Odkryciem 2024 roku jest dla mnie językoznawstwo kognitywne. Daje mi jakieś takie poczucie sprawczości. Co prawda sam opis teorii jest siermiężny, ale staram się przekładać ją, jak to mówi Nozik, na "język ludzki".

Gramatyka kognitywna uwrażliwia na poziomy szczegółowości języka. Ułatwia to tworzenie elastycznego opisu, który można następnie rozwijać w miarę pogłębiania się zrozumienia sytuacji badawczych.

Proces obrazowania w gramatyce kognitywnej zakłada więc, że użytkownik języka tworzy znaczenie dynamicznie i dostosowuje je do kontekstu.

Gramatyka kognitywna uwrażliwia mnie nie tylko na to, co widzę, ale jak to widzę; jakie elemeny wybieram za centralne (muzyka, świało, ruch), a jakie za peryferjne.

Model sieciowy Langackera to sposób myślenia o znaczeniach słów, w którym każde znaczenie to jakby „punkt” (czyli węzeł) w sieci, a te punkty są ze sobą powiązane różnymi „liniami” (czyli relacjami). W skrócie:

1. Węzły = różne znaczenia słowa

Każde znaczenie słowa, nawet drobna różnica w jego użyciu, to osobny węzeł.

2. Linie = relacje między znaczeniami

Węzły są połączone liniami, które pokazują, jak te znaczenia są ze sobą powiązane. Langacker wyróżnia dwa rodzaje relacji:

◦ Schematyzacja (ciągła linia) – kiedy jedno znaczenie jest ogólne, a inne bardziej szczegółowe.

Przykład: „klucz” jako przedmiot -> „klucz do zamka” (bardziej szczegółowe znaczenie).

◦ Rozszerzenie (przerywana linia) – kiedy znaczenie pochodzi od innego, ale różni się od niego.

Przykład: „klucz” jako narzędzie -> „klucz wiolinowy” (rozszerzenie muzyczne/ale i metaforyczne klucz jako znak otwierajacy utwór).

3. Związek ogólnego i szczegółowego

Jeśli jedno znaczenie (np. ogólne „klucz” jako coś otwierającego) jest bardziej podstawowe, to jest schematem, a szczegółowe znaczenie (np. „klucz do sejfu”) jest jego uszczegółowieniem. To jak duży obraz (schemat), który może mieć wiele drobnych detali (szczegółowych znaczeń

Jest to przeciwwaga dla znanej od Arystotelesa kategoryzacji , w której:

Kategorie są jasno określone – mają sztywne granice.

Przynależność do kategorii opiera się na zestawie cech, które trzeba spełnić w całości (np. jeśli coś ma skrzydła, pióra i składa jaja, to należy do kategorii „ptak”).

Wszystkie elementy kategorii są równie „dobrymi przykładami” tej kategorii – np. wróbel i pingwin są równie dobrymi przykładami ptaka.