#omlaag

Koopkracht ouderen in 2016 en 2017 nog verder omlaag

Het Centraal Planbureau (CPB) doet ramingen voor 2016 en 2017 onder de titel ‘Onzekere wereld, Nederlandse economie stabiel’. Uit het rapport van het CPB blijkt dat de koopkracht van ouderen in 2017 weer zal dalen. Daarnaast doet het CPB voorstellen voor beleidsveranderingen die veel mensen raken, onder wie senioren: het anders belasten van de eigen woning en het verknopen van pensioen aan…

Toen de euforie van het bereiken van de pas weer plaats maakte voor de koppijn van de hoogte renden we zo snel als we konden naar beneden. De zon was inmiddels doorgebroken waardoor we wat konden ontdooien. We dachten een simpele afdaling te hebben doordat het ademen steeds beter zou gaan, maar na een uur te hebben gelopen was het einde nog lang niet in zocht. We moesten 1600 meter naar beneden terwijl de sneeuw steeds meer in pap begon te veranderen. Op sommige stukken zakten we tot onze bovenbenen weg. Na bijna vier uur kwam het eerste teken van leven weer in zicht. We aten mo:mo’s in een restaurantje en hadden goed zicht op hoe anderen naar beneden glibberden. Op het laatste stuk verdwaalden we nog waardoor we in een gebied kwamen waar de Chinese politie de autoriteit heeft om je op te pakken omdat het zo dicht bij Tibet ligt. Aangekomen in Muktinath (3760m) kozen we net als veel andere mensen die we onderweg hadden ontmoet voor hotel Bob Marley. Iedereen kon z'n heldhaftige verhalen uitwisselen en bijkomen van de lange tocht.

De meesten lasten een rustdag in maar wij hadden net als Santiago en Verena zin om door te lopen. Aan deze kant van de pas lag er veel minder sneeuw zodat we lekker door konden lopen. De zon verdween al snel achter de wolken en er stak een harde wind op. We wilden zo snel mogelijk door naar het stadje Jomson (2720m) zodat we weer warm binnen konden zitten. Het bleek een lelijke stad te zijn waar we ons weer helemaal in de bewoonde wereld voelden in plaats van ver weg in de natuur. We moesten bovendien nog betalen ook voor onze guesthouse. De belachelijk hoge prijs van 200 roepie (€2) was vooral gebaseerd op het feit dat Jimmy Hendrix er vroeger eens had geslapen. Jimmy had weinig met de luxe van het popsterrenleven zagen we aan de kamer waarboven zijn naam stond.

We pakten het wandelpad en kwamen door kleine dorpjes en gingen op en af over de bergen. In de verte zagen we een weg lopen waarover jeeps en bussen reden. Deze door trekkers gehate weg geeft je het gevoel dat je voor Jan Lul aan het lopen bent en Santiago en Verena bezweken onder dit gevoel. Het doel van de bergpas was gehaald. Zij vertrokken naar de weg om een bus naar Pokhara aan te houden en wij waren vastbesloten het Annapurnacircuit uit te lopen. Veel mensen stopten in Jomson al waardoor we bijna de enige toeristen nog waren. Het weer was weer bewolkter geworden. De dorpjes waren authentieker dan aan de andere kant van de pas. Er waren wel wat guesthouses te vinden maar niet alles was op toerisme toegespitst. We wilden iets moois vinden om te overnachten omdat we officieel negen jaar samen waren. Het meest luxueuze dat we konden vinden was een eigen badkamer in het plaatsje Larjung (2550m).

Onze goede moed begon te zakken toen we een hele lange dag wandelden naar het plaatsje Ghasa (2010m). Het weer begon wel oké maar ging langzaam over in kou en regen. We hadden een enorme omweg genomen waardoor we veel zagen van de prachtige omgeving, maar toch ook steeds meer uitkeken naar het einde. We begonnen ons te irriteren aan alle kinderen die naar ons toe kwamen rennen en “sweets” of “chocolate” schreeuwden. Welke ongelofelijke sukkels allemaal snoep zaten uit te delen aan deze kinderen zullen we nooit weten, maar dat alle blanken vervolgens voor Sinterklaas worden aangezien is het gevolg. In Ghasa kregen we zo'n kleine portie te eten voor de hoge prijs die het koste dat we met honger naar bed gingen.

De Nepalezen worden rond half zes wakker als de zon opkomt en beginnen dan gelijk met het gegorgel, geschreeuw en gestommel. Aangezien we in deze omgeving de guesthouses meer deelden met lokale mensen hadden we hier behoorlijk last van. Gelukkig begon de zon weer te schijnen en daalden we af naar het warmere lage gedeelte van de trekking. Het werd steeds groener, de naaldbomen verdwenen uit zicht en de varens en wietplanten namen hun plaats in. De witte bergtoppen konden we niet langer zien doordat we diep in de vallei afdaalden. We kwamen aan in het plaatsje Tatopani (1190m) wat “warm water” betekent. Hier konden we onze benen laten herstellen in de natuurlijke warmwaterbronnen.

Het plan om wat rustiger aan te doen had geen kans van slagen. Er stond een klim op het programma naar het plaatsje Ghorepani (2800m). Van de vroege ochtend tot het eind van de middag ging het steil omhoog. We lieten het oerwoud achter ons en gingen de hoge bergen weer in. Halverwege de dag begon het te regenen en moesten we schuilen in een restaurant. Het klaarde nooit meer echt op en dus kwamen we zeiknat en met krakende beenspieren aan op de bestemming. De rode rhodondendronbomen staken mooi af tegen de witte bergtoppen van het Annapurnagebergte. Rillend bij het haardvuur lieten we onze kleren drogen. Na een paar keer bijscheppen van de Dal Bhat begon er weer wat energie door onze lichamen te stromen.

Toen we wakker werden was de bewolking nog niet weg en dus was er geen kans op een mooi uitzicht vanaf Poon Hill. We besloten niet verder omhoog te klimmen. Toen we net weg waren begon het weer te regenen maar we wilden niet meer stoppen. We roken het einde van de trekking en het comfort van de grote stad. We renden langs de honderden tourgroepen naar beneden en kwamen uit bij het uitcheckpunt van het nationale park. We lieten onze kaarten stempelen en gingen zo snel mogelijk op zoek naar een taxi. Voor 500 roepies (€5) bracht hij ons naar het anderhalf uur verder liggende Pokhara. Letterlijk alles wat we aan en bij ons hadden was zeiknat en toch was er maar een ding dat we wilden: een douche. Een warme wel te verstaan. Helaas zat Pokhara even zonder stroom en konden we pas na het avondeten echt opwarmen.