in my mind i have a body it's not mine

een synoniem is een woord voor een woord

Waarover men niet kan spreken, daarover moet men spreken want daarvan leeft de mens en daaraan sterft hij.

Plotseling heb ik moeite om mijn evenwicht te bewaren, alsof ik verdwaald ben tussen verleden en toekomst en nu aan de tijd ontglip. Later krabbel ik wel weer overeind en kom ik deze ineenstorting te boven. Dan zal ik de stand- vastig klinkende stem volgen die me aanspoort ach- ter de grijze nevel vandaan te komen en te leven, maar op dit ogenblik sta ik onwetend en niet-begrij- pend op de drempel tussen leven en dood. Mijn li- chaam buigt zich in de richting van de dood, maar mijn hoofd draait zich om naar het leven en mijn voet verheft zich aarzelend om een stap te doen. Een stap waarheen? Het doet er niet toe, want degene die zo dadelijk die stap zal doen, zal niet ik meer zijn maar een ander.

Die volkomen onwerkelijke, of beter gezegd onwaarschijnlijke realiteit.

Het 'leven' is per slot van rekening persoonsgebonden. En al ko- men we tot het inzicht dat ons leven een vergissing is, dan kunnen we de dood, althans wat ons persoon- lijk aangaat, moeilijk als een waardige correctie van deze vergissing beschouwen.

Herinneringen zijn als verwaarloosde zwerfhonden, ze sluiten je in, staren je hijgend aan en huilen met hun kop omhoog naar de maan. Je zou ze willen weg- jagen, maar ze wijken niet, in plaats daarvan likken ze gretig je hand. Pas als ze achter je zijn, bijten ze in je vlees...

In de roodachtige bliksemstralen van het toen losgebarsten onweer had ik als het ware al mijn toekomstige boeken gezien. Ze waren in een bliksemachtig licht een voor een verschenen en weer uitgedoofd om later in een wisse- ling van inspiratie en depressies achter elkaar te ont- staan, evenals de lichtverschijnselen van het onweer.

Je bent een tijd ongelukkig en begrijpt dan dat de leegte van de wereld je eigen werk is.

de naamloze, oeroude pijn van het individu dat, door huid, haar, karakter, persoonlijkheid begrensd, in de cel van het ik wegkwijnt en ervan droomt daaruit te ontnappen.

mijn vroegere, lijdende, zwaar gestileerde ik, waarin ik zo lang heb gewoond, de grote dode die ik in mijn toneelstuk ten grave draag. Ik herhaal de woorden van Ibsen: 'schrijven is zoveel als een oordeel vellen over onszelf'. In het stuk veroordeel ik mezelf ter dood (dat doe ik in al mijn werken, ik sterf steeds weer opnieuw), maar als ik het oordeel overleef, vlucht ik verder, een nieuwe dood tegemoet, en daarna weer een, enzeovoorts (tot ik op een dag, vermoedelijk onverwachts en geheel onvoorbereid, de echte dood tegenkom: wat zal dat een verrassing zijn!)

Ik zal jullie één ding zeggen: ik heb maar één iden- titeit, een schriftelijke. (Een zichzelf schrijvende iden- titeit.)

Ik heb absoluut geen zin om de mij toegemeten rol te spelen.