#okuyorumla

📚 Belki de Üzülmeliyiz 📚

Belki de üzülmeliyiz diyor Ahmet Murat aşk seçkinlerinden olamadığımız için. Aşkın ateşinin bize değmediğine sevinmek yerine evet belki de üzülmeliyiz.. Ahmet Murat’ın hayatın içinden bağlantılar kurarak kaleme aldığı denemelerden oluşan bu kitap, bizi modern dünyanın üzülmeye atfettiği negatifliği sorgulamaya itiyor.

Bir yandan da anlattığı hikayelerle ile modern zamanın neleri değiştirdiğini gösteriyor bizlere. Bunu yaparken didaktik bir dil kullanmıyor Ahmet Murat. Kendi çocukluğundan hikayelerle gösteriyor bize yaşanan değişimi ve kaybedilen değerleri. Kitaptaki her deneme birbirinden bağımsız olsa da dönüp dolaşıp aynı noktaya bağlanıyor: gelenek ile modernliğin uyuşmazlığı.

Ahmet Murat’ın yazdıklarından derdinin ders vermek olmadığı açık. O, düşünmeye bir kapı aralama çabası içerisinde. Günlük hayatta fark edemediğimiz birçok değişimin arkasında kaybettiğimiz değerleri düşünmeye sevk ediyor bizleri.

Birçok mesele hakkında farklı bir bakış açısı görmek isteyenler için şiddetle tavsiye edeceğim bir kitap Belki de Üzülmeliyiz.

Cânım Sabahattin Ali..  Üç bölüme ayrılan bir kitap.. İlk iki bölümü bildiğimiz, alıştığımız hikayelerinden oluşuyor son bölümü ise tiyatro.. O’nun öyle bir üslubu var ki; hikayedeki karakteri gözünüzün önüne getirebiliyor, olayın geçtiği mekana gidebiliyorsunuz.. Sonrasında karakterin yaşadığı acıyı taa yüreğinizin en derininde hissedebiliyorsunuz.. Haklılığı apaçık doğru olan bir alıntıyla bitireyim yorumumu.  “Köylü milletin efendisidir” sözünü hepimiz kullanır ve bunu sık sık düşünürüz. Bakalım Sabahattin Ali “Bir Skandal” isimli hikayesinde buna hangi açıdan yaklaşmış? 

“Fakat ne de olsa köylü bizim efendimizdir” dedi. Ben derhal lafa karıştım (....) “Niçin?” Öteki, sualime hayret eder gibi yüzüme baktı: “Niçin mi? Bizi besleyen, bizi ve memleketi doyuran odur da ondan!” “Yalnız bir şey söyleyeceğim: Efendi diye başkasını çalıştıran ve ona hükmünü geçirene derler; çalışıp çabalayıp en sonunda elindekini bir hiç mukabilinde verenlere değil.. (...) Rica ederim, biraz hakikatlere bakalım, mesela biz şehirliler de hükûmete vergi veririz değil mi? Buna mukabil hiç olmazsa sokağımızda bozuk bir kaldırım, yollarda sönük bir lamba, evlerimiz ve şahsımızın selameti için mevcut olduğu söylenen bir zabıta vardır; çocuklarımızı hiç olmazsa boş gezmekten kurtaracak bir mektep buluyoruz. Fakat sorarım size: Köylü verdiğine mukabil ne alır? Yolunu kendi yapmaya mecburdur, sokakları zavallı tarihinden daha karanlıktır ve mektep, yüz köyün birinde bile yoktur. Candarma oralara asayişyen ziyade vergi tahsilini temin için oraya gider. Kendimizi aldatmayalım, köylü mütemadiyen vermiş, buna mukabil hiçbir şey almamıştır. Bunları itiraf etmek belki, eğer bir parça vicdanımız varsa, yediğimiz bir lokma ekmeğin boğazımızda kalmasına sebep olacaktır ve ihtimal vicdanımızın sâdâsını duymamak için: "Köylü efendimizdir!" gibi cümleler güzel bir morfindir. Fakat hiçbir cümle hakikati değiştirmek iktidarında değildir.”

Ömer Faruk Dönmez - Hamza

Çok uzun zamandır kitaplıkta duran bir kitap. Yazarın daha evvel başka bir kitabını okumuştum, yazım tarzına aşinaydım az çok. En azından samimi yazdığını biliyordum.

Hamza, yirmi bir yaşında dördüncü kez üniversite sınavına girmeye hazırlanan bir genç.

Yazar okuyucuyla konuşur gibi yazmış. Şu an birçok insanla konuşurken bulamadığınız samimiyeti bu kitapta bulabilirsiniz. Ben buldum. Yakaladım o samimiyeti ve bırakmak istemedim açıkçası. Bazı yerlerde “vay be, nereden nereye bağladı, helal olsun!” dedim içimden. Kitap okurken birçoğunuzun aksine satırların altını çizmeyi sevmiyorum. Yani kitaba zarar gelmesin cart curt değil. Üşeniyorum. Dur, çizmekle uğraş, yamuk çizdin kötü oldu falan filan. Uzun iş. Dümdüz, ara vermeden okumak daha güzel. Ki bu kitapta çok fazla altını çizmem gereken şey vardı, devamlı okumanın arasında durup durup çizmekle uğraşacaktım. Yapmadım. Pişman mıyım? Evet. Keşke çizseydin be kızım. Neyse. Böyle işte. Kitap yorumuydu değil mi bu? Devam edelim öyleyse.

Kitapta Figan-ü Lügati-t Türk diye bölümler var. Mevzunun en heyecanlı yerinde reklam gibi araya giriyor ve birkaç sayfa sürüyor. Farklı farklı kelimelerin nereden geldiğini anlatıyor yazar. Sallıyor tabi. Ama iyi sallıyor. Resmen top, doksan, gol olayları işte. O bölümlerde en çok “konuyu aldı nereye getirdi, vay beh!” diye şaşırdım. Evet, ben şaşıran biriyim. Hala bir şeylere şaşırabiliyorum, bir zaman sonra bu da geçecek biliyorum. Hadi uzatma lafı devam et,

Kitabın içinde çok iyi mesajlar var. Üniversite okumak, cemaatlere ayrılıp asla bir araya gelemezmişçesine dağılan ümmet, liderlerine peygambermiş de asla hata yapamazmış mualemesi yapan insanlar, emperyalizm, modernizm, kapitalizm, gençliğimiz, yaşlılarımız, değişmeye müsait olmayan kafalar. Günümüz yazarları, eski ama günümüzde popülariteye kurban gitmiş şu an hayatta olmayan yazarlar. Cümlelerin arasına sıkıştırılmış ve herkesin anlayamayacağı dizeler. Müslüman mahallesinde salyangoz satmayı normalleştirmeye çalışanlar. Gizliden gizliye yurdumuza, evimize, kalplerimize, zihnimize sızan düşmanlar. Daha nicesi.

Alıntılar yapıp yazıyı çok fazla uzatmak istemiyorum, yıllardır bu kitap kitaplıktaydı. Ben bir türlü okumamıştım, öylece duruyordu. Ve ilginçtir ki kitaptaki karakterle aynı yaştayken okumak nasip oldu. Hamza şey diyor, “Ne zaman büyüdüm ulan ben? Yirmi bir yaşındayım resmen. Dile kolay.” Hşş ulan mulan ne oluyoruz demeyin, Hamza diyor, ben demiyorum.

Bir de şunu ekliyor “Ben, kendim olmaya karar verdim; kendim kalmaya karar verdim. Ben Hamza’yım. İnsan kalmak istiyorum.” Evet, neye binaen bunu söylediğini merak ediniz.

İnşallah biz de kendimizi bulup kendimiz kalabiliriz, kitaptaki tabirle; kendi kelimelerimizle konuşabiliriz.

Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim.

Sevgiler ve de saygılar.

Şimdilik bu kadar. Bi de şey, Meczup amca, sen çok yaşa!

-

ABD ‘li psikiyatrist tarafından yazılmış ve kendine yardım kitapları arasından en iyi seçilmiş bir kitap.

Kitap, kendime yardım planı yaparak aldığım bir kitap değil. Bir arkadaşımın zorla elime tutuşturduğu, haliyle okumamın zaman aldığı bir kitap. Zaten kitabın amacı ve içeriği kısacık bir sürede okuyacağınız türden değil, zamana yayarak içselleştirerek okunması gereken bir kitap.

Ayrıca özellikle vurgulamam gerekiyor,kitap bilişsel terapi kitabı, asla ve asla kişisel gelişim kitaplarından değil. Sizi pohpohlamıyor ya da polyannaya çevirmiyor. Yaptığı şey, çarpıtılmış düşüncelerinizi kendinizin fark etmesi ve yine kendinizin bu konuda ne yapabileceğinizi göstermesi.

Kitaptan bir kesit:

“a-diyet yapanlar insanlar da zaman zaman diyeti bozabilir

b- ben bir insanım

c- bu nedenle zaman zaman diyeti bozmalıyım

bu bana çok yardımcı oldu. hafta sonları oburluk yaptım ve kendimi iyi hissettim. hafta sonlarında aldığımdan fazlasını hafta içinde verdim. böylece hem kilo vermiş oldum hem de çok keyif aldım.diyeti her bozduğumda kendimi eleştirerek suçluluk hissetmemiş oldum.”

Kitabı okumadan önce ön hazırlık yaparsanız daha yararlı olur. Mesela  “yeter ya !! ben şu şu konularda hakikaten abartıyorum ve depresyona giriyorum, bunu aşmalıyım, şu çarpıttığım düşüncelerin ağzının üstüne çarpmalıyım.”   diyebilirsiniz 

Kısaca psikolojiye ilginiz varsa ya da depresifseniz okuyabileceğiniz en iyi kitaplardan.