er dan niet uit me zullen komen. 'Waarover men niet spreken kan, daarover met men zwijgen,' zo luidt het bekende citaat van Wittgenstein. Dan zou ik beter altijd zwijgen want spreken is niet zo vanzelfsprekend voor me. Zelfs over makkelijke dingen kan ik moeilijk spreken. Tegelijkertijd kan ik ook moeilijk zwijgen, sommigen zien me zelfs als een prater. Stilte, daar had ik het soms erg moeilijk mee en daarom vulde ik deze leegheid met woorden. Lege woorden.