Selam size ey okuyanlar, yazanlar!

Kitapta aşırı yoğun, en başlarda çok safiyane görünen ama oldukça da hastalıklı bir aşk, sevgi var. On üç yaşında bir kızın, bir hayale, kendince bir zirveye tutulması. Ama ne tutulma. Tabi on üç yaşındaki halini ve sonraki yıllarını anlatmakta.

Gerçekten hastalıklı bir durum. Okurken bu durumda olan insanları düşündüm. Bunun yegane sebebi kesinlikle aileden yeterli sevgiyi hissetmemek. Çocuklarınızı sevin be. Lütfen sevin. Anne baba sevgisi hayatın yönünü çiziyor bir nevi. Onları yabancı görmeyin, onları emir verip itaat ettirmeniz gereken nesneler olarak görmeyin. “Şımarır o kadar çok sevmeyeyim” diyeceğiniz deneme tahtası olarak da. Zaten o sevgiyi bir yaşa kadar verebilirsiniz, sonra sizin sevginize ihtiyaç duymadığı yaşa gelir ve sevginizi göstermeye çalışsanız bile artık o başka dünyalardadır. Kaybetmişsinizdir yavrunuzu, bağınız kopmuştur. Ama çocuğun içinde de ne fırtınalar kopmuştur o zamana kadar, Allah bilir. Yapmayın yani. Kalplerine o sevgi açlığını bırakırsanız eğer, karşılarına çıkan ilk olası insana tutulurlar. Yani aslında çocuğunuzu bir insana mahkum eden, sizsiniz. Tavrını koyamamasını sağlayan, karakterini oluşturmasına izin vermeyen, sizsiniz. Vazgeçebilme özelliğini keşfetmesini engelleyen, sizsiniz. Sizsiniz ve o vermediğiniz çok değerli sevginiz.

Böylesi romantik, böylesi içi cız ettiren bir kitabı bu şekilde yorumluyorum evet. Evet bir yerlerde ben de “ah be” demiş olabilirim ama daha çok sayfalarca mektup yazıp yıllardır içinde yaşadığı hastalıklı aşkı anlatan o kadının haline üzüldüm. Onun çocuk halinin başını okşamak, ona hakiki bir sevgi verip, iyileştirmek istedim. “Sanırsın kırk yıllık ana” dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız. Ama ben bir evladım ve sevgiyi tanıyorum, -burada şükrediyoruz-

Herkese merhabalar. Selamun aleyküm-ler. Nasılsınızlar, iyi misinizler. Ben de iyiyimler. İyi miyim diye sorgulamalar. Evetler, hayırlar, sorgulamalar.

Hayatta herkes bir şeyleri sorguluyor. Sorgulamak önemli tabi. İnancı sorgular birçok insan. Kimi neden inanmadığını, kimi ise inancını, neden inandığını sorgular. Çıkış yolu farklıdır. Hayırlı güzel kapılara çıkalım, burada amin diyoruz.

Bu hafta okuduğum kitap, daha doğrusu iki haftaya yakın süredir okuduğum kitap Rasim Özdenören’in Yeniden İnanmak adlı kitabı. Rasim Özdenören’i “Yedi Güzel Adam” dizisiyle tanıyanlar köşeye geçmesin kardeşim. Yeter şu ötekileştirmelerinizden iki kelam edemiyor insanlar. Ben öyle mi tanıdım emin değilim şu an ama kitaplarını daha sonra almaya başladığımdan eminim. Diziyi de biraz izleyip bırakmıştım. Neyse çok önemli değil. Kitabı 2014′te imzalatmışım, daha yeni gibi ama üç sene geçmiş. Hoy be. Göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor. Buna gerçekten üzülüyorum. Mesela kendime bir hedef koyuyorum ve başaramıyorsam, “şu geçtiğimiz iki ayda onu yapabilirdin, bak geçti ama sen yapmadın” diye kızıyorum kendime. Yaşarken çok uzun geliyor ya. Bunu idrak edip hayata geçirene kadar ömrümüz bitmez inşallah. Dertlendim.

Kitapta birçok konuya dokunuluyor. İçi dolu. İllaki alınacak paylar vardır herkes için. Kitabın arkasındaki açıklamada “Şöyle ki, bir an için kendimizi, İslâm’la ilgili hiçbir şey bilmiyormuş gibi farzedeceğiz. Bağışıklık kazandığımız İslâm dışı yaşama tarzını zihnimizden kovacağız. Belki böylelikle yeniden İslâm’ı kabul etmeye kendimizi hazırlamış oluruz.” yazıyor.

E biz İslam’ı kabul etmiyor muyuz? Dinimizi? diye sorabiliriz tabi. Ne kadar kabulümüzde diye de soralım bence. Gerçekten derinlemesine inceliyor muyuz? İncelemediğimiz şeyi nasıl kabul ediyoruz peki? Mesela inanmayan biri gelip bize bir ayeti gösterip farklı yönden baktırabiliyor mu? Aklımıza şüphe sokabiliyor mu? O şüpheyi yok edecek delillerimiz ve bilgimiz var mı? O şüpheyi ters düz edip, karşımızdaki inanmayan insanın aklına soru işareti bırakabiliyor muyuz? Kalben inanıyor muyuz? Yeniden inanmaya ihtiyaç duyuyor muyuz? Sağlam iman gökten zembille inmeyecek, ilmek ilmek işlemeliyiz onu. Kalbimizi büyülemiş olan bu dış dünyadan, ehli dünyadan uzaklaşıp imanımıza zaman ayırmalıyız. Onu besleyip büyütmeliyiz. Ona ilgi göstermeliyiz. Onu kaybetmekten korkmalıyız. Bir şeyleri değiştirmemiz lazım arkadaşlar, kendimizden başlayarak. Yani artık başlamalıyız.

-

Ömer Faruk Dönmez - Bir Kitap Bir Balta 

Yolculuk için aldım yanıma. Yolda pek okuyamadım sağa sola bakmaktan. Gittiğim yerde de az okudum. Kitapta hikayeler var. Ömer Faruk amcanın üslubunu seviyorum daha önce dediğim gibi çok samimi yazıyor. Kitabın ilk hikayesi “sinek”

Bir sineğin gözünden insanlığı anlatıyor. Yaşamlarımızı gözlemliyor. Komik dursa da içinden güzel anlamlar çıkarabileceğimiz bir hikaye. Benim hayatımı da izleyen bir sinek olsaydı hakkımda ne düşünürdü merak ettim doğrusu. Umarım beni seversin sevgili sinek. Umarım hüsranda değilimdir.

Hikayenin sonundan bir alıntı:

“İnsanlar çıldırmış diyorum bayım, insanlar... Kaptırmış gidiyorlar... Sabah işe akşam eve...  para kazanıyorlar, evler arabalar alıyorlar, gezip eğleniyorlar, çalışıyorlar, uyuyorlar, uyanıyorlar... yiyorlar, içiyorlar, evleniyorlar, çoğalıyorlar... fakat yaratılış amaçlarını tamamen unutmuşlar. Anlamsız ve amaçsız bir hayat sürüyorlar... Yaşamlarını “beslenme / barınma / üreme” ekseninde sürdürüyorlar. İyi de... hayvanlar da böyle yaşıyorlar?

Ah pardon... Maksadım hakaret etmek değil... Artık hiç vaktim kalmadı. Tek bir gün bayım... tek bir gün sinek olun ve izleyin insanları... Tavandaki lambanın kenarına konun ve izleyin... Neden ön ayaklarımızı birbirine sürterek... insanların etrafında vızıldayıp uçuştuğumuzu... neden bu aptallarla alay ettiğimizi... o zaman anlayacaksınız...”

Diğer bir hikaye ise “son görev”

Bu sefer de ölüm, izliyor insanları. Birazdan ölecek bir adamın bu durumdan ne kadar da habersiz olduğunu anlatıyor. Tabi yine aynı üslupla. Burada ise altını çizdiğim bir cümle var, (evet çizdim bu sefer)

Ölüm az sonra ölecek adama şöyle diyor, “ben senin en büyük gerçeğinim; fakat umurunda bile değilim.”

Ölüm umurumuzda mı? Gerçekten de, hangimiz güne “bugün ölebilirim” düşüncesiyle uyanıyor ki? Sahici bir düşünce ama. Vardır elbet böyle birileri, ama ben böyle uyanmıyorum. Aklıma sık sık getirmeye çalışsam da ölümü, bugün ölebilirim desem de akşama çıkacağıma içten içte emin gibiyim sanki. Allah affetsin. Geçen Ramazan evde elektrik kaçağı yüzünden ufak bir patlama olmuştu. Patlama da denir mi bilmiyorum da, çok şiddetli bir ses ve şiddetli bir ışık. İnanılmaz korkmuştum. O ışığı gördüğüm an ilk defa ölüyorum sanmıştım. Tek başımaydım bir de o an. Birkaç saat kendime gelememiştim. Birkaç saat “ya o an ölseydim?” diye yoğun düşüncelerle boğuşmuştum. Sonra geçti tabi. İnsanız nihayetinde. Unutkanız.

Allah imanla yaşatsın ve imanla ölmeyi nasip etsin kardeşlerim.

Kitapta devam eden birkaç hikaye daha var, yine çok farklı kişilerin gözünden modern yaşama göz atıyoruz, tavsiye ederim okumanızı.

Evet, buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim. Okumayanlara da hak veriyorum, o kadar analiz var hangi birini okuyacaksınız.

Bu arada, bu kitap yorumu işini ödev gibi görüyorum. Yapınca ferahlıyorum, yapmadığımda ödevi geciktirmiş gibi strese giriyorum. Yorum gününün son gününe ve son saatlerine bıraktım bu sefer, kendimi haylaz öğrenci gibi hissediyorum, ama çok yoğundum hocam. Sevgiler.

-

Mustafa Kutlu - Yoksulluk İçimizde

Yazarın daha evvel hiçbir kitabını okumamıştım. Evet, şu üzerinde mavi araba olanı bile. (Ya da turuncu muydu?)

Süheylâ. Kitabın başında alelade, alışılmış görünen ama sonradan kendisini çıkmazlarda bulan bir genç kız. Hidayet öyküsü bir nevi. Kitap biraz dağınık geldi. Ya da ben aralı okudum ondan da kaynaklanmış olabilir. Asıl öyküyü daha sindire sindire, daha detaylı okuma imkanı bulabilmek isterdim.

Yoksulluk nedir? Parasızlık, sevgisizlik, merhametsizlik, insansızlık? Çok çeşitli.

Kitap bitince bir hafifledim sanki. Bilmiyorum.

Dünya. Aslında vazgeçilmesi ne kadar kolay değil mi? Bu mal mülk sevdası, lüks düşkünlüğü, katlar yatlar arabalar, “daha fazla” hırsı. Dışarıdan bakınca ne kadar da komik değil miyiz? Ölünce hepsi bitiyor çünkü.

Kitapta safiyet buldum. Temiz bir hikaye. Mustafa Kutlu’nun üslubu serin.

Süheylâ’yla beraber heyecanlandım bazı yerlerde. İslam’a olan bağlılığı, Engin’e olan zafiyetini yeniyor. Çizgileri net.

Mantosu yere kadar, başörtüsü omuzlarını örtüyor, yüzü tertemiz. Bu tasvirler ne kadar güzel değil mi? Zorluklar içindeyken ne kadar güzel değil miydik?

Süheylâ’nın iç sesiyle bitirelim:

“Hepimiz bir kuşatmadayız. İliklerimize kadar ıslanmışız. Bir başka Süheylâ bir başka dünya demektir. Öyle, amenna. Gel gör ki acizlik elveriyor, birden tenhalık basıyor. İçimizin mikropları içimize bir aykırı çöp uzanmayagörsün, hep birden o çılgın danslarına başlıyorlar. Şerha şerha yararak kalbimizi, yeniden ve bir daha ebedi uykusuna, sevgili gafletine terk ediyorlar. Hakikate yeniden ve bir ilahî vesile, bir lütuf ile tutununcaya kadar.”

Bir de bir sorusu var;

“Hayatım üzerine kiminle konuşabilirim?”

-

Muhammed Ali Kutup - İman ve İnkar Aynasında İki Kadın Portresi

Bu kitabı yorumlayacak gücü kendimde bulamıyorum öncelikle bunu belirtmek isterim. Kitapta Hz.Asiye ve Hz.Meryem’in örnek şahsiyetleri, daha sonra da Hz.Nuh’un ve Hz.Lut’un inkar çukurundaki eşleri anlatılıyor.

İlk bölümde iman timsali iki örneği okurken onların teslimiyeti karşısında ferahladım, ümidim arttı. Hz.Asiye’nin onca dünya şatafatı ve firavunun zalim halkı arasından sıyrılıp Allah’ı bulması, Hz.Meryem’in isyan etmeyişi, teslimiyeti.

İbret almamız gerekenleri okurken ise feci şekilde korktum. Hz.Nuh’un karısının, peygamber eşi olmasına rağmen inkara şartlanmış oluşu. Aynı şekilde Hz.Lut’un karısının da peygamber eşi olmasına rağmen, Allah’a ve peygamberine olan ihanetleri. Kitapta ara ara devamlı “Bakın, bunda görecek gözleri olan herkes için muhakkak ders vardır” ayeti vurgulanıyor. İnşallah görecek gözümüz, idrak edecek kalplerimiz vardır.

Ve elbette ki ister istemez günümüze takıldı aklım. Şimdi de Lut kavminin örnekleri var sokaklarda, zerre utanmazlıkla yürüyüşler yapıyorlar, sapkınlıklarını farklılıkmış gibi yansıtıyorlar. Helak olmayı beklercesine. Yani, normalleşiyor. Küçücük çocuklar bile biliyor artık, gökkuşağı simgesi altında rezilliklerini meşrulaştırdılar. Allah’ın lanetlediği bu şeyi destekleyen muhafazakarlar bile var. Allah’ım. Nasıl da mühlet veriyorsun.

Kitabın Hz.Nuh’un eşini ve Nuh Tufanını anlattığı kısımdan bir alıntı yapmak istiyorum, kitap yorumlarında “alıntı” kısmını geçerim bazen okumam, ama lütfen okuyun,

“Bugün, Müslüman kadın neredeyse her yanı kaplamış olan tufanı nasıl olur da duymaz, görmez ve hissetmez? Doğrusu bu, başka cinsten bir tufandır. Art arda gelen, günden güne artan ahlâki çözülmüşlük, bozulmayla ortalığı kasıp kavuran fitne ve ahlaki yozlaşma cinsinden bir tufan!

Mü’mine kadın, bütün bu olup bitenlerden bir ibret ve ders almayacak, taşıdığı sorumluluğun sınırlarını ve büyüklüğünü hâlâ anlamayacak mı? Eğer bunları başaramıyorsa, hakikate karşı gözlerini kör, kulaklarını sağır eden, akıl ve vicdanlarını bozan nefsî zevk ve düşkünlüklerinin tutkusu içlerine işlemiş, bunların aldatıcı güzelliğine aldanmış demektir.

Müslüman kadın, yaşadığı bütün bu tufanın ne zaman farkına varıp, gafletten uyanacak? Kendisini, ailesini ve toplumu yutmak üzere olan bu tufanın ne zaman bilincine varacak? Ne zaman?”

Kitap iyi bir hatırlatıcı.

Sonuç olarak, bize büyük görev düşüyor kızlar. Maalesef köşemize çekilemeyiz. Kahvemizi alıp pencere kenarında düşler kurmaktan vazgeçmeliyiz acilen. Acilen bir şeyler yapmamız lazım. Önce kendimize gelmemiz sonra etrafımızdakileri kendilerine getirmemiz lazım. Fıtratımıza dönüş yapmalıyız. Nasıl güzel örnekler görünce, okuyunca feraha eriyorsak, çevremizdekiler de o “güzel örnek” kavramını bizde görmeliler. Çünkü biz Müslüman hanımlarız. Layık olmalıyız. İnşallah layık oluruz.

Allah imanlarımızı muhafaza etsin.

-

Ömer Faruk Dönmez - Hamza

Çok uzun zamandır kitaplıkta duran bir kitap. Yazarın daha evvel başka bir kitabını okumuştum, yazım tarzına aşinaydım az çok. En azından samimi yazdığını biliyordum.

Hamza, yirmi bir yaşında dördüncü kez üniversite sınavına girmeye hazırlanan bir genç.

Yazar okuyucuyla konuşur gibi yazmış. Şu an birçok insanla konuşurken bulamadığınız samimiyeti bu kitapta bulabilirsiniz. Ben buldum. Yakaladım o samimiyeti ve bırakmak istemedim açıkçası. Bazı yerlerde “vay be, nereden nereye bağladı, helal olsun!” dedim içimden. Kitap okurken birçoğunuzun aksine satırların altını çizmeyi sevmiyorum. Yani kitaba zarar gelmesin cart curt değil. Üşeniyorum. Dur, çizmekle uğraş, yamuk çizdin kötü oldu falan filan. Uzun iş. Dümdüz, ara vermeden okumak daha güzel. Ki bu kitapta çok fazla altını çizmem gereken şey vardı, devamlı okumanın arasında durup durup çizmekle uğraşacaktım. Yapmadım. Pişman mıyım? Evet. Keşke çizseydin be kızım. Neyse. Böyle işte. Kitap yorumuydu değil mi bu? Devam edelim öyleyse.

Kitapta Figan-ü Lügati-t Türk diye bölümler var. Mevzunun en heyecanlı yerinde reklam gibi araya giriyor ve birkaç sayfa sürüyor. Farklı farklı kelimelerin nereden geldiğini anlatıyor yazar. Sallıyor tabi. Ama iyi sallıyor. Resmen top, doksan, gol olayları işte. O bölümlerde en çok “konuyu aldı nereye getirdi, vay beh!” diye şaşırdım. Evet, ben şaşıran biriyim. Hala bir şeylere şaşırabiliyorum, bir zaman sonra bu da geçecek biliyorum. Hadi uzatma lafı devam et,

Kitabın içinde çok iyi mesajlar var. Üniversite okumak, cemaatlere ayrılıp asla bir araya gelemezmişçesine dağılan ümmet, liderlerine peygambermiş de asla hata yapamazmış mualemesi yapan insanlar, emperyalizm, modernizm, kapitalizm, gençliğimiz, yaşlılarımız, değişmeye müsait olmayan kafalar. Günümüz yazarları, eski ama günümüzde popülariteye kurban gitmiş şu an hayatta olmayan yazarlar. Cümlelerin arasına sıkıştırılmış ve herkesin anlayamayacağı dizeler. Müslüman mahallesinde salyangoz satmayı normalleştirmeye çalışanlar. Gizliden gizliye yurdumuza, evimize, kalplerimize, zihnimize sızan düşmanlar. Daha nicesi.

Alıntılar yapıp yazıyı çok fazla uzatmak istemiyorum, yıllardır bu kitap kitaplıktaydı. Ben bir türlü okumamıştım, öylece duruyordu. Ve ilginçtir ki kitaptaki karakterle aynı yaştayken okumak nasip oldu. Hamza şey diyor, “Ne zaman büyüdüm ulan ben? Yirmi bir yaşındayım resmen. Dile kolay.” Hşş ulan mulan ne oluyoruz demeyin, Hamza diyor, ben demiyorum.

Bir de şunu ekliyor “Ben, kendim olmaya karar verdim; kendim kalmaya karar verdim. Ben Hamza’yım. İnsan kalmak istiyorum.” Evet, neye binaen bunu söylediğini merak ediniz.

İnşallah biz de kendimizi bulup kendimiz kalabiliriz, kitaptaki tabirle; kendi kelimelerimizle konuşabiliriz.

Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim.

Sevgiler ve de saygılar.

Şimdilik bu kadar. Bi de şey, Meczup amca, sen çok yaşa!

-