#oryginalne

wybrednym

nie obchodzi mnie świat,

nie obchodzi mnie czas,

będę żyć póki nie zapcham się.

nie będę mieć dosyć.

jestem wszystkożerczynią okrutną

pragnę twej krwi, pragnę twego płuca

a jednak wybrzydzam.

nie mam smaku do tego, przesyciłam się.

już nie kultura i kino, i z warzywniaka piwo

czy przygodny seks.

żyjemy w świecie permanentnej konsumpcji

zamykamy oczy – nie widzimy nic

oprócz siebie.

a tak bardzo chcielibyśmy żyć

jestem wszystkożercą wybrednym

jak uroboros skrzydlaty,

niecierpliwy bóg bardzo starej daty

rozwijam me usta, rozwijam podwoje

chodź tu malutki, zostańmy we dwoje.

zaczynam się martwić, że nic mi do ciebie

więc muszę cię pożreć – nim znajdziesz się w niebie.

bo jeśli nie ja, ktoś inny cię wchłonie,

a ja na to pozwolić nie mogę.

nie mogę cię stracić.

a przecież nie kocham, ja tylko pożeram

dla smaku, pustoty wewnętrznej

ja ciągle pochłaniam

i wami wypycham swe dziury otrzewne

nie mogę tak trwać – myślę wciąż sobie

a przecież możemy, żyjemy w tym lesie

bezgranicznego dostępu

(czas kwarantanny)

i kocham, i patrzę, słucham, nagrywam

chciałabym dotknąć i z tobą być chciała

a przecież nie mogę, to twoja jest chwała

jak dotknę – znikniesz i już cię nie będzie

prysnęło marzenie, me ciało jest w błędzie

i znowu zagryzam i znowu pochłaniam

tego trupa, twe ciało me mdłości wyzwala

to nie obrzydzenie, to przesyt mój drogi

zawsze będziesz mym księciem,

mym pieskiem u nogi

a ja

będę sama

nie będzie więcej

żadnego ciała

i żadnych spektakli

też już nie będzie

nie odegrasz już żadnej roli kochany

ja

to cię pochłonie

ja

kruk czarny w koronie

ja

me skromne marzenie

ja

marzenia są w cenie

ja

konsumpcja