in my mind i have a body it's not mine

Spending my last coin so someone will tell me it'll be okay

About if they can redo the prophecy?

K., de schrijver, zei het volgende: Wat mijn uitgangs- punt was! Dat weet ik niet. Ons leven is zo'n ernstig feit dat we het niet onder ogen willen, en misschien ook wel kunnen zien. Afwisselend eerbiedig, lachend, geschokt of - ik erken het - niet-begrijpend bewonder ik onze onwetenheid, breekbaarheid, feilbaarheid en onbegrijpelijke moed (of machteloosheid?) - onze moed om te leven.

Brengt het leven ons niet tot het uiteindelijke in- zicht dat het niet de moeite waard is door te leven? Ja, dit schijnt zo te zijn. Ons leven is zinloos, maar ook dit is enkel schijn: er is namelijk geen enkel ver- band tussen leven en zin, tenzij... tenzij wij zelf dat verband zijn. Ik bedoel hiermee dat wij bemiddelaars kunnen zijn, die dit verband tot stand brengen en daarmee het leven een zin geven. Op beide terreinen - dat van het leven en dat van de zingeving - schieten we weliswaar tekort, maar dat is onbelangrijk van- wege de buitengewone dimensie die door elk men- senleven wordt geschapen.

Is mijn leven niet een dergelijk verhaal? Hoe zou ik een dergelijk verhaal aan het spreken kunnen krij- gen? Alleen als verhaalbare werkelijkheid. Als wer- kelijkheid dus geenszins, tenzij ik de geheime bete- kenis, de verborgen drijfveren van het marionettenspel ontdek. Dit verhaal zou dan handelen over de onafge- broken strijd die bijna onmerkbaar, als een zich ont- vouwende oerkiem, in mij aanvangt opdat ik de zware tocht van de bodemloze diepte van het zijn (mijn leven) naar de oppervlakte van het bewustzijn kan volbrengen, alwaar ik, met dit nieuwe bewustzijn uitgerust, het zijn (mijn leven) moet aanvaarden. Het is geen wonder dat de reis naar dit punt, waar het door mij existerende bewustzijn en het door mij in stand gehouden zijn samenvallen, voor mij, eeuwig gewonde in deze strijd, een onafgebroken dooltocht is naar om het dichterlijk uit te drukken - 'de in de verte wenkende blauwe bergen'. Zou ik echter ooit dit punt bereiken, dan zou zowel mijn bewustzijn als mijn zijn in die verschrikkelijke harmonie ten onder gaan. Met andere woorden: mijn leven is een harde strijd om te kunnen sterven en in die strijd spaar ik mezelf noch anderen. De rest is een detailkwestie, ik kan aanvangen waar ik wil, bijvoorbeeld bij het ma- ken van aantekeningen ten behoeve van de aanteke- ningen ten behoeve van een toekomstige roman herinneringstekens voor één enkel geheugen, het mijne, dat momenteel nog niet bereid is zich open te stellen voor het gestolde, universele geheugen: de vorm.

En toch moet het leven wle een groot voorrecht zijn als we er met de dood voor moeten boeten.