Sözlerin Ressamı

Ellerim müzik kutusunun kapağına ulaştığında, içinde saklanan balerin çok geçmeden kendisini gösterdi. Kapağı aralayınca, içindeki küçük kalbin üzerinde hoş bir melodi eşliğinde dans etmeye başladı. Onun o hoş dansını izlerken zihnimdeki belirsiz figürler de dans etmeye başladı. Düşüncelerimi dansa kaldırıyordu yüzünü seçemediğim balerin. Korkakça dans ediyorlardı, ancak bir o kadar da cesurca. Kaygılar, korkular ve umutlar melodinin notalarıyla bir araya geliyor, kendilerini melodinin akışına bırakıyorlardı. Aralıksız dans, onları yorgun düşürüyordu. Bunu fark eden notalar, inatla hızlanıyor gibiydi. Adeta umutsuzluğun altında eziliyormuş gibi birbirlerine sarılmışlardı. Gözlerindeki parıltı solmuş, yüzlerindeki tebessümler soldurulmuştu. Melodinin dokunuşu bile, artık yaralarını sarmaya yetmiyordu; çünkü umutsuzluk, her notada yeniden canlanıyor ve danslarını daha da zorlaştırıyordu. Beklenmedik bir anda müzik kutusunun pili bitmiş ve aniden duygularımın esiri olan o melodi durmuştu. Ellerim, dakikalarca düşüncelerimle dans eden balerine gitti. Hazır fırsat bulmuşken her detayını incelemek istedim. Ellerim arasına aldım ve ona olabildiğince yakından baktım. Uzaktan gözüktüğü gibi değildi. Yüzündeki boyalar akmış, gözleri silinmişti. Ayakları yamuk yumuk duruyordu. Bir zamanlar zarif ve büyüleyici olan balerin, şimdi yıpranmış ve acınası bir hale gelmişti. Müziğin durmasıyla birlikte, onun da büyüsü yok olmuş, geride yalnızca notaların bıraktığı acımasız izler kalmıştı.

30.04.2024 —Sözlerin Ressamı

En zayıf sandığın piyon bir gün şahı kurtarır

En küçük kayıp, en büyük kurtuluş olur

Bazı geceler, ay tutulmasına yakın vakitlerde, Gölge Tanrısı Karaca insanların rüyalarına iner; onlarla çeşitli oyunlar oynardı. Kaybedenlerin hatıralarını ise sessizce kendisiyle birlikte Anıaltı Ülkesine taşırdı. Oyun zaferle son bulduğunda insanların zihninden kendini sessizce silerdi. Asırlardır hiçbir oyun yenilgisiyle sonuçlanmamıştı. Bu yüzden kimse onun varlığını hatırlayamaz, ona gerçek bir isim veremezdi.

Bir keresinde, rüyasında hapsettiği bir insanın zihninden kendisini silmeyi unutmuştu. Bu hatası, asırlardır kusursuz ilerleyen oyununun ilk ve tek çatlağı olmuştu. Gölge kurbanı; geceler boyunca yaşadığı hissizliği çevresine anlatmaya çalışmış, insanlar ise onun yaşadığını karabasan sanıp geçiştirmişti. Yine de anlattıkları bir şekilde kulaktan kulağa yayılmış yıllar içinde gerçekliğini kaybedip bir halk korkusuna, bir gece kabusuna dönüşmüştü.

Yaşlı kadınlar çocuklarını uyuturken ay tutulmalarında perdeleri kapatır, gün içinde gölgelerine uzun süre bakmamaları gerektiğini söylerlerdi. Çünkü onun göz göze geldiği insanları seçtiğine inanılırdı. Rivayetlere göre sızdığı rüyalarda önce insanın hayatında derin iz bırakmamış hatırlardan başlar, en kıymetli olanları ise daima sona bırakırdı.

Fakat insanlar unuttukları şeyi hatırlayamadıkları için, ondan korkmayı da zamanla unuttular. Efsaneleri eski kitapların arasında kayboldu, masallarda anlatılmamaya başladı. Yalnızca bazı geceler, uykudan ter içinde uyanan insanlar olurdu. Kalplerinde tuhaf bir eksiklik hisseder ama neyi kaybettiklerini asla bilemezlerdi.

Gece şehrin üzerine çökerken insanlar perdelerini kapatıyor, lambalarını söndürüyor ve düşlerinin kabuslarına çekiliyordu. O gece ay, gökyüzünde alışılmadık kadar büyük görünüyordu. Solgun ışığının ardında dünyayı sessizce izleyen bir gölge vardı. İnsanlar ayın yalnızca geceyi aydınlattığını sanıyordu. Oysa Gölge Tanrısı Karaca, ayın ışığını insan ruhlarına ulaşabilmek için kullanıyordu. Çünkü Karaca asırlardır tek bir şeyin eksikliğiyle yaşıyordu: hissetmek.

O yaratılırken her şeyden kısılmıştı. Hades ölülerin korkularını hisseder, Demeter toprağa bereket verirdi. Aphrodite insanların kalplerine tutkuyu fısıldar, Hera kıskançlığı ve ihtişamıyla anılırdı. Dionysus insanları çılgınlık ve sarhoşluğun içine sürükler, Ares savaş meydanlarını öfkeyle doldururdu. Ama Karaca bunların hiçbirine sahip değildi. Ona ne tutkunun ne de nefretin yakıcılığı verilmişti. Bu yüzden asırlardır diğer tanrıların ve insanların hislerini uzaktan izliyor, anlayamadığı şeyin açlığıyla yavaş yavaş çürüyordu.

Yüzyıllar boyunca savaşlarını, yaslarını aşklarını seyretti insanların. Duyguların insanlığın en büyük zayıflığı olduğu kadar en güçlü yanı olduğunu gördü. Fakat bir tanrı, sahip olmadığı şeyi anlayamazdı.

Önceleri yalnızca insanların rüyalarının kıyısında dolaştı. Korkularını dinledi, bilinçlerinin en karanlık okyanuslarına daldı. Zamanla düşlerin derinliklerinde nefes almayı öğrendi. Bir insanın zihnine sızdığında anıların kokusunu alabiliyor, hangisinin daha kıymetli olduğunu hissedebiliyordu. Çünkü en güçlü duygular, en derin hatıraların içine saklanırdı. İşte oyunlar o zaman başladı.

Ay tutulmalarının yaşandığı gecelerde yeryüzüne iner, seçtiği kurbanları kendi zihninin derinliklerinde kurduğu karanlık salona çağırırdı. Orada ne zaman vardı ne de dış dünyanın sesi. Yalnızca siyah mermerler, eriyen mumlar ve avizenin altında duran satranç tahtası bulunurdu. Her taş, kurbanın zihninden koparılmış bir anıyı taşırdı. Ve her hamle, duyguların ona karışması demekti.

Kaybedenler uyandıklarında içlerinde açıklayamadıkları bir eksiklik hissederdi. Bir yüz silinir, bir isim yok olur, yıllardır hayatında olan biri yabancılaşırdı. Ama gölge tanrısı kazandığı her oyunda insanlara biraz daha yaklaşırdı. Çaldığı korkularla ürpermeyi, hüzünle ağırlaşmayı, özlemle yanmayı öğrenirdi. Çaldığı her anı, içinde sahibine karşı açıklayamadığı bir özlem bırakırdı, o yüzden de hiçbir duygu onun içinde uzun süre yaşayamazdı. Hepsi kısa süre sonra söner, geriye yalnızca daha büyük bir açlık bırakırdı. Bu yüzden oyun hiç bitmezdi.

Karaca kurbanlarını, unutmaktan en çok korkanlar arasından seçerdi. Çünkü anılarını değersiz gören birinin zihninden bir hatırayı söküp almak, kuru bir daldan yaprak koparmaktan farksızdı. Oysa geçmişine sıkıca tutunan insanların zihninden koparılan her anı, yaşayan bir ağacın dalını yavaşça kurutmak gibiydi. Özlemi en iyi onlar taşır, kaybın ağırlığı en çok onların içinde büyürdü. Unutmak, kaybetmenin ilk hâliydi. Ölüm ise unutulmakla başlardı.

Gözünü kestirdiği kurbanı ise hem unutmaktan hem de unutulmaktan korkuyordu. Bu yüzden geçmişine ait her şeyi saklıyordu; solmuş fotoğrafları, sararmış mektupları, çocukluğundan kalan kırık oyuncakları… Son günlerde zihnindeki bazı anılar bulanıklaşmaya başlamıştı, bu da onun için yavaş yavaş sona yaklaşmak demekti. Oysa Karaca’nın çoktan anılarını kadim satranç tahtasına taşımaya başladığından habersizdi. Ay gökyüzünde büyüdükçe, hafızasındaki boşluklar da derinleşiyordu.

Ay her gece biraz daha büyürken, gökyüzündeki ışık tek bir noktada toplanıyordu. Sanki görünmeyen bir varlık, dünyasının içinde dolaşıyor; durup nefes aldığı anları sessizce işaretliyordu. Son günlerde gölgesi bile ona tam uymuyor, bazen bir an geriden geliyormuş gibi hissediyordu. Ve o, bunun yalnızca bir yanılgı olduğunu sanıyordu; oysa uyandığını sandığı her gün, seçildiği yere doğru biraz daha sürüklendiğinin farkında değildi.

Solgun ışık, pencerenin arasından odasına vururken kurban yatağında huzursuzca dönüp duruyordu. Göz kapakları ağırlaştığında odanın duvarları karanlığın içinde erimeye başladı. Soğuk bir rüzgâr tenine dokundu. Ve gözlerini yeniden açtığında, kendisini daha önce hiç görmediği loş bir salonun ortasında buldu. Önce bunun tek bir geceden ibaret bir rüya olduğunu sandı. Uyanmanın bir kapı olduğunu düşündü önce ama kapı açılmadı. Sonra gece bitmedi, hiçbir şey eski ritmine dönmedi. Bir süre sonra kaç gece geçtiğini ayırt edemez oldu. Nereden geldiğini, nasıl oraya düştüğünü bilmiyordu. Tek bildiği şey, mumların titrek ışığıyla aydınlanan o loş mekânda üzerine çöken huzursuzluk ve çaresizlikti. Tavandan sarkan avizedeki mumlar yavaş yavaş eriyor, damlaları siyah mermer zemine düşüp ince bir tabaka oluşturuyordu. Dört duvar arasında karanlığa gömülen köşeler, derin bir kuyu gibi anılarını içine çekiyordu.

Avizenin tam altında bir masa duruyordu, üzerinde ise bir satranç tahtası. Taşlar kadim bir sabırla dizilmişti: beyazlar ve siyahlar. Ama bu sıradan bir satranç tahtası değildi. Taşların yüzeyinde hayali suretler kıpırdıyor, parmakları değdiği anda anıların sıcaklığı tenini yakar gibi oluyordu. Anıları yalnızca dokunduğunda hissedebiliyor, sanki hatıralar ona ulaşmak için sabırsızlanıyormuş gibi titreşiyordu: küçükken sahiplendiği köpek, annesinin ona anlattığı masallar, en sevdiği kitabı ilk okuduğu an, çocukluk oyuncağı... Her şey taşların içine hapsolmuştu. Anıların ağırlığı masayı zaman zaman sallıyor, gıcırtı sesi yankılanıyordu.

Piyonlar, hayatın içinde fark edilmeden akıp giden küçük anılardı; unutulduğunda yokluğu bile hissedilmeyen sesler, yüzler ve sıradan günler…

Atlar, çocukluktan kalan hatırlardı biçimsiz ama en derin izleri bırakan, zamanın içinde zıplayarak bugüne kadar ulaşan anlar...

Kaleler, insanın sığındığı güven duvarlarıydı; ailenin sıcaklığı, insanı hayatta tutan anlar ve varlığıyla güven veren kişiler...

Filler, söylenmeyen ama insanı değiştiren bağları taşırdı; kelimelere dökülmemiş dostluklar, sessiz vedalar, içte büyüyen ama hiç tamamlanmayan duygular…

Vezir ise hepsinden farklıydı; insanın kendisini ilk kez kaybettiği anı, kalbinin yönünü değiştiren ilk aşkı ve geri dönüşü olmayan duygusal kırılmayı saklıyordu.

Ve Şah… yalnızca tüm bu anıların toplamı değil, onların var ettiği tek şeydi: kimlik. Bir insanın kendini “ben buyum” diye tanımlayabildiği en vazgeçilmez, en kök hatıraydı.

Gölge Tanrısı Karaca ise Lethe adını verdiği bu kadim satrançta, zihni hamle hamle çözerek duyguları yavaşça hapsediyor; her hatıranın yoğunluğunu tek tek tadıyor ve sonunda geriye yalnızca unutulmuş bir benlik bırakıyordu.

"Her taş, bir anı.” Ses o kadar yakından gelmişti ki korkuyla irkildi. Gözlerini taşlardan ayırıp etrafına baktı, sesin kaynağını bulmaya çalıştı. “Hemen karşındayım.” Boş sandalyeye çaresizlikle baktığı sırada, satranç taşları aniden görünmez bir güç tarafından devrildi. Taşların satranç tahtasına çarpma sesi odada yankılanırken, masanın sallanmasını elleriyle durdurmaya çalıştı.

Vezir, masanın kenarından boşluğa sürüklenirken kurban ani bir refleksle uzanıp onu havada yakaladı. Parmakları taşa değer değmez, taşın içindeki titreşim avucuna yayıldı; sanki içine hapsedilmiş hatıra sahibine yeniden kavuşabilmek için çırpınıyordu. O anda zihninin içinde sıcak bir anı yankılandı: güneş ışığına bulanmış bir yüz, titreyen bir el, kalbinin ilk kez bu kadar hızlı attığı o yaz akşamı…

Anının sıcaklığı, bir anlığına salonun soğuğunu bastırmıştı. Fakat bu his uzun sürmedi. Parmaklarının arasındaki vezir aniden buz keserken, salonun içindeki karanlık yeniden hareketlendi. Göz açıp kapayıncaya kadar devrilen taşlar yerlerine geri dönmüş, satranç tahtası eski düzenine kavuşmuştu bile. Kurban korkudan olup bitenlere tepki veremezken dört duvar arasında o tanıdık ses yeniden yankılandı: “Her taş, bir anı… her taş kaybında bir parçanı bana bırakacaksın. Ve anılarına ancak beni mat ederek kavuşabilirsin.”

Kalbi hâlâ vezire hapsedilmiş hatıranın sıcaklığıyla çarpıyordu. Satranç tahtasındaki taşa bakıyor, yalnızca bakışlarıyla bile o hatırayı yeniden hissedebilmeyi umuyordu. Bu sıradan bir düş değildi. Çünkü hiçbir rüya, insanın içinde böylesine gerçek bir eksiklik bırakamazdı. Konuşmak istiyordu ama dudakları kıpırdamıyordu. Vezire yeniden dokunmak istedi, fakat elleri ne kadar çırpınırsa çırpınsın taşın bulunduğu yere uzanamıyordu.

Salonun içindeki sessizlik ağırlaştıkça, satranç tahtasının üzerindeki taşlar yavaş yavaş titreşmeye başladı. Mumlar eridikçe kısalmıyor, aksine eriyen yerlerinden yeniden uzuyorlardı. Bu salonda hiçbir şey sona ermiyor, yalnızca sonsuza kadar tekrar ediyordu. Kurban geri çekilmek istedi ama sandalyesinin altında görünmez bir ağırlık vardı. Sanki salonun kendisi rakibiydi; duvarlar onu yavaşça masaya itiyor, karanlık ise kaçabileceği her yolu sessizce kapatıyordu. Oyun başlamıştı. Ve kurban daha ilk hamleden itibaren bunun yalnızca bir satranç oyunu olmadığını anlamıştı. Çünkü burada kaybedilen şey taşlar değil, insanın kendisiydi.

Karşısında oturanın ne yüzü vardı ne bedeni. Varlığı yalnızca oturduğu eski sandalyenin çıkardığı gıcırtıdan anlaşılabiliyordu. Sanki taşların içine hapsedilmiş anılar onun ellerinde donuyor, tahtadaki yerlerine döndüklerinde yeniden hayata kavuşuyordu. Bazı hamlelerden sonra salonun karanlığı ağırlaşıyor, mum alevleri sönmeye yaklaşır gibi huzursuzca titriyordu.

İlk geceler korkudan nefes almayı unuturdu. Karaca'nın her hamlesinden sonra satranç taşlarının içindeki suretler biraz daha silikleşiyor, salonun soğuğu teninin daha derinlerine işliyordu. Zamanla korkunun yerini teslimiyet almaya başladı. Geceleri kendini o dört duvarın arasında bulduğunda, artık hangi anısının eksileceğini düşünüyordu. Mumlar eriyip yeniden uzuyor, oyun ise hiç bitmemiş gibi aynı sessizlikle yeniden başlıyordu.

Piyonlarından birini kaybetti önce, ilk yenilgisinin sabahında ter içinde uyandı. İçinde tarif edemediği bir eksiklik vardı; sanki zihninin derinliklerinden bir parça sökülüp alınmıştı. Gün boyunca bunun nedenini anlamaya çalıştı. Ta ki odasının köşesinde duran eski tavşan oyuncağını eline alana kadar. Kumaşının sertleşmiş dokusunu, kopmuş kulağını, hatta yıllar önce üzerine dökülen meyve suyunun bıraktığı lekeyi bile hatırlıyordu. Ama adı yoktu. Dilinin ucuna kadar geliyor, tam yakalayacakken yeniden gölgeye dönüyordu.

Önemsiz olduğunu düşünerek kendini avutmaya çalıştı önce. İnsan bazen küçük şeyleri unutabilirdi. Ama ertesi gece eksilenler geri dönmedi. Hatıralar, zihninin derinliklerinden yavaşça çekilip gidiyordu. Atları kaybetti sonra, bu kez çocukluğunun yaprakları solmaya başladı. Annesinin ona anlattığı masallar yarım kalıyor, hikâyelerin sonu zihninden siliniyordu. Çocukluğunun geçtiği her köşesini ezbere bildiği sokaklarda düşlerinde bile kayboluyordu. Annesinin onu uykuya bırakan söylediği ninnileri ise zihninde giderek boğuklaşıyor, her geçen gece biraz daha uzaklaşıyordu.

Kaleleri kaybettiğinde, eksilen şey yalnızca anılar olmadı. İnsanların arasında kendisini de yavaş yavaş kaybetmeye başladı. Kardeşi ona sarıldığında neden içinin eskisi gibi ısınmadığını anlayamadı. Arkadaşlarının arasında oturuyor ama konuşmaların dışında kalıyormuş gibi hissediyordu. Kahkahalar ona ulaşmadan sönüyor, tanıdığı yüzlerin üzerinde yabancı gölgeler dolaşıyordu. Bir zamanlar kendini güvende hissettiren ne varsa, zihninin içinden sessizce çekilip gidiyordu.

Filleri kaybettiğinde ise içinde adı konulamayan boşluklar oluştu. Yarım kalmış dostluklar, söyleyemediği cümleler, sessiz vedalar… Bir zamanlar kendisini değiştirdiğini bildiği duyguların neden bu kadar ağır geldiğini artık hatırlayamıyordu. Defterine yazdığı eski bir şiiri açtığında kendi kelimelerini tanıyamıyordıu. Dizeler ona ait görünüyordu ama içlerinde kendisinden hiçbir iz bulamıyordu. Her kayıp hafızasında sessiz bir çukur açıyor; ertesi gece o karanlık bir anısını daha içine çekiyordu.

Gün içinde taşların dizilişini ezberliyor, kendi kendine oyun kuruyordu. Parmakları defalarca aynı hamleleri tekrar ediyor, geceleri karşısına oturan Gölge Tanrısı'nı alt edebileceği tek bir ihtimali bile kaçırmyordu. Ama geceleri karşısına oturan Karaca ondan hep bir adım öndeydi. Adeta zihninin derinliklerinden gelecek hamlesini seçiyor siyah taşlarını ona göre hareketlendiriyordu. Geceleri o salona geri döndüğünde taşların arasında kendi hayatından kırıntılar buluyor, kaybettiği her gece benliğinin biraz daha Karaca'nın karanlığına çekildiğini hissediyordu. Her oyun yine yenilgiyle, yine bir kayıpla bitiyordu.

Yine kendisini dört duvar arasında satranç tahtasında bulduğunda Gölge Tanrısı Karaca fısıldadı, her gece tekrarladığı başlangıç cümlesini: “Beyaz taşlar senin, siyah taşlar benim. Gölgeler hep arkadan gelir… bu yüzden ilk hamle senin.”

Tahtanın üzerinde artık çok az taş kalmıştı. Onu koruyan kaleler çoktan düşmüş, çocukluğunu taşıyan atlar yüklerini gölgeye bırakmıştı. Fillerden ise geriye yalnızca geçmişin buğulu izleri kalmıştı.

Önünde duran birkaç piyon, vezir ve şah sanki son demlerini taşıyordu. Beyaz taşların yüzeyindeki suretler artık eskisi kadar belirgin değildi; bazıları silikleşmiş, bazılarıysa neredeyse tamamen karanlığa çekilmişti. Yanlış yaptığı her hamle, hayatından bir parçayı satranç tahtasının içine hapsediyordu. Şimdi ise karşısında yalnızca Tanrı Karaca değil, yavaş yavaş eksilen kendi benliği duruyordu.

Anılarını satranç bilgisiyle koruyamıyorsa, başka bir yol denemeliydi. Taşları öylesine oynuyormuş gibi yaptı, sanki kaybı kabullenmişti. Kaybından en çok korktuğu veziri oynatarak başladı. Karaca bu kolay zaferden zevk aldı, sessiz bir kahkaha odanın duvarlarına çarptı. O ise sabırla bekliyordu, kabullenişle aslında kendi tuzağını kuruyordu.

Oyun saatlerce sürdü. Zemindeki çatlaklar bazen kapanıyor, bazen yeniden oluşuyordu; sanki mermerin altında yaşayan Anıaltı Ülkesi her hamlede derin uykusundan uyanıyordu. Karaca’nın hamleleri giderek hızlandı; siyah taşlar tahtanın üzerinde görünmez bir iradeyle hareket ediyor, gölgeleri bazen taşlardan ayrılıp birkaç saniye gecikmeyle yeniden yerlerine dönüyordu. Kurban ise sessizdi. Parmakları beyaz taşların üzerinde dolaşıyor ama yüzünde hiçbir şey okunmuyordu, sanki yenilgiyi çoktan içine gömmüştü. Şahını geri çekiyor, piyonlarını birer birer feda ediyordu. Karaca’nın varlığının taşlarına yayılmasına izin veriyordu.

Siyah vezir ağır bir hamleyle ilerlediğinde salonun içindeki mumlar aynı anda titredi. Beyaz şahın kaçabileceği yollar kapanmıştı.Tahtanın üzerindeki gölgeler beyaz taşların çevresinde dolanıyor, onların ruhlarını içine çekiyordu. Karaca eski sandalyede biraz daha öne eğildi. Gıcırtı sesi dört duvar arasında yankılanırken duvarlar sanki nefes alıyormuş gibi genişledi.

Son darbeyi vuracağını sandığı anda kurban elini usulca son piyona götürdü. Küçük taş tahtanın üzerinde yalnızca bir kare ilerledi. Ama o an salonun içindeki her şey değişti. Karaca ilk kez duraksadı. Siyah taşların etrafındaki gölgeler yenilgi korkusuyla titremeye başladı. Tavandan sarkan avize ise çığlık atıyormuş gibi sallanıyordu. Gölge Tanrısı bunu çok geç fark etmişti. Bütün dikkati vezirin içinde saklanan o güçlü hatıraya çekilirken, siyah şahının etrafında sessizce örülen tuzağı görememişti. Artık kaçabileceği hiçbir yer kalmamıştı.

Kurban günlerdir ilk kez başını kaldırıp doğrudan karşısındaki boş sandalyeye baktı. Ardından beyaz taş son hamlesiyle yerine oturdu: “Mat.”

Kelime, Lehte tahtasında yankılanırken siyah taşların yüzeylerinde ince çatlaklar oluştu. İçlerinde hapsedilmiş anılar birer birer çözülmeye başladı. Taşların ardındaki gölgeler ardına bile bakmadan uzaklaşıyor, taşlar ise ait oldukları anılarına kavuşuyordu.

Kaybettiği anılar zihnine geri dönerken ruhunun içinde dayanılmaz bir uğultu yükseldi. Haftalardır eksik kalan bütün parçalar aynı anda yerlerine oturmaya çalışıyordu. Çocukluğunun sokakları yeniden beliriyor, unuttuğu yüzler karanlığın ardından birer birer gün yüzüne çıkıyordu. Ve en son, vezirin içinde saklanan o ilk sıcaklık geri döndü. Kalbi ise, uzun bir uykunun ardından eski ritmine kavuştu.

Salonun içindeki karanlık adeta salonun dışına taşmaya başladı. Gölgeler duvarlardan sökülüp tavana yükseldi, mumların ışığı birbiri ardına boğuldu. Karaca’nın masaya doğru eğilmesiyle eski sandalye yeniden sert bir gıcırtıyla öne doğru sürüklendi “Beni yendiğini sanıyorsun. Ama ben hep seninle olacağım. Çünkü sen bensin. Senin unutmak ve hatırlamak istediğin her şey, ben.”

Bir anda irkilerek uyandı. Sabah olmuştu, oda loş bir gün ışığıyla doluydu. Ama başı zonkluyordu; sanki zihninin içinde bir çan çalıyordu. Nefes almakta zorlandı, elleri titredi. Yatağından doğrulmaya çalışırken gözleri çarşafın kıvrımlarına takıldı. Orada, soğuk ve ağır bir nesne duruyordu: siyah bir şah. Bir süre ona dokunmaya cesaret edemedi. Ama varlığı bile, Gölge Tanrısı Karaca'nın son sözlerini zihninde yeniden canlandırıyordu. Kabus bitmemişti. Belki de hiçbir zaman bitmeyecekti.

26.05.2026 —Sözlerin Ressamı

18.05.2026

Sen, kalbimdeki apartmanın ışıkları yanan tek dairesiydin. Diğer daireler yıllar önce taşındı benden; kimisi birkaç cümlelik bir mektup bıraktı ardında, kimisi sessiz sedasız anahtarı paspasın altına bırakıp gitti. Ben, onların terk ettiği dairelerde anılara tutundum. O sırada sen taşınmışsın bir daireye ama ben senin varlığından bir süre bihaber kalmışım. Perdelerin aralığından içeri sızan gün ışığına sırtını dayamış, gramafonla dans edermişsin—benim hayalim eşliğinde. Seni ilk kez orada gördüm zaten; ruhumun yıkık dökük merdivenlerinden çıkarken, ayak seslerimi bastıran o müzikle karşılaşmıştım. Adımlarım yavaşlamıştı, merdiven basamaklarının üzerine düşen melodiler bile yılların tozlarını silmeye yetmişti. Kapıyı araladığımda, eski bir plak dönüyordu. Ve sen, salonda tek başına, sanki dünya yalnızca melodilerden ibaretmiş gibi dans ediyordun. Hiç konuşmadık o gün sadece dans ettik; bazı insanların varlığı, hissettirdikleriyle kelimeleri bile gereksiz kılardı. Yazar ruhuma bunu sen öğretmiştin. Çünkü sen, suskunluğun içindeki müziği duyan tek insandın.

Sonraları seni sadece salonda değil, her odada görür olmuştum. Fincanımın yanını hiç boş bırakmazdın, kahve varlığınla hep daha sıcak olurdu. Bazen buzdolabının üstüne, magnetin altına küçük notlar bırakırdın; bense ilk kez o notlarla nefes aldığımı hissederdim. Yemek yaparken mutfağın havası sadece buharla değil, seninle dolardı. Tencerenin kaynadığı yerde kalbim taşardı; bazen bir bakışın, tüm tarifi unutturmaya yeterdi. Yatak odasıysa en çok sabahları severdi seni, güneş sanki senle doğmuştu hayatımda. Çarşaflarda iz bırakan sadece bedenin değildi; gülüşün, biraz uykulu sesin, başını yastıktan kaldırırken etrafa yayılan o tarifsiz bakışların... Geceleri birbirimize döndüğümüzde, güneş batmış olsa da kalbim ısınmaya devam ederdi sevginle. Tek kişilik yalnızlığa, tam anlamıyla orada veda ettim. Yalnlızlık senleyken yalınlık oldu.

Çalışma odasında ise kelimelerim daha cesur olurdu sen varken. Birlikte susarken bile şiirler dolup taşardı ruhumda. Kalemimi elime almadan önce gözlerine bakmam yeterdi; bir sözcüğün cümle olma yolculuğu da orada başlardı zaten. Seninle birlikte yazılan cümlelerin bitişinde virgül koyardım hep; çünkü hiçbir şey tamamlanmış hissettirmezdi, seni yeniden ve yeniden anlatmadan.

Sonra bir gün, müzik sustu. Suskunluğumda ruhuma hapsoldu. Belki iğne yerinden kaydı belki de plak kırıldı—ya da sen de sessizce taşındın benden, ben yine sonradan fark ettim.

Banyo aynasında buharla çizdiğin kalpler, zaman zaman yeniden beliriyor—sanki unutulmak istemeyen bir anı, camın ardından usulca fısıldıyor ruhuma. Her sabah aynada birbirimizin uykulu yansımalarına gülmek, seninle aşkı yeniden yaşamak gibiydi. Sabunluğun kenarında parmak izlerin kalırdı; şimdi kendi izlerimi bile seçemez oldum. Bazen bir havlu kayar düşerdi yere ama toplamazdık, çünkü o küçük dağınıklıklar, aşkımızın en sessiz tanığıydı.

O günden beri apartman karanlık. Işıkları yanan tek bir daire bile yok artık. Ama hâlâ seninle dans ettiğim yeri saklıyorum içimde. Perdeler hâlâ senin kokunu taşıyor. Ve bazen, gecenin derin bir yerinde, senden bir melodi çalıyor kulağıma—şimdi de ben dans ediyorum salonda, senin hayalin eşliğinde. Dairenin ışıklarını kapatmadım, bilesin. Belki sen de bir gün varlığımı anımsarsın, kalbindeki gramofon seslerinden.

15.07.2025 —Sözlerin Ressamı

Bir yaz günü, güneş dünyayı öylesine ısıtmış ki, pamuk şeker bulutlar kaçacak yer aramış. Uzun süredir onların ardında saklanan gökkuşağı ise bu sıcağa daha fazla dayanamayıp erimiş ve renk renk damlalar hâlinde yeryüzüne süzülmeye başlamış. Her bir renk, toprağa değdiği anda bir ormana dönüşmüş. Bazı yerlere ise gökkuşağının damlaları hiç ulaşamamış— o ormanlar kendi renklerini zamanla kendileri bulmuş. Ancak bu ormanlara girebilmek için bir gökkuşağı damlası yakalamak gerekirmiş—gökkuşağı damlasını ise yalnız seçilmiş kalpler görebilirmiş.

Günlerden bir gün, Turunç Prenses’in yolu bu ormanlardan birine düşmüş. Ne turuncu gökkuşağı damlasını yakaladığından ne de Turunç Prenses olduğundan haberi varmış. Kaygıyla gözlerini ormanın içinde gezdirmiş, nerede olduğunu tam olarak kestiremese de adımlarını atmayı bir süre sürdürmüş. Kaybolmuş ve üşüyormuş. Bastığı dalların çıkardığı hışırtı, ormanda yankılanınca ürkek gözlerle çevresine bakınmış. Ağaçların arasından aniden bir tilki çıkıvermiş ve göz göze gelince korkuyla geriye doğru adımlar atmış.

Tilki, bir süre yerinden kıpırdayamamış. Kızın korkusunu hissettiğinden onu incitmek istemiyormuş. Başını hafifçe yana eğip konuşmaya başlamış. " Neden benden korkuyorsun Turunç Prenses? " Kız bir an için nefesini tutmuş ama tilkinin naif bakışları onu sakinleştirmeye yetmiş. " Bilmiyorum, sana güvenmiyorum. Okuduğum fabllarda tilkiler zekasını hep kendi menfaatleri için kullanıyordu. "

Tilki, gözlerini bir an yere indirip hafifçe gülümsemiş. “Demek öyle düşünüyorsun…”

Turunç Prenses’in sözlerini yadırgamadan, sakin ve duru bir sesle konuşmaya başlamış: “O hikâyeleri yazanlar beni hiç tanımadı. Onlar sadece kendilerini anlattılar.”

Başını yeniden kaldırıp Turunç Prenses’e bakmış. Gözlerinde hafif bir hüzün, ama içinde onun farklılığını fark edeceğine dair bir umut parıltısı da varmış. “Üstelik...” demiş usulca, “Karşındakine her zaman güven verdiği için güvenmezsin. Bazen, başka bir çaren kalmadığı için de güvenirsin.”

Turunç Prenses duyduğuyla bir adım geriye çekilmiş ama gözlerini tilkiden ayıramamış. Kalbi ise hem korkuyla hem de merakla çarpıyormuş. “Peki, neden bana yardım etmek istiyorsun? Ben bir karga değilim, ağzımdan alabileceğin bir peynirim de yok.”

Tilki kuyruğunu hafifçe yere vurmuş işittiği soruyla. Bu kez sesi daha kararlı çıkmış. “Çünkü sen bu yolu tek başına yürüyemezsin. Ve bu orman, yalnız yürüyenleri yutar.”

Kız, bu sözler karşısında bir süre sessiz kalmış. Belki de yalnız yürümenin korkusu, güvenmeyi mecbur kılmış. Başını yavaşça sallamış. “Peki… Ama bir şartla. Bana daima doğruyu söyleyeceksin.”

Tilki başını hafifçe eğmiş. "Gökkuşağı izin verdiği sürece, evet.”

Ve işte böyle başlamış Turunç Prenses ile Turunç Kral’ın yolculuğu… Gökkuşağının her rengine dokunacakları, ardına saklanmış gerçeklerle yüzleşecekleri ve kendi içlerindeki renkleri keşfedecekleri uzun, büyülü bir yolculuk.

Tilki, yavaşça arkasını dönüp yürümeye başlamış. Her birkaç adımda bir durup, Prenses’in onu takip edip etmediğine bakıyormuş. Turunç Prenses ise ürkek adımlarla peşine takılmış.

Sürekli ilerlemeleri prensesi oldukça yormuş. “Heeey, Tilki. Bu yolculuk beni çok yordu. Biraz dursak olmaz mı?” diye seslenmiş, nefes nefese.

“Durursan geride kalırsın ve geride kalmak seni daha da çok yorar.” demiş Tilki, gözünü bile kırpmadan yürümeye devam ederken.

Ağaçların arasından geçerken, yaprakların arasında saklanmış orman halkı ise merakla onları izliyormuş. Kızın ona "Turunç Kral " demek yerine yalnızca "Tilki " demesine ve kralın buna hiçbir tepki vermemesine oldukça şaşırmışlar çünkü bu alışık oldukları bir durum değilmiş. Turunç Kral’ın yanında yürüyen turuncu saçlı bu kız çocuğunun kim olduğunu ise herkes merak eder olmuş.

“...Ama tanıştığımızdan beri ilerliyoruz,” demiş Prenses, sesinde biraz serzenişle. “Hem yolculuğun sonunu bilmeden ilerlemek beni daha çok yoruyor. Ya şu an evimden daha da uzaklaştıysam?”

Tilki, başını çevirip göz ucuyla bakmış sadece. “O zaman yolculuk seni yeni bir eve sürükler. ” demiş usulca.

Turunç Prenses, tam o sırada altından geçtikleri ağacın dalında oturan bir baykuş görmüş. "Sen ormanın bilgesi olmalısın Baykuş! Kayboldum, Tilki de bana eşlik ediyor. Bilgeliğine ihtiyacım var, ancak senin yardımınla yolumu bulabilirim." demiş heyecanla.

Baykuş gözlerini kısıp başını yana eğmiş, sonra başka tarafa çevirmiş. "Öncelikle, benim adım Baykuş Guguli. Sadece ‘Baykuş’ demek biraz... saygısızca, değil mi?" demiş burun kıvırarak. "İkincisi, senin hayal dünyanı yıkmak istemem ama ben kitap okumaktan nefret eden bir kuşum. Bilgelikle de pek işim olmaz. Bir çocuğun yolunu bulmasına yardımcı olacak kadar da işsiz değilim. "

Tek nefeste her şeyi söyledikten sonra kanatlarını açıp, “Siz insanlar yüzünden bilge olmak zorunda kalacağım diye ödüm kopuyor zaten, müsadenle,” deyip gözden kaybolmuş.

“Ne kadar da kaba bir kuşmuş,” demiş hayal kırıklığıyla. “Oysa, onun bilgeliğine kitaplarda okurken hayran kalmıştım.”

Tilki derin bir nefes almış ardından konuşmaya başlamış, "Bazı şeyler, sayfalara sığamayacak kadar gerçektir. Ve kimse o gerçekliği, kitapların büyülü dünyasına taşıyamaz."

Tam o sırada, yanlarından kocaman bir ayı geçmiş. Kış mevsimi olmasına rağmen hâlâ uyanık olması, Turunç Prenses’i fazlasıyla şaşırtmış. Kaşlarını çatmış, kararlı bir şekilde ayının önüne atılmış: "Ayıcık, senin şu an uyuyor olman gerekmiyor mu?" demiş sertçe.

Ayı, yavaşça durmuş, gözlerini ovuşturmuş gibi yaparak cevap vermiş: "Uykuyu sevmiyorum. Ne rüyalar beni avutuyor, ne de uyanınca her şeyin geçeceğine inanıyorum artık."

Bu cevabı duyan Turunç Prenses’in dudakları aralanmış ama söyleyecek bir söz bulamamış. Tilki ise gözlerini kıstıktan sonra fısıldayarak konuşmuş: "Bazılarımız dinlenmeyi unutacak kadar yorgun, prenses."

" Kendi uykumdan vazgeçtim belki ama başkalarının rüyalarını koruyabilirim. " demiş ayı, koca gövdesiyle gökyüzüne bakarak. "Her güçlü yürek bir molayı hak eder, yorgun düşmeden biraz sırtıma bin." Ayı kocaman pençesiyle yere dokunup yavaşça diz çökmüş. " Hem, kim demiş prensesler sadece atlara biner diye? "

Turunç Prenses tam ayının sırtına bineceği sırada, ayağının hemen yanından kıvrılarak ilerleyen bir yılan görmüş. “Aaaa! Yılan!” diye bağırmış, ardından panikle geri çekilmeye çalışırken dengesini kaybedip yere yuvarlanıvermiş.

Tilki, endişeyle prensese yaklaşmış ve onun doğrulmasına yardım etmiş: "Asıl tehlike, korkudan kaçarken düşmektir bazen."

Prenses gözlerini yere indirip durgun bir ses tonuyla konuşmuş: “Sanırım… bu yolculukta en çok kendimden kaçıyorum.”

Ardından yavaşça başını kaldırıp yılana bakmış: “Yılancık… Gerçekten bana zarar vermek istemedin mi?”

Yılan, kıvrılıp bir taşın üstüne çıkmış: “Ben sadece yolumu arıyorum, tıpkı senin gibi. Beni diğer yılanlardan ayıran şey, zehrimin başkalarına değil… kendime zarar vermesi.”

Tilki uzaklara bakarak "Kimi zaman, en çok korktuklarımız, zarar vermeyi en son düşünenler olur." demiş.

Ayı gülümseyip, “Yeni yol arkadaşları her zaman iyidir, sen de bize katıl Tıstıs Yılan.” demiş ve yavaşça yürümeye başlamış. Tilki bir şey dememiş ama kuyruğunu hafifçe sallayarak onaylamış.

Böylece dört yolcu bir arada yürümeye başlamışlar. Zaman zaman sessizlik olmuş, zaman zaman kahkahalar… Ağaçlar seyrekleşmiş, kuş sesleri azalmış. Sonunda, havada boğucu bir duman belirmiş.

Yanık kokusu Turunç Prenses'in öksürmesine neden olmuş: “Yanık kokuyor… Ne oldu burada?”

Biraz ilerlediklerinde, ormanın içindeki geniş bir alanın dumana teslim olduğunu görmüşler. Yere çökmüş ağaçların arasında yürürken, konuşmak hiç kimsenin içinden gelmemiş.

Yukarıdan tanıdık bir ses gelmesiyle herkes kafasını o yöne çevirmiş. “Yine insanların işleri…"

Ardından Baykuş Guguli, yanan bir ağacın kurumuş dalına konmuş. Turunç Prenses ise çatık kaşlarıyla “ Yine mi sen..? ” demiş ona doğru adım atarak.

Baykuş kanatlarını hafifçe çırparak öfkeyle konuşmuş. “Evet yine ben. Ama hâlâ bana sadece ‘baykuş’ dersen uçar giderim." diye söylenmiş.

Tilki başını eğmiş, yılan kıpırdamamış. Baykuş sesini alçaltmış: “Siz insanlar... Her şeyi ya kahramanca ya da düşmanca yapıyorsunuz. Aslında hiçbirimiz sizin kitaplarınızdaki gibi değiliz. Hem… sadece kişiliklerimizi değil, evlerimizi de yaktınız.”

Prenses utanarak geri çekilmiş, sonra dizlerinin üzerine çökerek “Onlar adına özür dilerim. Ama nasıl sen diğer baykuşlar gibi değilsen ben de diğer insanlar gibi değilim. " demiş.

Baykuş gözlerini yavaşça kapatmış. "Bazen affetmek, sadece toprağın değil, kalbin de nefes almasını sağlar.” demiş ve tekrar dallar arasında kaybolmuş.

Prenses ise tekrar ayının sırtına çıkmış, birlikte sessizce yollarına devam etmişler. Soğuktan titremeye başladığından kollarını ayıya sarmış. O sırada yılan, sessizce yanına sokulmuş ve nazikçe bedenini Prenses’in beline dolamış.

Prenses irkilmiş, panikle durmuş: “N-ne yapıyorsun?!” Yılan ise sakin bir sesle ona yanıt vermiş: “Niyetim seni korkutmak değildi, sadece üşüdüğün için yardım etmek istemiştim...”

Prenses, bir süre yerinden kıpırdayamamış. Sonra bedeninin ısınmaya başladığını ve yılanın hareketlerinde de ona karşı herhangi bir tehdit olmadığını fark etmiş. Yürümeye devam ederlerken, Prenses bakışlarını yılana getirerek “Teşekkür ederim…” diye fısıldamış. “Sanırım… önyargılarımı kırmayı öğreniyorum.”

Tilki, Prenses’in sözü üzerine hafifçe başını yana eğmiş, dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm belirmiş. “Gerçek yolculuk, adımlarımızdan çok bakış açılarımız değiştiğinde başlar." demiş, sesi alçak ama bir o kadar da içten çıkmış. “Sen artık yürümüyorsun sadece, görüyorsun da.”

Yolculukları, sonunda ağaçların arasındaki bir açıklıkta, büyük bir taşın üstünde oturan bir aslana çıkmış. Aslan, güneşe sırtını vermiş, gür yelesi ise rüzgârda hafifçe dalgalanıyormuş. Pençelerinin arasında bir kâğıt, burnunun ucunda düşmek üzere olan bir gözlük varmış. Sanki saatlerdir orada öylece oturup yazı yazıyormuş.

Turunç Prenses hemen heyecanla aslanın yanına koşmuş: “Bir aslan! Bu kesinlikle ormanın kralı olmalı!”

Ayı gülümsemiş, Tilki ise bakışlarını kaçırmış. Prenses cesaretle yaklaşmış: “Saygıdeğer Kral… size selam getirdik.”

Aslan, yazdığı satırdan başını kaldırmış, kaşlarını hafifçe çatmış: “Kral mı dedin? Aman yok, ben sadece gözlüğünü düzeltip şiirini yazan sıradan bir aslanım. Tahtlar, törenler... Bana göre değiller. Benim krallığım sayfalarda gizli. ”

Prensesin yüzü kızarmış, şaşkınlıkla geri adım atmış: “ Sanırım fabllar beni yine yanılttı...Peki ormanın kralı aslan değilse kim? "

Prenses gözlerini Aslan’dan Tilki’ye çevirmiş. İçinde şaşkınlıkla karışık bir şüphe taşıyormuş. “Peki… Madem Aslan kral değil,” demiş sesinde çekingen bir merakla “Tilki… o zaman… sen misin bu ormanın kralı?”

Tilki bir an duraksamış, bakışlarını kaçırmamış ama doğrudan da karşılık vermemiş. Sonra hafifçe başını yana eğerek, şaşkınlıkla sormuş: “ Kral olduğumu nereden anladın? ”

Prenses derin bir nefes almış, bir an gözlerini kaçırmış ama sonra kararlılıkla tekrar Tilki’ye bakmış. “Çünkü bana hiç hükmetmedin. Yolumu çizmedin sadece eşlik ettin. Soru sormadan anlamaya çalıştın… Aslında, bir kralın nasıl biri olması gerektiğini bana fabllardan çok sen gösterdin." Prensesin cevabıyla Ayı ve Yılan sessizleşmiş, Aslan ise küçük bir tebessümle tekrar kâğıdına dönmüş.

Tilki, toprağı tırmalayan pençelerini durdurmuş, bakışlarını kaçırarak yere bakmış. "Ben... hiçbir zaman o kelimeyi sevemedim,” demiş yavaşça. “Kral olmak, buyurmak değil… sadece gerektiğinde yanında yürümeyi bilmek demek.”

Prenses birkaç adım ona yaklaşmış. “Ama neden söylemedin?” demiş sesi hem kırgın hem de anlayış doluymuş. "Bunca zamandır hep yanımdaydın. Eğer bilseydim...”

Tilki hafifçe başını sallamış, “Bilseydin, bana başka türlü davranırdın. Bana ben olduğum için değil, Turunç Kral olduğum için güvenirdin. "

Prenses’in gözleri buğulanmış. “Ben seni hep sadece ‘Tilki’ sandım…”

“Ve ben de hep sadece ‘sen’ olmanı istedim,” demiş Tilki. “Prenses ya da yolunu kaybetmiş bir çocuk olman fark etmezdi. Yürüdüğün yol sana aitti. Ben sadece eşlik ettim.”

Prenses derin bir nefes almış, gülümsediğinde gözleri hâlâ parlıyormuş. “Belki de en iyi yol arkadaşları, kendilerini kral ilan etmeyenlermiş…”

Tilki gülümsemiş, “Belki de...” demiş, “bir gün sen de sadece bir ‘prenses’ değil, kendi krallığının sesi olursun.”

Ve kim bilir… Belki de bu yolculuk yalnızca Turunç Prenses’in değil; önyargılarla örülmüş duvarları aşmaya, başkalarının biçtiği rolleri üzerinden sıyırıp kendi sesini bulmaya çalışan herkesin masalıdır. Gerçek krallar, tahtta değil; kalpte yer edinir. Yol ne kadar uzun, orman ne kadar karmaşık olursa olsun… Eşlik edenler varsa, her düşüş bir dönüşüme dönüşür.

07.08.2025 —Sözlerin Ressamı

Gökyüzü, gri bir sessizliğe gömülmüştü. Gözlerini yukarı çevirmiş, kara bulutların ruhuna sızmasına izin vermişti. Yağmur yağmıyordu ama güneş de tam anlamıyla kendini gösteremiyordu; gökyüzü sanki unutulmuş anılarını bulutlara hapsetmiş gibiydi. Şehrin kalabalık caddelerinden birine açılan dar bir sokakta yürürken, vitrini tozla örtülmüş eski bir antika dükkânı dikkatini çekti. Camın ardında zamanın ruhundan düşmüş eşyalar sıralanmıştı: paslı bir daktilo, yüzündeki detaylar silinmiş bir porselen bebek, kapağı aralanmış tozlu bir müzik kutusu... Her biri, bir zamanlar bir hayatın anılarını taşıyordu; şimdi ise o anılar tarafından terk edilmiş, tozlu raflara mahkûm edilmişlerdi.

Karşı kaldırımda birkaç dakika durdu, zamanın göz kapaklarındaki ağırlığını hissetti. Gözleri vitrin raflarında dolaştıktan sonra bakışlarını yukarı, dükkânın tabelasına yöneltti. Tabelanın boyaları yer yer dökülmüş, harfleri zamana yenilmişti. Zor seçilebilen isim, sonunda dudaklarının arasında belirdi: “Kırık Zamanlar.” Tabelanın hemen altında bir satır daha vardı. Sedefle yazılmış, zamana tutunmayı başaran harflerle şunlar yazıyordu: “Unutanların Unutulanları.”

Tabeladaki kelimeler, içinde tuhaf bir ürpertiye yol açmıştı. Parmak uçlarına kadar yayılan bu titreme, adımlarını istemsizce dükkâna doğru yönlendirdi. Kapıyı araladığında, üstteki küçük çan tiz bir sesle çaldı. İçeriye adım atar atmaz, havada asılı duran yoğun ve nemli bir toz kokusu burnuna doldu. Bu keskin koku, onu istemsizce hapşırttı.

Loş ışık, duvarlardaki çatlakları belirginleştiriyor; rafların gölgelerini yere uzun ve kıpırtısız biçimde yayıyordu. Duvarın bir köşesinde, birbirinden farklı boyut ve biçimlerde onlarca eski saat vardı. Kimi cep saati, kimi duvar saatiydi. Tüm kadranlar, akrebi ve yelkovanı aynı yerde sabitlemişti: Saat 3. Bu garip tesadüf, dükkânın zaman geçse de bazı anlarla bağını koparmadığına dair sessiz bir ilan gibiydi. Attığı her adımda, ayaklarının altındaki parke tahtalar gıcırdıyordu. Bu yüzden adımlarını bilinçli olarak hafifletti; içgüdüsel olarak burada yüksek ses çıkarmaması gerektiğini hissediyordu.

Normalde sessizlik onu korkutur, huzursuz ederdi. Fakat bu dört duvar arasına sıkışmış, antika eşyalarla dolu ve sesten yoksun dükkân, ona alışılmış korkularını unutturmuştu.

Kadın, raflar arasında yavaşça dolaşmaya başladı. Eşyalara dokunmadan önce, her birinin karşısında birkaç saniye duruyor, onları sanki geçmişin ardından izliyordu. Eski bir oyuncak ayı, kulpu kırılmış bir çaydanlık, sarı çerçeveli bir fotoğraf makinesi… Hepsinin üzerinde yılların ağırlığı, tozla karışarak birikmişti. Bazılarında zaman sanki tamamen durmuştu; diğerlerinde ise yalnızca bir iz bırakıp sessizce geçmişti.

İçerideki tek canlı, duvara yaslanmış büyük bir kafeste oturan, tüyleri dağılmış yaşlı bir papağandı. Kadına kısa bir bakış attı ancak tek kelime etmedi. Zaman, bu antika dükkânında ona da gölge olmuş gibiydi. Kafesin etrafına üst üste yığılmış tozlu kitaplar, neredeyse önünü tamamen kapatıyordu. Kitapların hemen yanında, tozun kamufle ettiği cam vitrinin içinde bir atlıkarınca dikkatini çekti. Dükkândaki tüm eşyalar raflardayken, yalnızca o cam bir vitrinin arkasına saklanmıştı.

Tozlanmış camın ardından atlıkarıncanın detaylarını seçemiyordu. Elini cama götürüp yüzeyi usulca sildi. Havaya karışan tozları umursamadan, camın ardındaki atlıkarıncayı uzun uzun incelemeye başladı. Vitrini tamamen kaplayan atlıkarıncanın renkleri solmuştu; kırmızıyla beyazın sınırları birbirine karışmış, altın rengi boyası yer yer dökülmüştü. Üzerindeki minik atlar, zamana karşı gelerek hareket etmeye çalışıyor gibiydi oysa ki çoktan yenik düşmüşlerdi.

Kadın onu inceledikçe, ruhunu beyninin açıklayamadığı bir huzursuzluk sarıyordu. Midesinde beliren o tanımsız boşluk, giderek ağırlaşan bir yüke dönüşüyordu fakat nedenini kestiremiyordu. Bu oyuncak, geçmişten bir anıyı canlandırmak ister gibiydi ancak ne zaman, nerede, kiminle yaşandığını bir türlü çıkaramıyordu.

Elini vitrine götürüp kapağını açmayı denedi. Uyguladığı hafif bir kuvvet, vitrinin eskimiş kilidini kırmaya yetti. Bunu umursamadan, atlıkarıncayı ellerinin arasına aldı, beklediğinden daha ağırdı. Tam o anda, ellerinin arasındaki atlıkarınca birden hareket etmeye başladı. Bu beklenmedik hareket onu ürküttü; atlıkarınca parmaklarının arasından kayıp yere düştü. Küçük dükkânın dört duvarı arasında tok bir ses yankılandı. Gürültünün hemen ardından, o ana dek hareketsiz duran papağan kafesinde panikle hareketlenmeye başladı. Atlıkarınca ise yere çarpmış olmasına rağmen, kendi melodisi eşliğinde dönmeye devam ediyordu.

Birden papağanın tiz sesi, atlıkarıncanın melodilerine karıştı: “Atlıkarınca anılarına kavuştu. Atlıkarınca anılarına kavuştu.” Sözcükler tekrar tekrar yankılanıyor, gürültüye tuhaf bir uğultu katıyordu. Kadın, beklenmedik bu cümleler karşısında korkuyla titredi. Geri adım atarak atlıkarıncadan uzaklaştı; içindeki ses ona ardına bile bakmadan kaçmasını söylüyordu ama bedeni kıpırdaymıyordu bile.

Dönüp gitmek üzereydi ki, aralık duran bir kapı dikkatini çekti. Antika eşyalarla dolu vitrinlerin arasında kaybolmuş gibiydi; oysa tüm dükkânı gezdiğini sanıyordu. Bu kapının az önce orada olmadığına emindi. Atlıkarıncanın melodisiyle papağanın tekrar eden sesi başını ağrıtırken, gözünden kaçan o kapıya doğru yöneldi. Kapının ardında, aşağıya inen dar taş merdivenleri ancak eğilip bakınca görebildi.

İlk adımı tereddütsüz attıktan sonra, dükkândaki hakim gürültüye karışan akrep ve yelkovan sesleriyle donakaldı. O saatlerin hepsinin hareketsiz olduğuna emindi. Gözlerini ovuşturup, kafasını kapıdan dışarı çıkararak saatlere çevirdi. Bir anda durdular. Duvardaki tüm saatler hareketten yoksundu; yanlış duyduğunu düşünerek merdivenlerden inmeye devam etti. Fakat o an, saatlerin akrep ve yelkovanları, zamanın yeniden canlanmasını istemiş gibi hafifçe kıpırdadı. Hızlanan adımlarıyla antika dükkânının tozlu raflarından uzaklaştığı için bu kıpırtı kulaklarına ulaşmadı. Her basamakta hava biraz daha serinliyor, küf ve nem kokusu giderek ağırlaşıyordu.

Alt kata indiğinde kendini farklı bir zaman diliminin içinde buldu. Raflar bu kez antika eşyalarla değil, baştan sona cam kürelerle doluydu. Her küre, avuç içine sığacak kadar küçüktü ve içinde sis gibi dalgalanan belirsiz görüntüler vardı. Bazıları hareketsizdi, bazılarıysa hafifçe parlıyor, içindeki görüntülerin hareket ettiğini hissettiriyordu. Tüm raflar,sayısız kürelerle doluydu ve ilk bakışta birbirinin aynısı gibi görünseler de her biri kendi içinde başka bir zamana aitti.

Kadın, rafların etrafında yürümeye başladı. Her birine yakından baktı ama dokunmadı. Ta ki sağ köşede, diğerlerinden biraz daha yukarıda duran bir küreye gözü takılana kadar. Diğerlerinden farkı yok gibiydi ama ruhunun o küreyi sardığını hissediyordu. Diğer kürelere nazaran onun içinde dalgalanan sis daha yoğundu. Adeta dışarıya sızmak için daha yoğun dalgalanıyordu. Kürenin içinden yayılan sıcaklık, kadının parmaklarına dokunmak istiyor gibiydi.

Anlık bir dürtüyle elini küreye uzattı. Küre soğuktu, ama içindeki sisin kıpırtılarının sıcaklığını parmaklarının ucunda hissedebiliyordu. Tam elini geri çekecekken, kürenin içindeki sisler daha hızlı hareketlenmeye başladı. Ardından, ruhuna tanıdık gelen bir ses, kürenin derinliklerinden yükseldi ve tepeden tırnağa titretti onu: “Onu da, sevgini de istemiyorum. Onu da, sevgini de istemiyorum.” Bu sözler tekrarlandıkça sesi daha yakından duymaya başladı. Küreyi ellerinin arasına aldı; kürenin içindeki güç, adeta kalbini çekiyordu. Tanıyamadığı hislerin ve bastırılmış korkuların içinde, küreyi içgüdüsel olarak kalbine doğru yaklaştırdı. O anda, gözlerinin önünde anlık görüntüler belirmeye başladı:

Kendini bir lunaparkta buldu. Havanın kapalı olduğu bir gündü; gri bulutlar gökyüzünü tamamen örtmüş güneşin varlığı ise yalnızca silik bir ihtimale dönüşmüştü, tıpkı bugünkü hava gibi. Gözlerini sol bileğindeki saate getirdi, akrep ve yelkovan saat üçü gösteriyordu. Kalabalığın uğultusu, uzaktan gelen çocuk kahkahaları arasında, atlıkarıncanın tam önünde duruyordu. Elinde, sarı kâğıda sarılmış küçük bir hediye paketi vardı. Titreyen parmaklarıyla sıkıca tutuyordu onu. Bekliyordu. Gözleri kalabalığın arasında birini arıyordu; bir yüz, bir silüet, bir çift tanıdık göz...

Derken, uzakta bir figür belirdi. Onu her gördüğünde, kalbi öyle hızlı çarpardı ki kimi zaman nefes almakta zorlanırdı. Sevgisi, hayranlığa karışmıştı zamanla; gözleri dolacak kadar güçlüydü hissettikleri.Ancak bu kez kalbindeki sarsıntının nedeni sevda değildi.

Adam onun varlığından bihaberdi. Yanında bir kadın vardı, gülüyordu. Ama gülüşü, ona değil, başka bir kadınaydı. Son zamanlarda kendisine yorgun ve hissiz bakan gözleri, şimdi başka bir çehreye hayranlıkla bakıyordu. Kadının nefesi düzensizleşti. Elindeki sarı paket, biraz daha sıkıldı avuçlarının arasında. Adamın bakışları, bir anlığına onunla buluştu. Sonra hiçbir şey olmamış gibi, yanındaki kadının yanağına küçük bir öpücük kondurdu. Ardından, yavaş adımlarla ona doğru yürüdü.

Kadın, konuşmak ister gibi oldu lâkin kelimeler boğazında takılı kaldı. Dudakları aralandı fakat sesi çıkmadı. Adamın gözleri, kadının ellerinde tuttuğu pakete kaydı. Kadın tek bir kelime etmeden hediyeyi uzattı. Adam paketi açtı. İçinden, cam vitrinde gördüğü o atlıkarıncanın aynısı çıktı. Bir anlığına döndü; içinden boğuk bir melodi yükseldi. Atlıkarıncanın melodileri kalabalığın gürültüsüne dahil oluyordu.

Zaman birkaç saniyeliğine askıda kaldı. Sessizlik, gürültüyü ardında bırakıp doğrudan onların arasına çöktü. Ardından, adamın dudaklarından soğuk, keskin bir cümle süzüldü: “Onu da, sevgini de istemiyorum.” Sözcükler sadece havayı değil, kadının ruhunu da delip geçti. Bakışları, sesi kadar acımasızdı. Ardından, atlıkarıncayı kadının ellerinden aldı ve zemine fırlattı. Oyuncak, zeminde kırılmadan önce bir kez daha döndü; sonra sustu.

Kadının ruhundan bir şey koptu. Boğazına oturan o tanımsız ağırlık, bir çığlığa dönüşemeden yutuldu. Gözlerinin önündeki görüntü silinmeye başladı, lunaparkın uğultusu çekildi, renkler geri döndü, kalabalık dağıldı. O ise, tüm gerçekliğiyle şu ana geri döndü. Küre hâlâ ellerindeydi. Ancak elleri artık onu taşıyamıyordu. Parmaklarının arasından kaydı. Zemine düşmek üzereyken, gölgelerin içinden çıkan siyah şapkalı bir adam, ani bir hareketle küreyi havada yakaladı.

Küre, parmaklarının arasına neredeyse usulca indi; düşerken çıkardığı ağırlık yok olmuştu. Parmakları küreyi nazikçe sardı; varlığının artık geçmişe değil, şu ana ve geleceğe çarpmasını istiyordu. Kadının gözleri, aniden karşısında beliren adama kilitlendi. Göz göze geldiklerinde, ruhları tanıdık ama adı unutulmuş bir duygudan geçti.

Kadın, zihin labirentinde dolanıyordu; kalbinin hızla atan ritmine rağmen o adamın kim olduğunu çıkaramıyordu. Çıkarıyordu belki, lâkin buna inanmaya yanaşmıyordu. Kalbi, özlediği ritmi yakalamış olmanın huzuruyla atıyor; zihni ise açıklayamadığı durum karşısında huzursuzdu.

Adam başını eğdi. Bir zamanlar, onun gözlerine bakmaya cesareti olmadığında da aynı şekilde başını eğerdi. Sessizlik aralarına çöktü. Kadının kalbinde ise, “Seni tanıyorum,” cümlesi yankılanıyor, göğüs kafesinden dışarı çıkmaya cesaret edemiyordu; dudaklarının kenarında tuttu ama seslendiremedi.

Küre bir süre daha avuçlarında kaldı. Ardından yavaşça dudaklarını araladı, sesi adeta duvarlara çarpıp kadının ruhuna gölge yapıyordu: “Ruh, yalnızca özlediği anılara sarılır. Sayısız küre, sayısız anımız arasından... Neden kalbin, seni en çok yaraladığım anıyı hapsettiğim küreyi seçti?”

Kadın adamın ona yönelttiği soruya cevapsız kaldı, sözcükler dilinin ucundaydı ama sese dönüşemiyordu. Adam birkaç adım attı, cam küreyi ait olduğu rafa dikkatle yerleştirdi. Sanki yerine dönmesi gereken bir parça gibiydi... Ardından kadına yaklaştı, gözlerinin içine bakarak konuşmaya başladı: “Çünkü kalp, en çok kanadığı yeri asla unutamaz. Ruh, kalbin kanadığı yerden açığa çıkar. İnsan bazen en çok acıyan anısını özler, çünkü ruhunu o anıyla şekillendirir. "

Bir an sessiz kaldı, gözlerini kadının gözlerinden ayırmadan devam etti: “İlk heyecanını son kırgınlıklarla değiştirdim. İlk Gözyaşlarını son gülüşlerinle bastırdım. O günden sonra ne hatırlarsan hatırla, sebebini bilmemeni istedim. Çünkü bilseydin… bana böyle bakamazdın. Sana benden sadece aşkın kaldı. Geriye kalan her şeyi ben aldım.”

Belirsiz duygulara sarılan kadının kalbi, adam konuştukça sakinleşiyor, ruhu huzur buluyordu. Bir şeylerin kıyısına geldiğini fark etti, ancak ne adı, ne nedeni ne de yarası vardı. Kadın istemsizce bir adım geri çekildi. Sesi tanıdık geliyordu; o seste huzur bulduğunu yankılıyordu kalbi. Sessizliğin neden onu huzursuz ettiğini şimdi anlamıştı, sessizlik demek onun sesinden ruhunun mahrum kalmasıydı; bu da huzursuzluk demekti.

Kadının ondan geriye çekildiğini fark eden adam, kadına bir adım daha yaklaşarak aralarındaki mesafeyi kapattı. “Beni hatırlamıyor musun?” Bu kez sesi daha içe dönüktü; sanki soruyu kadına değil de kendi ruhuna, cevabını bildiği ama duymak istemediği bir boşluğa fısıldıyordu. Kadının gözleri, onun yüzünde tanıdık bir çizgi aradı. Kaşlarının arasındaki o belli belirsiz kırışıklık, gülümserken yanağının kenarında beliren çukur… Bir zamanlar hafızasında aşka dair saklı duran detaylardı bunlar. Şimdi hepsi, puslu bir aynaya bakmak gibiydi. Ruhunu görüyordu ama hissedemiyordu.

“Sen…” dedi kadın kısık bir sesle, “birini andırıyorsun ama...”

Adam gülümsedi. Ama bu gülümsemenin içinde ne mutluluk ne hüzün vardı; sadece kabulleniş vardı: “ Bir zamanlar sana her şeyini andırıyordum, artık yalnızca birini andırabilirim.”

Kadın, bu sözle birlikte içinde bir ağırlığın yer değiştirdiğini hissetti. Kalbinde bastırılmış bir boşluk vardı; adı koyulamayan ama varlığı hep hissedilen bir eksiklik. Bu eksiklikle yaşamayı öylesine öğrenmişti ki, onun bu ana dek kalbindeki yükünü artırdığını fark etmemişti. Bazı eksiklikler, hassas kalplere yük olur… Taşımaya alışsan da bir gün durup gerçekten hissettiğinde, ne kadar ağır olduklarını anlarsın. Kalpteki eksikliğe neden olan yaraları, başka yaralarla tamamlamak ise imkânsızdır; çünkü yaralar, yalnız bir kalpte daha acı verici olur. Varlığından bir haber olduğu o yara, şimdi tam karşısında duruyordu. Ve onun gözlerinin kahvesinden uzaklaşma fikri, bu yaranın ağırlığını ilk kez bu denli derinlemesine hissettirmişti. Çünkü anıların yükü, kürelere hapsedilse de kalpte hissedilmeye devam ederdi.

Kadın bir süre sessiz kaldı. Adamın sözleri hâlâ ruhunda yankılanıyordu. Sonra, usulca sordu: “Peki... Bunca zaman sonra neden buradasın? Neden bu antikacı dükkânını açtın?” Adam, soruyla birlikte gözlerini kadınınkilerden kaçırdı. Zemindeki parkelerin oluşturduğu atlıkarınca görseline, ardından cam kürelere baktı. “Çünkü zamanı geri saramadım, ” dedi. “Ama geçmişe sığınmak... işte bunu yapabildim. Unutulmuş anılarını bir köşede tuttum, onların bir gün bize geri dönmesi ihtimaline tutundum. Çünkü başka çarem yoktu. Bu dükkân... bizim olmayan geleceğimizin müzesi oldu.”

Adam, rafların arasında yavaşça dolaştı. Gözleri, zamanın gölgesine hapsedilmiş anı kürelerinde gezindi. Derken aradığı küreyi bulduğunda yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi, ellerinin arasına aldı ve kadının karşısına geçti. Bu küre daha küçüktü; ama diğerlerine nazaran içindeki sis, daha yoğun ve sıcaktı.

“Bu...” dedi adam, küreyi kadına uzatarak, “...senin bana verdiğin son gülüştü. O gün, sesin titriyordu ama gözlerin parlıyordu. O gülüş, bana açılan son kapındı. Ben ise… o kapıyı da kapattım."

Kadının elleri, ona uzatılan küreye dokunmadı; yalnızca baktı. İçinden bir ses, eğer ona dokunursa her şeyin eski hâline döneceğini söylüyordu. Bu yüzden, elleri kendisini korumak istercesine geride durdu. O an anladı ki, hatırlamamak… bir zamanlar kalbini yaralayan adamı hâlâ sevmekten çok daha fazla acıtıyordu.

Kadının gözlerindeki kararsızlığı fark eden adam, umutla dudaklarını araladı. Sesi, hem pişmanlığı hem de içtenliği taşıyordu: “Anahtarı sana veriyorum. O kapıyı bir kez daha aralarsan, söz veriyorum… bu kez birlikte geçeceğiz. Anılarımızı yeniden şekillendirme şansı artık sende.”

Bu sözlerin ardından kadın, tereddütle de olsa elini küreye doğru uzattı. Parmak uçları cama değdiği anda, kürenin içindeki sis hızla hareketlenmeye başladı. Ardından gözlerinin önünde, kısa ama tarifsiz bir an canlandı: Bir bankta oturuyorlardı. Adamın elleri cebindeydi, utangaçça bir şeyler söylüyordu. Kadın ise sessiz bir gülümsemeyle onu dinliyordu.

Görüntü aniden dağıldı. Kadın geri çekildi. Nefesi kesilmişti. Birkaç saniyelik sessizlikten sonra, dudaklarından neredeyse fısıltı gibi bir cümle döküldü: “Sen… sendin.” Adam başını eğdi. Sesi bu kez daha yumuşak, daha yaralıydı: “Ama artık ben, ben değilim… çünkü sen yoksun.”

Kadın bir şey demedi. Çünkü bazı sözler geçmişten dönemezdi. Bazı yüzler, ne kadar tanıdık olursa olsun, yıllar sonra bakıldığında aynı kalmazdı.

Adamın sesi yeniden yankılandı, bu kez derinden, pişmanlıkla yoğrulmuştu: “Anıların ağırdı… Seni yakacak kadar. Ve bana kalan tek yol, onları senden almaktı. Ama aşkına dokunamadım. Çünkü senden beni almaya gücüm yetmedi.”

Kadın yaklaştı. Gözleri dolmuştu fakat ağlamıyordu. Elini uzattı ve adamın avuçlarındaki ilk küreyi aldı. Ellerinin titremesine rağmen onu sıkıca kavradı. Adam, gözlerini kadının ellerine dikti ve dudaklarını araladı: “Elindeki küreyi ya kır… ya da kalbine bastır. Seçim senin.”

Kadın çok düşünmeden, küreyi yavaşça göğsüne, kalbinin tam üstüne, bastırdı. Camın soğukluğu derisine değdiği anda, içinden sıcak, nabzı kadar hızlı atan bir ışık yayılmaya başladı. O an, her şey değişti. Toz kokusuyla yoğrulmuş antika dükkânı eriyip, yerini rengârenk ışıklarla dolu bir lunaparka bıraktı. Hava sıcaktı, gökyüzü masmaviydi. Ne gri bir bulut vardı ne de geçmişin ağırlığı. Bulutlar yükünü taşımayı bırakmıştı; güneş, çoktandır saklandığı yerden çıkmıştı. Zaman bir çember çizmiş, onları son ana geri getirmişti; bu kez akrep ve yelkovan ileri değil, geri dönüyordu; son anlar ilk anlara dönüşüyordu.

Ancak bu kez her şey farklıydı. Geçmişte elinde sarı pakete sarılı hediyeyle bekleyen, kadın değildi artık; bu kez bekleyen adamdı. Gülümsüyordu, gözlerinde ışık, duruşunda kararlılık vardı. Eskiden aşktan korkan o adamın yerinde şimdi, sevmenin cesaretine varmış biri duruyordu.

Adam başını eğdi, geçmişi baştan yazma şansını elde ettiği için ruhunda tarifsiz bir heyecan vardı. Elindeki sarı paketi onun ellerine bıraktı. Ve bu kez, o an atlıkarınca kırılmadan tamamlandı. Adamın dudaklarından ise "Sevgini de, anılarımızı da istiyorum… Bu sefer onları kürelerle değil, kalbimle hissetmek istiyorum. " cümlesi döküldü. Kadının elleri arasındaki atlıkarınca dönmeye başladı, melodisi gökyüzüne karıştı. Artık havada geçmişin yükü değil; anın büyüsünden doğan bir gökkuşağı vardı.

Kadın gözlerini tekrar açtığında yine dükkândaydı. Ama hiçbir şey aynı değildi. Kürelerdeki anılar artık kalplerdeki yerlerini almış, raflar ise çerçevelenmiş hatıralarla dolmuştu. Kalbindeki eksiklik yok olmuştu. Her şey… olması gerektiği gibi tamamlanmıştı. Ve o an, tahta tüneğinde ağır ağır gezinen papağanın sesi duyuldu: “Atlıkarınca anılarına kavuştu. Atlıkarınca anılarına kavuştu…” Bu kez sesi ne huzurdan yoksundu ne de tedirgin ediciydi; tam aksine, huzur dolu ve sakinleştiriciydi. Sanki dükkânın da, anıların da artık ait oldukları kalplere ulaştığını ilan ediyordu, kendi sessiz töreniyle.

27.06.2025 —Sözlerin Ressamı

Her ruhun, gerçekliğini ve yanılgılarını hapsettiği bir labirenti vardır; ve zaman, o labirenti daha karmaşık bir hâle getirir.

Günlerim aynı monotonlukta akıp gidiyordu, ne dünden hızlı ne de yarından yavaş. Dün olduğu gibi, yarın da olacağı gibi, bugün de aynı saatte, yine bu tıklım tıklım metroda, ayakta zar zor dengede durmaya çalışıyordum. Tutunacak bir yer arıyordum, bu yalnızca ellerim için değil ruhum için de geçerliydi. Hayata tutunamamışken bu tıka basa metroda ordan oraya savrularak tutunacak bir yer bulmaya çalışmak, ne acı bir ironi ne göz yaşartıcı bir çabaydı. Metro hareket ettiğinde, kalabalık bir dalga misali savruldu; ben ise o dalganın ortasında nereye gitmek istediğini bilmeyen, belirsiz duygularla sürüklenen ve uçsuz bucaksız bir denizde kendini kaybolmuş olarak bulan bir gemi.

İnsanların nefesleri birbirine karışıyor, ter kokuları havaya siniyordu. Kulaklarım uğuldayan konuşmalara, telefon bildirimlerine ve trenin raylar üzerinde çıkardığı seslerle dolmuştu. Fakat bu dış gürültünün içinde, içimde büyüyen sessizlik daha baskındı. Gürültüyle sessizliğin savaşı hakimdi ruhumda; her ses, sessizliğime birer çığlık gibi yankılandıkça, sessizliğim de tüm duygularımı içine hapsediyordu. Dışarıdaki kargaşa, içimdeki huzursuzluğu daha da körüklüyor; oysa bir yanda, derinlerdeki sessizlik de beni yavaşça içine çekiyordu. Ruhum ise bu savaşa tarafsız kalmış, her iki tarafın galibiyetine razıydı; bir zamanlar tek istediği, bu bitmek bilmeyen savaşın son bulmasıydı.

O bitmek bilmeyen savaş bugün son bulmuş, geriye sadece birkaç kırıntı bırakmıştı. Kazanan yoktu, kaybeden ise bendim. Aylardır biriken bu kırıntılar, ruhumda haddinden fazla yer kaplamaya başlamıştı. Bir anda sis gibi üzerime çökmüş, her şeyi daha da bulanıklaştırarak hayatımın yönünü kaybettirmeye başlamışlardı. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışırken ben; kalabalığın arasında, kaybolmuş ruhumu aramakla meşguldüm.

Tüm yolcuların bir hikâyesi vardı, ama hiç kimse birbirine bakmıyordu. Kimse göz göze gelmiyor, kimse gerçekten görmüyordu. Herkes bir yerlere gidiyordu ama kimse gerçekten varamıyordu. Herkes kendi öyküsüne hapsolmuştu, kimse bir başkasının hikâyesine dahil olmak istemiyordu. Benim ise hapsolabileceğim bir hikâyem bile yoktu.

Bir anda kalabalığın içinde bir hareket dikkatimi çekti. Neredeyse tüm uzuvlarını kaybetmiş bir dilenci, yere yakın bedenini sürükleyerek ilerliyordu. Elleriyle soğuk zemine tutunuyor, her ilerleyişinde sanki zemini parçalarcasına bir güç harcıyordu. Etrafındaki insanlar, gözlerini hemen kaçırarak kenara çekiliyorlardı. Kimi acıyan gözlerle bakıyor, kimi ise sanki onu hiç görmemiş gibi davranıyordu. Dilencinin bakışlarında, alışılmış bir dirayet vardı; ne kınamalara aldırıyor ne de merhamet dileniyordu. Tek istediği karnını doyurmaktı belki de.

O sırada küçük bir kız çocuğu annesinin elinden kayıp yere düştü. Elindeki şeker yere yuvarlanırken, gözleri dilenciyle buluştu ve korkudan ağlamaya başladı. Çocuğun titreyen sesi metroya dolarken, annesi telaşla onu kucakladı. Dilenci hiçbir şey olmamış gibi ilerlemeye devam etti, ama o an kalabalığın uğultusu bir anlığına kesilmiş gibiydi. Bu sahne zihnimde yankılanırken, kendi huzursuzluğumla bir kez daha yüzleştim. İnsanların birbirine ne kadar yakın, ama bir o kadar uzak olduğu bu kalabalık, boğucu bir tezat yaratıyordu.

Bir süre sonra kalabalığın arasından yükselen sessizliğe çevirdim başımı. İşitme engelli bir grup, kelimelere el hareketleriyle hayat vererek konuşuyordu. Belki hiçbir ses çıkmıyordu dudaklarından ama aralarındaki sessiz cümleler, kalabalığın gürültüsünden çok daha derin bir yankı bıraktı ruhumda. Sessizlikleriyle haykırıyorlardı adeta; her el hareketi bir cümle, her bakış bir anlamdı. Gözlerinde taşıdıkları yaşama sevincine hayran kaldım uzun bir süre. Hayatın tüm adaletsizliğine rağmen, inançla parlayan, umutla dolup taşan bakışlara sahiptiler.

Metro bir uğultuyla tünele daldı. Camlar, dışarıdaki karanlıktan yansıyan birbirlerinden habersiz gözlerle doldu. Kendi gözlerimle göz göze geldim. Sanki ilk kez gerçekten kendime bakıyordum. Ne kadar yabancı, ne kadar yorgun görünüyordum... Ve bir o kadar da tanıdık. Bunca zamandır kaybolduğumu sandığım şey, aslında kendimden kaçışımdı. Kendimi yitirmemiştim; sadece duymak istemediğim sesleri susturmuş, görmek istemediğim yanlarımı karanlığa itmiştim. Ve yavaş yavaş o karanlıkta belirmeye başlamıştım. Metroda sürüklenen yalnız bir beden değil, içinde binlerce suskun çığlık taşıyan bir ruhtum ben.

Ben düşünce selimde boğulurken kalabalığın içinden alelacele geçmeye çalışan bir yaşlı adam dengemi kaybetmeme neden olmuş, sağa doğru sendelenmiştim. Metronun ineceği durağa yaklaştığını düşündüğümden bu telaşını sıradan bulmuştum. Gözlerim istemsizce yaşlı adamın adımlarını esir almıştı, adam ise kalabalık arasında bulduğu tek boş koltuğa yerleşmişti. İnsanları anlamlandırmak ne kadar da zordu? Koşuşturmacanın arasında bile koşuşturmak için bir neden buluyorlardı. Herkesin gözleri bir hedefe kilitlenmişti ama o hedefin ne olduğunu bilen yoktu. Adımlar hızla atılıyor, zaman sanki düşmanmış gibi davranılıyordu. Oysa belki de en çok kaçtıkları şey, akrep ve yelkovan arasında durduklarında duyacakları iç sesleriydi.

Tam o sırada, metrodaki sessizliği delen ince bir ses duyuldu: “Anne, herkes kiminle ebelemece oynuyor?” Küçük bir çocuk, başını kaldırmış, kalabalığa hayretle bakıyordu. Annesi, oğlunun ona yönelttiği soruyla gülümsemeye çalıştı ama cevap veremedi. Zamanla oynuyorlar, demek geldi içimden. Çünkü ne kadar farkında olmasalar da, yakalanmaktan korktukları tek şey aslında oydu. İç sesleriyle baş başa kalmamak için, benliklerini susturacak her şeyin peşinden savruluyordu kalabalık.

Metro yavaşça son durağa yanaşırken, herkes hızla kapıya yöneldi. Herkes koşuyor, bir yerlere yetişmeye çalışıyordu.

Kapılar açıldı ve kalabalık yeniden dışarı taştı; zaman, onları bir kez daha peşine taktı. Ben ise oyunda dışlanmış çocuk gibiydim, sanki zaman benim varlığımı unutmuştu. Varlığımı hatırlatmak yerine kıpırdamadım, yalnızca olduğum yerde durup kalabalığın akışını izledim. O anda, ruhumun derinliklerine hapsolmuş cümleler paragraflara dönüşerek fısıldamaya başladı. Neredeyse cebimdeki varlığını bile unuttuğum not defterine uzandım ve aylar önce karaladığım cümleyi devam ettirmeye başladım:

Ne fark eder dakikalarla yarışmak, eğer her adımda biraz daha siliniyorsak kendi benliğimizden?

Belki de en büyük yanılgımız, dakikaların peşinden koşarak kendi gerçekliğimize ulaşabileceğimizi sanmaktı. Oysa zamanla değil, kendimizle yarışıyorduk; ve her geçip giden saniyede biraz daha uzaklaşıyorduk varlığımızdan. Gerçek dediğimiz şey ise, çoğu zaman alışkanlıklarla üzeri örtülmüş, varlığını bile unuttuğumuz ruhun labirentinde yolunu kaybetmiş bir çığlıktı. Bizse o çığlığı duymamak için daha çok koştuk, daha çok konuştuk. Ne kadar ilerlediysek, o kadar kaybolduk. Çünkü yanılgılar, çoğu zaman hakikatin suretine bürünerek çıkar karşımıza; ve insan, ancak durup içine baktığında anlayabilir neyin gerçek, neyin bir yanılsama olduğunu.

Ben ise durmayı bile unuttum. Ya da… durmayı fark ettiğimde, zaten çoktan kaybolmuştum.

09.06.2025 —Sözlerin Ressamı

Kırık bir aynaya baktım; orada kendimi aradım.

Aynanın karşısına geçmiş, yüzümün her detayını göz hapsine almıştım. Gözlerim, kendi benliğimden bihaber yaşadığım yıllara inat, her bir detayı öğrenmek için can atıyordu. Bakışlarım yorgundu; göz kapaklarım hayatın yükünü taşıyamaz olmuştu. Kapanıp bir daha açılmamaya niyet eden göz kapaklarıma parmaklarımı getirip, inatla daha da araladım. Aynanın köşesindeki çatlak ise benim benliğimle olan savaşıma dahil oluyor, benimle birlikte büyüyordu; yalnızca yansımamı değil, ruhumu da bölüyordu. Aynadan gelen çatlama sesleri kulağımı rahatsız etse de kıpırdamadım; bu sefer de aynanın, benliğimi yok etmesine izin verdim.

Kırık bir benliğe baktım; orada kendimi topladım.

26.05.2025 —Sözlerin Ressamı

Yapbozun bir parçası eksik olunca… Sustu gözleri, elleri anlattı eksikliği.

Zihni, birbirinin varlığından habersiz ama bir araya geldiklerinde kusursuz olacaklarına inanan yapboz parçalarıyla doluydu. Ne kadar çabalarsa çabalasın, o son parça, tamamlanmaya en çok yaklaşıldığı anda kayboluyor, onu eksik ama tamamlanmış gibi görünen bir bütünlüğe mahkûm ediyordu. Kimi zaman umut, kimi zaman da huzur oluyordu eksiklik. Bazen ise, tıpkı şu anda olduğu gibi, neyin eksik olduğunu dahi bilmiyordu. Belki de ruhunun sıkışıp kaldığı bir geçmişti bu; ya da hiç yaşanmamış bir hayatın hayali. Hepsi, tamamlanma arzusu uğruna zihninde şekilleniyor, anlam kazanıyordu. Yapboz parçalarıyla dolu bir zemin üzerinde yürürken, her adımında biraz daha yankılanıyordu bedeninde saklanan karmaşa. Her eksik parça, yüzünde yeni bir maskeye dönüşüyordu. Eksikliği kapatmak için taktığı her maske, yeni bir parça gibi yerleşiyor ama onu asla tamamlamıyordu. İnsanlara gülümsüyor, sohbetlere eşlik ediyordu ama her kelimenin ardından mimikleri, sahte duygulara esir oluyordu. Oysa içeride, eksik kalan parçalar birikiyor, maskelerin ardında çatlaklar oluşturuyordu. Ve her kelimesinde çatlaklar büyüyor, diğer yapboz parçalarının ardında saklanan duygulara zarar veriyordu. Eksik kalan o tek parça uğruna, maskelerin ardına sığınan benliğini yok ediyordu.

Yapbozun bir parçası eksik olunca… Sustu elleri, gözleri anlattı yok oluşunu.

02.05.2025 —Sözlerin Ressamı

O güne ne denli yakınsak,

Bir o kadar uzağında savruluyoruz.

Bugünün avuçlarımızdan sızan ışığını,

Yansıma sanıp,

Yarınların gölgesine hapsediyoruz.

Varlığını bilmediğimiz düşlere zincirlenip,

Nefes almayı yaşam sanıyoruz.

Oysa, her soluk alan gerçekten yaşar mı?

Bugünün avuçlarımıza sızan ışığını,

Gerçek sanıp peşine düşüyor,

Ama yalnızca bir yansıma olduğunu fark etmeden,

Yarınların gölgesine hapsoluyoruz.

Varlığını bilmediğimiz yarınlara zincirlenip,

Nefes almayı yaşam sanıyoruz.

Oysa, her yaşayan soluklanır mı?

Her solukta daha da yaklaşıyoruz,

Sonun sonsuzluğuna.

Ve biz, varlığımıza tutunmadan tüketirken ömrü,

Asıl gerçeği en sona saklıyoruz,

Sonun kaçınılmazlığını unutarak.

25.03.2025 —Sözlerin Ressamı

Bir varmış, bir yokmuş… Çok uzağında değil, kalbinin tam ortasında bir bahçe varmış. Başlangıçta her şey gökkuşağının içinde doğmuş, laleler, gökkuşağının tüm renklerinden hayat bulmuş. Güneş her sabah onların üzerine altın bir pelerin serermiş. Rüzgâr, tüm bahçe sakinlerine eski zamanlardan kalma hikâyeler fısıldar, dalların arasında dolaşan melodilerle bahçeye hayat verirmiş.

Ama zamanla bir şeyler değişmiş. Rüzgârın hikâyeleri yarım kalmaya başlamış, bulutlar gökyüzüne yerleşmiş ve güneş altın pelerinini geri çekmiş.

Ve sonra… Yağmurlar başlamış. Ama bu, bereket getiren yağmurlardan değilmiş; kalbin sahibinin gözyaşlarıymış. Her damla toprağa düştüğünde lalelerin renkleri biraz daha silinmiş, yaprakları ise solgun bir beyazlığa bürünmüş. Bir zamanlar rengârenk açan bahçe, günbegün siyah beyazın esaretine sürüklenmiş.

Laleler, zamanla renklerin varlığını dahi unutmuş. Kimileri, bahçenin en başından beri böyle olduğunu söylemiş; kimileriyse geçmişin derinliklerinde bir zamanlar renklerin hüküm sürdüğüne inanmış. Ama hangisinin gerçek olduğunu kimse bilemez olmuş.

Ve o sabah da bahçede laleler, yine benzer tartışmaları sürdürüyorlarmış...

Tartışma bu sefer aralarından birinin sesini yükseltmesiyle başlamış: "Ey ahali, bu döngünün sonsuza dek süreceğine mi inanıyorsunuz? Günlerdir bahçeye bir damla gözyaşı bile düşmedi. Sizce de bu bir işaret değil mi? Bence yakında renklerimize kavuşacağız! "

Bahçenin en yaşlısı olduğu bilinen lale, solgun yapraklarının arasından hüzünlü bir tebessüm sızdırarak konuşmuş: "Vah vah… Bulutlar gözyaşlarını biriktiriyor olmalı. Bunun uzun sürmemesini dilemelisiniz. Yoksa hiç görmediğimiz bir felaketle karşılaşabiliriz."

Genç lale, boynunu hafifçe kaldırarak cesurca karşılık vermiş: "Felaket dediğiniz şey nedir ki? Daha ne kadar bu felakete boyun eğeceğiz? Gözyaşlarının dinmesi belki de yeni bir başlangıçtır. Belki de renklerimiz umudun ardında saklıdır, kim bilebilir?"

Yaşlı lale gözlerini yere düşen solgun yapraklarına dikerek derin bir iç çekmiş: "Gençlik heyecanını çok iyi anlıyorum ama bilmelisin ki, bu bahçede ne zaman renkler ortaya çıksa, bir o kadar da acı gelir."

Bir başka lale, yaşlı laleye katılarak sesini yükseltmiş: "Renkler bir kez kayboldu mu, geri dönüş yoktur. Ömrüm boyunca onların geri gelmesini beklemekten yoruldum! Umuda tutunup hayal kırıklığına uğramaktansa, solgun yapraklarımla yaşamayı kabulleniyorum artık."

Genç lalenin gözleri sabırsızlıkla parlayarak karşı çıkmış: "Ama eğer beklemezsek, karşımıza çıkabilecek fırsatları da kaçırırız. Düşünsenize, renkler gerçekten bize toprak kadar yakınsa ve bu toprağı besleyen tek şey umutsa, o zaman bu bahçenin kaderini değiştirebiliriz. Yapraklarımıza tutunan inanç, bu solgun bahçeyi yeniden canlandırabilir!"

Yaşlı lale başını sarsarak, "İnanç güzel bir şeydir, ama gerçekle yüzleşmek de gerekir. Renkler, bazen sadece hayallerdir. "demiş, sesinde yılların yorgunluğuyla.

Genç lale, dolan gözleriyle yaşlı laleye bakarak, "Niye bu kadar umut yoksunusunuz... Belki bizim umudumuz, bu bahçeyi yeniden renklerle doldurur! " demiş.

Yaşlı lale, genç lalenin gözlerindeki yaşları fark edince bir anda öfkelenip yapraklarını sertçe etrafa savurmuş: "Gözyaşı yağmuru bitti derken şimdi de senin gözyaşlarınla mı uğraşacağız? Bu bahçede ağlamanın yasak olduğunu bilmiyor musun?! "

Genç lale, işittiği sözlerle biraz sarsılmış ama yine de gözlerindeki kararlılığı kaybetmeden cevap vermiş: "Her gözyaşı aynı mıdır? Umut, bazen içinde ağlamayı da barındırır. Çünkü gözyaşı, acının ardından gelen bir rahatlamadır."

Lalenin akıttığı gözyaşları, toprağı umutla beslemeye başlamışken, gökyüzünde kanatlarını siyah beyaza teslim etmiş bir kelebek belirivermiş. Rüzgâr, onun kanat çırpışlarını bahçeye taşımış. Kelebeğin kanat çırpışlarının sesini duyan laleler; umutsuzca başlarını kaldırdıklarında, kelebeğin tıpkı kendileri gibi renklerden yoksun olduğunu görmüşler. Belki de bu yüzden ona selam bile vermemişler, varlığını görmezden gelmişler. Ne de olsa o da onlar kadar renksizmiş.

Oysa kelebek, onların kaderini değiştirmek için oradaymış. Usulca süzülüp lalelerin üzerinden geçmiş, kanatlarından dökülen sessiz umut tohumlarını toprağa bırakmış. Rüzgâr, bu mucizeyi fısıldamış tüm kalbe. Önce solgun yapraklar hafifçe kıpırdamış, ardından lalelerin eğilmiş başları usulca göğe doğrulmuş.

Fakat bir şeyler farklıymış. Hepsi bembeyazken, içlerinden biri, yapraklarında taşıdığı umutla sarıya bürünmüş. Umut, onu diğerlerinden ayırıyormuş. Ama bu manzara, laleleri sevindirmek yerine içlerinde bir kıpırtı yaratmış. Kıskançlık, tıpkı uzun süredir bekleyen gökyüzü gibi ağır ağır üzerlerine çökmüş.

Aralarında fısıldaşmalar başlamış: "Onun bizden ne farkı var? Bu büyük bir haksızlık ! O rengine kavuştu ama biz hâlâ aynıyız... "

Konuşmalarına kulak misafiri olan kelebek, öfkeyle konuşmaya başlamış: "Benden önce bükük boyunlarınız ve solgun yapraklarınızla rüzgârda savruluyordunuz. Sayemde ömrünüz boyunca hayalini kurduğunuz hayata eriştiniz. Şimdi de renginize burun kıvırıyorsunuz… Ne bencillik ama! İstediğiniz hayata kavuştunuz, peki ya ben? Beni kim renklendirecek? Birkaç günlük ömrümde siyah beyazın belirsizliğine hapsoldum. Siz en azından belirsizlikten kurtuldunuz, bense hep eksik kalacağım."

Kelebeğin sitemini işiten beyaz laleler, sessizlik içinde başlarını eğmişler. Kendilerini oldukça mahçup hissetmişler. Renklerini bulmuş olsalar da, kelebeğin hâlâ siyah beyazın getirdiği belirsizlikte görmek onları kötü hissettirmiş.

Beyaz lalelerden biri, mahzun bir şekilde, "Kelebek… Biz sana borçluyuz. Ama elimizden bir şey gelmiyor. Renklerimizi sana veremeyiz. Bu kader mi?" demiş.

Kelebek acıyla gülümseyerek yanıt vermiş: "Kader mi? Eğer öyleyse, ne acımasız bir kader bu… Başka hayatlara renk vaat eden bir kelebeğin renklerden yoksun olması… Bu kısa ömürde bile tamamlanamamak… Hep bir eksiklikle var olmak…"

Sarı Lale, yüksek sesiyle diğer lalelerin fısıldamalarını gölgede bırakacak şekilde: "Peki, önemli olan sadece renk mi? Hayat dediğin, sahip olduklarınla mı ölçülür? Kim bilir, belki de hayatın anlamı dolu dolu yaşamak, hissetmek, paylaşmaktır." demiş.

Kelebek, sesin geldiği yere yönelerek, beyaz lalelerle dolu bahçedeki tek sarı laleye dönmüş: "Dolu dolu yaşayacak kadar uzun bir ömrüm yok, Sarı Lale. Benim için zaman, sizin sandığınızdan çok daha hızlı akıyor. Rüzgâr bile, kanatlarımı her çırpışımda beni biraz daha sona sürüklüyor."

Sarı Lale rüzgârda hafifçe sallanarak: "Ama yine de uçuyorsun, değil mi? Eğer her çırpınışın seni sona yaklaştırıyorsa, neden uçmaktan vazgeçmiyorsun?" demiş.

Kelebek gelen yanıtla bir süre duraksadıktan sonra, "Çünkü uçmak, özgürlük demek… Sonun bana gelmesinden çok, sona kendim gitmeyi tercih ederim sanırım." demiş.

Sarı Lale gelen yanıtla gülümseyerek konuşmaya başlamış: "O hâlde, belki de hayatındaki gerçek eksiklik, özgürlüğünün farkında olmamandır. Sen olmasaydın, biz hâlâ karanlıkta olacaktık. Bu yüzden sana minnettar olduğumuzu bil. Ama sen, kelebek, bizim göremediğimiz hayatı görebilirsin. Kanatların var, toprağa bağlı değilsin. Rüzgâr seni istediğin yere taşıyabilir. Gördüğün her çiçek, duyduğun her esinti sana yeni bir hikâye anlatabilir. Renkten çok daha fazlasına sahipsin."

Kanatlarının değerini ilk kez o an hissetmiş kelebek. Onun için sıradan olanın başkaları için büyük bir özgürlük olduğunu fark etmiş sonunda. Uçabilmek, renklerden daha mı kıymetliymiş? Belki de hayatın anlamı, sahip olduklarının farkına varmak ve onları keşfetmekten ibarettir? Ama yine de bu farkındalık, içindeki eksiklik duygusunu dindirmeye yetmemiş.

Kelebek, kanatlarında taşıdığı duygu karmaşasıyla, bir süre sessiz kaldıktan sonra konuşmaya başlamış: "Kanatlarım var, evet... Ama siz, renklerle dolusunuz. Ne kadar beyaz olsanız da, o beyazın size ait olduğunu biliyorsunuz. Uçsam bile, kanatlarımdaki belirsizliklerle uçacağım."

Sarı Lale, rüzgârda hafifçe sallanarak, derin bir iç çekmiş ve sakin bir şekilde yanıt vermiş: "Belki de ihtiyacın olan şey durup hissetmektir, kelebek. Sürekli yaşamın peşinden uçmak yerine, bir anlığına durup, anda kalmayı dene. Kim bilir, belki aradığın renk, kanatlarında keşfedilmeyi bekliyordur."

Kelebeğin zihninde, Sarı Lale'nin sözleri bir süre yankılanmış. İlk defa, bir yere ait olabileceğini hissetmiş. Kanatlarında beliren sevgi onu kontrol altına almış ve yavaşça kanatlarını çırparak Sarı Lale'ye doğru süzülmüş. Tereddütle titreyen kanatlarını aldırmadan sonunda Sarı Lale'ye konmuş.

Ve o an…

Kelebeğin kanatlarından renkler yavaşça yayılmaya başlamış. Önce soluk bir sarı, sonra gittikçe derinleşen altın rengi… Kanatlarının rengini yavaşça hissetmeye başladıkça, laleler de birbiri ardına renklenmeye başlamış. Beyaz laleler; yavaşça pembeye, kırmızıya, mora dönüşüvermiş. Rüzgâr, lalelerle dans ederken, her bir yaprağın üzerinde renklerin yankıları yükseliyormuş. Kelebek, nihayetinde ilk kez kendini tam anlamıyla tamamlanmış hissetmiş.

Kanatlarına bakarak şaşkınlıkla, "Ben… Ben rengime kavuştum !" demiş. Sesinde hem bir mutluluk hem de derin bir keşif hakimmiş.

Sarı Lale, gülümseyerek ve gözlerinde içsel huzuru yansıtarak şöyle demiş: "Ve şimdi anladın, değil mi? Renkleri ararken, kendini kaybetme. Uğrunda çırpındığımız renkler, zamanı geldiğinde kendi yolunu bulur. "

Kelebek, bahçenin üzerinden bir kez daha süzülerek yükselmiş. Bu kez siyah beyaz değil, altın sarısı kanatlarıyla gökyüzünde süzülürken, bahçede yazılan yeni masala nokta konulmuş. Kelebek ise, yavaşça kaybolurken, derin bir huzur içinde, gerçek özgürlüğünü bulmaya koyulmuş.

Masal burada sona eriyor, ama senin lale olduğun masal hâlâ devam ediyor. Kim bilir, belki de senin umudun, başkalarının rengine dönüşüyordur. Umut, kanatlara renk veren, kalplerde hayat taşıyan görünmez bir köprüdür. Bu köprü, sevgiyle inşa edildiğinde daha da sağlam olur, üzerinden geçenlere eksikliklerini unutturur.

Hayatınızdaki renkleri, sevginin ve umudun kanatlarında bulmanız dileğiyle...

16.03.2025 —Sözlerin Ressamı

Huzur, hayatın içinde olduğu kadar bir o kadar da dışında var olur.

Beyaz bir örtü misali gökyüzüne serilmiş bulutlar, rüzgârın dokunuşlarıyla titreşen göl yüzeyine zarif yansımalar bırakıyordu. Sonbaharın ardında bıraktığı sararmış yapraklar; rüzgârın nazik dokunuşlarıyla çimenlerle adeta dans ediyor, birkaç tanesi ise rüzgarın peşinden sürüklenip kendini gölde süzülürken buluyordu. Bir yandan rüzgâr, dallara fısıldıyor; dallar da usulca hışırdayarak cevabını veriyordu. Laleler, gölün çevresinde yerlerini almış; etraflarında süzülen kelebeklere başlarını çevirmişti. Doğayı uyandıran bahar, insanları da gölün çevresine toplamıştı. Piknik örtüleri çiçekler gibi çimlere serilmişti. Çocuklar, ellerindeki rengârenk uçurtmalarla koşarak etrafı sarıyor, kahkahalarla havayı dolduruyordu. Göl kenarındaki piknik örtülerinin etrafında toplanan insanlar, sevdikleriyle geçirdikleri anlara tutunarak zamanın akışına kendilerini teslim ediyordu.

Genç bir çift, göl kıyısında elleri birbirine kenetlenmiş halde yürüyordu. Adamın elinde piknik sepeti, kadının elinde ise desenli bir şemsiye vardı. Arada bir gözleri birbirini buluyor, dudaklarında tatlı bir gülümseme beliriyordu. Ayaklarının altında ezilen çimenler baharın canlı kokusunu havaya salıyordu. Gözleri etrafta geziniyor, piknik örtülerini serebilecekleri uygun bir yer arıyordu. Gölün yüzeyi ayna misali pürüzsüzdü; rüzgârın nazik dokunuşları suyun üzerindeki yansımalarını hafifçe titreştiriyordu. Kıyıda martılar beyaz kanatlarını çırparken, ara sıra bir balığın suyu şapırdatan sıçrayışı gölün dinginliğini bozuyor, suyun yüzeyine ince halkalar bırakıyordu.

Gölün kıyısından biraz daha ilerlemiş, sonunda yaşlı bir söğüt ağacının gölgesinde durmuşlardı. Ağaç, gölün üzerindeki sessizliği kutsar gibi dallarını suya doğru eğmişti. Rüzgâr dalları usulca sallıyor, ince yapraklar gölde hafif titreşimler oluşturuyordu. Adam ağacın altına piknik örtüsünü sererken, kadın gölün kenarına doğru adımladı. Saçları rüzgârın zarif dokunuşlarıyla dans ederken, suyun yüzeyinde titreşen yansımalar gözlerini alıyordu. Baharın taptaze kokusu ve söğüt dallarının usulca salınan gölgeleri ruhunu huzurla doldurmuştu. Tereddüt etmeden topuklu ayakkabılarını çıkarıp çıplak ayaklarını serin suya bıraktı. Suyun serinliği önce derisinden içeriye, ardından ruhunun derinliklerine işleyerek yüzüne yaramaz bir neşe yerleştirdi. Ayaklarını suda hafifçe sallarken, zarif bir tebessümle arkasına dönüp sevgilisiyle göz göze geldi. Dudaklarından tatlı bir tını döküldü: " Burası tam anlamıyla huzurun içinde hissettiriyor. "

Adam, piknik sepetindeki yiyecekleri dikkatlice örtünün üzerine yerleştirirken kadının söylediğiyle bir an duraksadı. Rüzgâr saçlarına dokunuyor, söğüdün altındaki huzurlu sessizliği bozmadan esiyordu. Yüzünde beliren hafif bir gülümsemeyle doğrulup kadının yanındaki yerini aldı. Kadının coşkusuna ruhunu kaptırmış bir şekilde " Evet." dedi. "Ama bana senle olduğum her an huzurun içindeymişim gibi hissettiriyor."

Kadının gülümsemesi adamın ruhunu sararken, kadın dudaklarını araladı. "Yine başladın." diye mırıldandı. "Senin gibi romantik adamlara karşı koymak ne zor!" Bu sözler adamı keyifle gülümsetti. Şakacı bir tavırla kaşlarını çatarak sordu: "Ne yani, başka karşı koyamadığın romantik adamlar da mı var? " Kadın kahkahasını tutamayıp hafifçe adamın omzuna vurdu. "Saçmalama!" dedi, yüzündeki gülümsemeyi saklayamadan. Adam başını eğip sevgilisinin yüzüne düşen saçlarını nazikçe kulağının arkasına sıkıştırdı. Gözlerindeki ışık ve yüzündeki gülümsemeyle konuştu: "İkna etme kabiliyetleriniz beni benden alıyor, hanımefendi."

Bir süre sessizlik hüküm sürdü; kelimelerin yerini kalplerinin uyumlu ritmi almıştı. Kadın başını adamın dizlerine bırakmış, gözleri sevgilisinin derin bakışlarında kaybolmuştu. Adamın parmakları ise sevgilisinin saçlarında usulca geziniyordu. Gökyüzü ile göl arasında uzanan bu huzur, aşkı da beraberinde sonsuz bir bahar misali sürüklüyordu. Ama o an kadın birden ciddileşti, gözlerini adamın gözlerinden ayırmadan "Bir gün ben öldüğümde..." diye başladı tereddütle, "mezarıma her gün gelip çiçek bırakacak mısın?" Adam şaşkınca kaşlarını çattı. Böylesine güzel bir anın ortasında nereden çıkmıştı bu soru? "Hayır." dedi sesinde alışılmadık bir kararlılıkla. Kadın gözlerini kırpıştırarak ona baktı. "Nasıl yani? Filmlerdeki aşkına sahip çıkan eşler gibi her gün mezarıma çiçekle gelmeyecek misin?"

Adam başını iki yana salladı. "Hayır." dedi aynı kararlılıkla tekrar. "Sen öldüğünde ben de peşinden geleceğim, seni toprağın altında yalnız bırakacak değilim." Ruha dokunan bu kelimelerle, kadının yüzünde önce şaşkın sonra huzurlu bir ifade belirdi. "Öyle mi?" diye fısıldadı. Kadının saçlarında ellerini gezdirmeye devam ederken "Öyle." dedi adam. Rüzgâr dalların arasından esip geçiyor yalnızca yaprakların fısıltıları onlara eşlik ediyordu. Kadın hafifçe başını yana eğdi, bakışları derinleşti. "O zaman söz verelim." dedi. "Hangimiz önce bu dünyadan göçerse, bir melek olup diğerini almaya gelsin. Ruhlarımız zamanın ötesinde de bir arada olsun. O güne kadar da bu dünyada, birbirimizi ne olursa olsun bırakmayalım. " Kadının bu masalsı sözlerine, adamın ruhu kendini kaptırmış; dudaklarından ise yavaşça bir cevap dökülmüştü: " Ne olursa olsun yan yana olacağız, melek sözü." Kadın da, yüzündeki gülümsemeyle dudaklarını aralamıştı söz için. Göl, rüzgâr, martılar ve güneş şahit olmuştu bu söze. Sonsuz bir bahar anısı olarak ruhlarına kazınmıştı o gün…

Yıllar, anıları geride bırakmıştı. Adam, her sabah olduğu gibi yine göl kıyısında, geride bırakamadığı geçmişine sıkıca tutunarak buluyordu kendini. Yılların omuzlarına yüklediği ağırlıkları bir kenara bırakmış; yıllar önce huzuru bulduğu o aynı yere geri dönmüştü. Bir zamanlar huzurun içindeymiş gibi hissettiren bu göl kıyısı ona şimdi bir o kadar huzurun dışında hissettiriyordu. Gölün yüzeyine vuran hafif dalgalar, ona sanki burada verilen sözleri tekrar tekrar fısıldıyordu. O an, aynı o zamanlardaki gibi, dizlerinde onun saçlarında ellerini gezdirmeyi, göle yansıyan yüzlerinde tekrar göz göze gelmeyi hayal ediyordu. Hayatın içinde olduğunu hissettiren tek sığınak, onun kalbinde olan varlığıydı. Her dalga, gölde gördüğü yalnız silüetini yankılar gibiydi; gözyaşları geçmişin ağırlığıyla birlikte suyun sessizliğine karışıyor, zamanın geri getiremeyeceği anlara doğru usulca savruluyordu.

Adamın sırtı yaşanmışlıkların ağırlığıyla kamburlaşmış, artık hayat karşısında dimdik duramaz olmuştu. Adımları yere daha temkinli basarken kalbinden gelen ince bir sızı her dakika kendisini hatırlatıyordu. Buruşmuş elleri, geçmişin hatıralarını taşımaktan yorulmuş gibiydi. Saçları tamamen aklara teslim olmuş, bir zamanlar ışıldayan bakışları gözlerinin etrafındaki derin çizgilerle gölgelenmişti. O çizgiler, sevdiğinin yanında belirginleşmiş; aşk ve sadakatin izlerini taşır hâle gelmişti.

Zaman yalnızca bedenini değil, ruhunu da yorup hırpalamıştı. Ancak içindeki sevda, ilk günkü kadar canlıydı; ömrünün tamamını sevdiğine adamış olmanın verdiği inançla gün geçtikçe daha da büyüyordu. Bir zamanlar karısıyla birlikte geldikleri bu göl kıyısında şimdi yalnızca gölgesi ona eşlik ediyordu. Yorgun gözlerini etrafta gezdirirken her bir detay zihninde bir anıya dönüşüyor, göl suyunda silik yansımalar bırakıyordu.

Bahar artık yalnızca bir mevsim değişikliğiydi; ne umut vaat eden bir başlangıç ne de hayatın coşkun bir kutlamasıydı. Hayatı yaşanabilir kılan, baharı bahar yapan karısının ona aşkla bakan gözleriymiş meğer. Kalbindeki varlığını gözlerindeki gülüşten anlamak, hayatı daha anlamlı kılıyormuş. Şimdi ise o bahar, sanki hiçbir zaman gelmeyecekmiş gibi solmuştu. Adamın gözleri sol bileğindeki saate kaydı, geç kalmış olmanın telaşıyla derin bir nefes alıp doğruldu. Her gün aynı saatte eşinin kaldığı huzurevine gider, gününün tamamını ona adardı.

Kadının zihni artık hatıraları sis bulutlarının arasında seçemez, geçmişin gölgelerini göremez olmuştu. Eşinin onu tanımamasını kabullenmek, adam için ilk zamanlar tarifsiz bir acıya dönüşmüştü. Kadının gözlerinde eskiden gördüğü sevda dolu bakışlar yerini derin bir boşluğa bırakmıştı. O boşluk her defasında adamın yüreğine keskin bir bıçak gibi saplanıyor, derin yaralar açıyordu.

Yine de adam her sabah yola koyulurdu. Kadının ona bir yabancıymış gibi davranması ruhunu paramparça etse de, sevdanın kalpten bağlanmak olduğunu biliyordu. Bazen kadın ona öfkeli sözlerle karşılık verir, bazen sessizliğe çekilirdi. Ne kadar kadının zihni onu unutmuş olsa da adam karısının kalbinin hâlâ hatırladığına inanıyordu. Her seferinde gözlerindeki yorgunluğu gizleyerek, kalbindeki yarayı sessizce saklayarak kadının yanına otururdu.

Çünkü yıllar önce, bu göl kıyısında birbirlerine bir söz vermişlerdi: "Ne olursa olsun, yan yana olacağız." Kadın artık o sözü hatırlamıyordu ama adam için o söz dünyalara bedeldi. Sevgi bazen hatırlanmasa da insanın ruhuna tutunur, kalpte büyür, nefes alırdı. Ve adam, işte bu sevdayla nefes almaya devam ediyordu.

Bedeni artık ruhunu taşıyamaz hâle gelse de sevdiğinin kalbindeki varlığına tutunuyordu. Adımlarını hızlandırıyor, kalbi onu yeniden görebilmenin heyecanıyla çarpıyordu. Zihni, zaman nasıl dikkatinden kaçar da onu geciktirir diye kendini suçluyordu. Ruhunun tek isteği, bir an önce onun yanına varıp kalbini kalbiyle sarmaktı. Ellerini tutmak, belki de yüzündeki ifadede bir aşk kırıntısı yakalamaktı.

Göl kenarındaki sokak lambaları, puslu sabahın içinde cılız bir aydınlık saçıyordu. Hafif bir esinti dalları usulca sallarken, ağaçların tomurcuklanmış dallarında çiy taneleri yapraklara tutunuyordu. Baharın gelişi vaatkâr olsa da hava serinliğini hâlâ koruyor, rüzgârın içinde geçmiş mevsimlerin gölgesi dolaşıyordu. Adam, yılların kamburlaştırdığı sırtını dikleştirmeye çalışarak adımlarına devam ediyordu. Soluk ceketinin yakasını titreyen elleriyle düzeltti; oysa baharın sıcaklığının çoktan içini sarıyor olması gerekirdi. Fakat ne rüzgâr yumuşaktı ne de günün aydınlığı yüreğine dokunuyordu. Derin bir nefes aldı ama ciğerleri sanki bu baharı içine çekmeyi reddediyordu, kaybolan umut dolu baharların yokluğuna duyulan bir inatla.

Kuş cıvıltıları ve uzaktan yankılanan su sesi adımlarına eşlik ediyordu. Fakat o, duyduğu hiçbir şeye dikkat kesilemiyordu. Zihninde tek bir düşünce vardı: her sabah olduğu gibi onu görmek. Kalbi hâlâ aynı heyecanla çarpıyor, sevdiğinin yanına varabilmek için bedeninin sınırlarını zorluyordu. Ancak yorgun bacakları artık bu tutkunun ritmine yetişemiyordu. Gözlerindeki eski ışık çoktan sönmüş olsa da ruhu hâlâ ilk günkü sevdanın sıcaklığıyla parlıyordu.

Bir an her şey bulanıklaştı. Adımları tökezledi; ayakları zemine tutunmaya çalışırken boşluğa yenik düştü. Bedeni sert bir şekilde yere savruldu, pürüzlü zemin sırtını acımasızca çizdi. Gözleri gökyüzüne dikildi, bulutlar yavaşça hareket ediyordu ama zaman onun için tamamen donmuş gibiydi. Belki birkaç saniye belki de bir ömür o yerde öylece yattı. İçinde yankılanan sessizlik, yalnızca düşüşün değil ömrü boyunca taşıdığı hayatının sessizliğiydi.

Çevredeki insanların ayak sesleri ve fısıltıları, bu sessizliği bozdu. Panikle başına üşüşen birkaç kişi oldu. Genç bir adam eğilip endişeyle, "Amca, iyi misiniz?" diye sordu. Adam, titreyen elleriyle yerden destek alarak doğrulmaya çalıştı ama dizleri bu çabayı reddetti. Göğsündeki kesik nefesler, ona ihanet edercesine hızlanırken boğuk sesiyle "İyiyim." dedi. Ruhu hâlâ ayakta kalmak istiyordu ama bedeni bu inada direniyordu. Yanındaki birkaç kişi, koluna girerek onu zar zor yakındaki bir bankın üzerine oturttu. Adam istemsizce başını eğdi, alnından akan terler yanaklarından süzüldü ve gözleri göle odaklanmaya calıştı. Görüş açısı buğulanmıştı, ama o yine de her detayı belleğine kazımaya çalışıyordu. Gölün durgun yüzeyi, ona bir zamanlar sevdiğiyle burada geçirdiği huzurlu anları hatırlatıyordu. Her hatıra, zihninde bir yansıma buluyor ve onu sevdiğine biraz daha bağlayarak kalbindeki sızıyı hafifletiyordu.

Nefesini düzenlemeye çalışırken, zihninde yankılanan tek bir düşünce vardı: "Yetişmeliyim... O beni bekliyor." Sevdiğinin artık onu hatırlamıyor olması, hiçbir şeyi değiştirmiyordu onun için. Kalp, hafızanın çok ötesinde bir bağ ile severdi ve o bağ, onları bir arada tutuyordu.

Adam inatla “İyiyim.” dese de, etrafındakiler bir türlü rahatlayamıyordu. Birkaç kişinin ısrarlarıyla hastaneye götürüldü. Hastaneye vardıklarında, bir hemşire hızla durumunu kontrol etmeye başladı. Ekranda beliren sayılarla birlikte kaşları çatıldı, nabzı çok yüksekti ve bu endişe verici bir durumdu. “Birkaç saat burada kalmanız gerek, nabzınız çok yüksek.” dedi, sesinde belirgin bir kaygı vardı. Adam kararlı bir şekilde başını iki yana sallayarak cevap verdi. “Hayır, gitmem gerek. Karım beni bekliyor.”

Hemşirenin yüzü şaşkınlıkla değişti. Adamın durumu ciddi görünüyordu, bu yüzden ısrarcı olmasına rağmen dışarı çıkmasına izin veremedi. “Bu halde dışarı çıkamazsınız. Arayıp haber verelim, durumunuz daha da ciddileşebilir.” Adam derin bir nefes aldı, omuzları yorgunluktan düşmüş yüzü solmuştu ama sesi yine de kararlıydı. “Karım Alzheimer hastası." dedi, sesinde bir hüzün hakimdi. “Benim kim olduğumu dahi bilmiyor.”

Hemşire şaşkın bir ifadeyle dudaklarını araladı "Madem sizin kim olduğunuzu bilmiyor, neden hâlâ onun peşinden koşuyorsunuz?" diye sordu. Dışarıdan tek cümlelik basit bir soru gibi görünse de, sorunun taşıdığı ağırlık adamın yüzünde ince bir hüzne dönüştü. Gözleri; yılların biriktirdiği sevdanın beraberinde getirdiği çaresizliği taşırken, geçmişle geleceğin kesişiminde derin bir boşluğa dalmıştı.

Derin bir nefes aldı. Dudaklarının kenarında beliren gülümseme, hüzünle karışık bir huzursuzluğun ve hayata teslimiyetin belirgin izlerini taşıyordu; sanki geçen zaman, yüzünde ince çizgilerle, kelimelere ihtiyaç duymaksızın sessiz bir hikâye yazmıştı. Sesinde, akrep ve yelkovanın hiçbir darbeyle silemediği bir kararlılık vardı. "O benim kim olduğumu bilmiyor ama ben onun kim olduğunu biliyorum." dedi.

Adamın dudaklarından dökülen cümle, odadaki her bireyin zihninde geri dönülmez bir iz bırakmış, kalplerde derin bir yankı uyandırmıştı. Her bir kelime, adeta bir çivi gibi kalplere çakılmış, sessizlikle birleşerek etkisini daha da güçlendirmişti. Hemşire, ağzını açmaya çalıştı fakat dilinde kaybolan kelimeler, yüreğindeki şaşkınlıkla birleşip boğazına düğümlendi. Bir şey söylemenin anlamsız olduğunu fark etti. O an, odada sadece keskin bir sessizlik ve sevdanın derin, unutulmaz izleri hakim oldu. Ne kelimeler ne de notalar bu bağın gücünü anlatabilirdi.

Adam direnerek hastaneden çıktı. Adımlarını atarken kalbinden yayılan keskin ağrı her nefesinde bedenine işliyor, her adımda ise bedeninden bir parça daha kayboluyordu ama buna aldırmadı; ruhsal acı, fiziksel acının önüne geçmişti. Gökyüzü griye bürünmüştü, yağmur ince ince çiseliyordu, her damla alnına düşerken zihninde yankılanan tek şey karısına verdiği o sözdü: "Melek sözü…" Her adımı hayata karşı bir meydan okuma, her nefesi ise bir inançtı. Dizlerinin titremesine rağmen ilerliyordu çünkü sevda hatırlanmakla değil, vazgeçmemekle büyürdü. O, sevdiği kadının yanına varana kadar kalbinde taşıdığı sevdayla yürümeye devam etti; toprağa kök salmış bir çınar gibi dimdik... Hayatın içinden, hayatın dışına; huzurun dışından, huzurun içine... Sol tarafında taşıdığı kişiye verdiği söz kalbinden bu dünyanın ötesine taşınacaktı, melek sözü…

Önünde beliren beyaz ışıkla adımları durdu, gördüğüyle gözlerine inanamadı; geçmiş ve gelecek ebediyen susmuş, sadece o an var olmuştu. Ruhunu saran o tanıdık gülümseme… Karısının gençliği, tıpkı yıllar önceki gibi, gözlerinde yılların verdiği boşluk değil sadece onu görebildiği bir aşk vardı. Üzerinde bahar rüzgârında zarifçe dans eden, hafifçe dalgalanan beyaz elbisesiyle ona bakıyordu; elbisesinin uçları rüzgarın etkisiyle hafifçe savruluyordu. Dünya adeta onların kavuşma anı için durmuştu. O anın içindeki sessizlik, zamanın ötesinde bir yaşamı hatırlatıyordu; yalnızca onlar vardı, geriye kalan her an silinip gitmişti.

Geçmişin tüm acıları ansızın bir anda ardında kalmış, yüzünde ise sadece o anda hayat bulan sıcak bir ifade belirmişti; geriye yalnızca o anda yeşeren aşklar kalmıştı. O an, tüm kırgınlıklar, tüm ayrılıklar, sadece bir anlık gölge gibi silinmişti. Ne zaman vardı, ne de mekân; yalnızca iki kalp, birbirine kavuşmayı bekliyordu. Kadın, elini ona doğru uzattı, parmakları zarifçe havada dans ederken “Gel," dedi; sesi bir melodi, rüzgarın taşıdığı bir fısıldama gibiydi. "Birlikte yürüyelim."

Adamın ruhu, yıllar önce unuttuğu bir huzurla doldu. Sözleri, bedeninden öte bir anlam taşırken, elini kadınınkiyle buluşturdu. Tüm bedenindeki ağrılar kaybolmuş, yerini sevdayla dolan bir ruhun birbirine yakınlaşan adımları almıştı. Adamın dudakları titredi. Kalbindeki tüm acı birden hafiflemiş, ağır yükleri ardında bırakmıştı. Melek sözü… Beyin zamanla silse de, kalp hatıraları hep saklardı. Yıllar önce verdikleri söz, şimdi gerçekleşmişti. Gülümseyerek elini uzattı ve adımlarını hızlandırarak kadının yanına yöneldi. Her bir adımda, ruhu bedeninden biraz daha uzaklaşıyordu; dünyadan göçüyordu.

Sadece bir an vardı, bir sonsuzluk anı, hayatlarının tekrar birleştiği ve sona erdiği…

10.04.2024 —Sözlerin Ressamı

Bazen en gürültülü hikayeler, en sessiz anlardan doğardı.

İnsanlar, ulaşmak istedikleri yere varmak için birbirlerini ezmekten çekinmiyor; adımları ise bu süreğen akıştan kurtulmaya yetmiyordu. Her biri, kendi arzularının yüküyle ilerlerken, başkalarının varlığını göz ardı ediyordu; bu, insanoğlunun değişmez alışkanlığıydı. Adımların yarattığı yankıyla artan gürültü arasında, bu insan selinin içinden biri yönünü bulmaya çalışıyordu. Ama bu çaba, rüzgârın akıntısına kapılmış bir yaprağın umutsuz direnişi kadar nafileydi.

Etrafındaki karmaşa, içindeki sessizliği daha da belirginleştiriyor; görünmez bir ağırlık, omuzlarına gitgide daha fazla yükleniyordu. Bu ağırlık, yalnızca kalabalığın içindeki yalnızlıktan değil, aynı zamanda uzun zamandır tamamlanmayı bekleyen öykülerinin belirsizliğinden de kaynaklanıyordu. Her adımı, yarım kalmış cümlelerinin sessiz çığlıklarıyla yankılanıyor; hem bu bitmek bilmeyen kalabalığın hem de kendi iç dünyasının karanlık labirentlerinde kayboluyordu.Kendi hayatına yön veremiyorken, kelimelere yön verme arzusu... Belki de bu, onun en büyük çıkmazıydı.

Tek isteği, sadece birkaç ilham kırıntısıydı. Belki birkaç cümlelik bir başlangıç, belki de ruhunu doyuracak bir duygu seli...Ruhunu yiyip bitiren bu arzuyla kendini insan selinin akışına bırakmıştı. Adımları onu bilinçsizce oradan oraya savuruyordu; her bir adım bir diğerini izliyor, her yenisiyle aradığı ilhamın izlerine ulaşacağını umut ediyordu. Fakat bu umut, kalabalığın yalnızlığa soğuk dokunuşlarıyla kırağılaşmış, bir sabah ayazında yaprakları saran incecik bir buz tabakası gibi, içindeki arzuyu ulaşılmaz kılmıştı.

Sessizlik, zihninde gürültüden bir uçurum yaratmıştı ve o, uçurumun kenarında, her an düşecekmişçesine dikkatle yürüyordu; adımlarını atarken kalabalık, ona hem uzak hem de yakın oluyordu. Huzur ve huzursuzluğun kovalamacası; sonunda onu, şehrin en işlek caddelerinden birinde bulunan bir kafenin önüne sürüklemişti. Camlardan dışarı taşan kahve kokusu ve içerideki insan kalabalığı; bir anlığına zamanı durdurmuş ve ona, akrep ile yelkovanı kendi arzusuna göre yönlendirme fırsatı sunmuş gibiydi. Kapının eşiğinde durup, bakışları bir an için duvarların arkasında saklı hayatların hikayelerine, ve o hikayelerin ardında hapsolmuş şiirlere kaydı; burası, aradığı ilhamı bulabileceği yer olabilir miydi?

Onun tereddütle karışmış adımları, önünden geçen seyyar satıcıların bitkin yankıları ve kafenin telaşlı müşterilerinin sabırsız bakışları arasında belirsizleşiyordu. Kimileri sessizce yanından geçip giderken, kimileri hafif bir serzenişte bulunarak yol vermesini rica ediyordu. Ama o, geri adım atmayı reddediyordu; çünkü bu eşikte durarak yalnızca bir kapıyı değil, kendi içindeki sınırları da aşmaya çalışıyor, hem kendine hem de yazgısına meydan okuyordu.

Kalabalığın ona ne kadar huzursuz hissettirdiğini bilse de, burada huzurunu bulabileceği ihtimali ruhunu kemiriyordu. Kalabalığın içindeki yalnızlığına hapsolmaya hazırdı. İçeri adım atarken, arayışının onu nereye sürükleyeceğinden hâlâ emin değildi. Ancak kalbi beynine fısıldıyordu: Bir şeyler değişecekti. Gözleri tanımadığı silüetlerde gezinirken, hayatının şu an, bu tanımadığı insanların hayatlarıyla birkaç saatliğine kesiştiğini düşünmeden edemedi. Küçücük bir kafeye ne kadar çok hayat sığdırılabilirdi? Birbirlerine uzak, ama bir o kadar da yakın hayatlar... Her biri, birbirlerinin hikâyesinde yalnızca bir figürandı.

Adımları, bu tıklım tıklım kafede tek boş olan masaya yöneldi. Saatlerdir elinde tuttuğu defteri, terleyen elleriyle istemsizce buruşturmuştu. Kafe oldukça gürültülüydü; her masadan yükselen kahkahalar ve sohbetler birbirine karışıyordu, sadece bir masa hariç. Birkaç adım ötesindeki masada oturan adamı da benzer bir ilham arayışı bu kafeye getirmişti. Terden ıslanmış kumral saçları alnına yapışınca, eliyle onları geriye atıyordu. Gözlüğünü çıkarıp masanın köşesine koymuş, ardından şakaklarında gezdirmişti parmaklarını. Yorgun görünüyordu; her gözlerini kapattığında, derinleşen düşüncelerin izinde kayboluyordu. Kahvesinden birkaç yudum aldı, gözleri uzaklara daldı. Derin bir nefes aldıktan sonra defterine döndü ve kalemini, çizdiği silüette gezdirmeye devam etti. Bir şeyler karalıyordu, kağıt onun hızını yakalamaya çalışıyor gibiydi.

Genç kadın, gözlerini birkaç adım ötedeki masada oturan bu adamın her detayını ezberlemek istercesine onun üzerinde gezdirmekten çekinmiyordu. Adamın kıyafetine, ellerinin hareketlerine, defterinin sayfalarında beliren kalem izlerine kadar hiçbir şey dikkatinden kaçmıyordu. İkisinin ortak bir yönü vardı: ilham arayışı. Genç kadın, kelimeleri birleştirerek yeni bir dünya yaratmaya çalışıyordu; genç adam ise kalemini defterine değdirerek, kadının yarattığı dünyayı adeta renklendiriyordu.

"Kalabalıkta yalnızlığımı bulmak için gelmişken, bir başka kalpte yalınlığımı buldum." cümlesi hayat bulmuştu satırlarında genç kadının. Kalemi defterinde gezdirirken arada başını kaldırıp ilham kaynağında gözünü gezdirmeyi ihmal etmiyordu. Adam, kadının dünyasında bir gölge misali duruyordu, ama o hiçlikle karışık varlığı, kadının yazdığı satırlara hayat vermek için yeterliydi. Ne konuşuyordu, ne de herhangi bir hareketiyle dikkat çekiyordu; ama varlığı, hiçliği her şeyle kaplamaya yetiyordu. Genç kadın, her defasında ondan bir şeyler alıyor, satırlarında hayat veriyordu. Gözleri, adamın dikkatle defterine odaklanmış olduğu her anı kaçırmıyordu. Her bir hareketi bir kelimeye, her bir bakışı bir cümleye dönüşecek kadar dikkatle inceliyordu adamı. Bir anlığına yazar kadın duraksadı, yazdığı her şey onu anlatıyordu.

Yazar kadının fark etmediği bir detay vardı. Ressam adamın gözleri de onun üzerinde geziniyordu. Akrep ve yelkovan, göz göze gelmemeleri için adeta yarışıyordu; birbirinden kaçan bakışlarla, zamanın ardında kayboluyorlardı. Ressam adam, kadın başını deftere doğru eğdiği anlarda onu dikkatlice inceliyor, tüm detaylarını aklına kazıyordu. Elindeki kalemi kağıt üzerinde hızla gezdiriyor, adeta onun ruhunu defter sayfalarıyla kendi ruhuna sarıyordu. Kalemi; kadının solgun dudaklarının ardında bekleyen kelimelerini, gözlerindeki anlam arayışını, ellerinin nazik hareketlerini tek tek kağıtta detaylandırıyordu. O an; attığı her çizgide kadının hayatındaki izlerini kaleminde hissediyordu.

Genç kadının hiç fark etmediği bu anlar, adama hayatında varlığından haberdar bile olmadığı eksikliği bulmuş olmanın verdiği huzurla şekillenen bir sanat eserine dönüşüyordu. Ressam adam, kadının en küçük hareketini bile derinlemesine hissediyordu; bir elini masaya koyarken parmaklarının arasındaki ince boşlukları, gözlerini odaklarken dudaklarının ucundaki hafif titremeyi... Her detay, adama ona dair bir şeyler söylüyordu. Kadın farkında değildi belki ama, adamın gözleri onun ruhundaki arayışta kaybolmuştu.

Ressam adam, bir anda kadının bakışlarını üzerinde hissetti. Gözleri, arada bir onun üzerinde dolaşıyor, sonra hızla satırlarına geri dönüyordu. Bu kısa ve kaçamak bakışlar, adamın kalbine bir dokunuş bırakıyor, onun ruhunu sarmalayan tanımlayamadığı sıcak bir his bırakıyordu. Bu farkındalık, adamın yüzüne istemsiz bir gülümseme yerleştirdi. Sayfalarda kayan kalemi, kadının yüz hatlarını belirginleştirirken zihninde beliren bir soru tüm dikkatini dağıttı: O da, satırlara döktüğü kelimelerle beni mi resmediyordu? Kalemi her bir detayı belirginleştirirken, bir yanılsamanın izinde sürükleniyormuş gibi hissetti. Kalbinin ona yönlendirdiği bu duygular, gerçekten ona mı aitti? Yoksa zihninin oynadığı bir oyunun parçası mıydı?

İçinde giderek büyüyen bu karmaşadan kurtulmanın tek yolu, çekingenlik duvarını aşıp kadının yanına gitmekten geçiyordu. Onunla yüz yüze geldiğinde neler söyleyebileceğini, hangi kelimelerin dudaklarından döküleceğini tekrar tekrar kafasında kuruyordu. Belki sadece birkaç kelimeyle sessiz bir bağ kuracak, belki de kelimeler yetersiz kalacak ama göz göze geldiklerinde her şey bir anlam kazanacaktı. Zihninde bu anı tekrar tekrar canlandırıyor, her seferinde farklı bir ihtimal üzerinde duruyordu. Ya kadın şaşkınlıkla bakar ve hiçbir şey söylemezse? Ya da bir gülümsemeyle karşılık verir ve sessizliği kelimelerden daha güçlü bir cevap haline getirirse? Düşündükçe ihtimallerin ağırlığı, kalbindeki çırpınışları hızlandırıyordu.

Fazla beklemenin bir anlamı olmadığını düşündü. Sadece birkaç adım uzağında duran kadına yaklaşıp, zihnini ele geçiren bu sorulara cevap arayacaktı. Kadının gözlerinin içine bakacak, onun bakışlarının derinliğinde kaybolsa bile, en azından bir anlam aramış olacaktı. Ancak tam yerinden kalkmak üzereydi ki kadın, ansızın masasından doğruldu. Adam bir an afalladı, harekete geçmek için doğru anı yakaladığını düşünmüştü. Kadının lavaboya yöneldiğini fark edince tüm planları altüst oldu. Kalbindeki çırpıntı yerini anlık bir hayal kırıklığına bırakmıştı. Derin bir nefes aldı, aceleyle doğrulduğu sandalyesine tekrar oturdu.

Kadının masanın üzerine bıraktığı deftere gözleri takıldığında, içinde geri dönülmez bir merak duygusu kabardı. O defter, sanki bir sır perdesini aralaması için orada duruyordu. Kapağın ardında ne olduğunu hayal etmeye çalıştı.Tereddütle eli masanın kenarına uzandı, ama içinde anlık bir şüphe belirdi. Bunu yapmak, kadının özel bir anına müdahale etmek gibi hissettirdi. Fakat merakı, tüm bu düşünceleri geride bırakacak kadar güçlüydü. Yavaşça defteri açtı, ilk sayfadaki cümlelerle göz göze geldiğinde, kalbindeki kıvılcımı engelleyemedi.

" Kalabalıkta yalnızlığımı bulmak için gelmişken, bir başka kalpte yalınlığımı buldum. Onun varlığı, etrafımdaki gürültüyü, sesleri ve kalabalığı bir anda silip atıverdi. Her şey bir anda bana daha yakın, daha sessiz ve daha anlamlı gelmişti. Gözlerimin maviliğinde, bitmek bilmeyen fırtına, onun bana hiç bakmadığı kahve gözlerinde sona ermişti. Ne benimle konuşmuştu, ne de bana bakmıştı; ama varlığı, bütün kalabalığı unutturmuştu. Bazen insanlar, söyledikleriyle değil, sadece varlıklarıyla bir iz bırakır. O an, o iz, bana hem bir huzur hem de bir soru işareti gibiydi. Ne olduğunu tam anlamasam da, bir şeylerin değişmeye başladığını hissediyordum. En basitinden, uzun zaman sonra kalemim ilk defa bir yabancıyı satırlara anlatarak hayat bulmuştu. "

"Bu sensin," dedi kendi kendine, satırların arasında gizlenmiş kendisini okurken. Kalbinde beliren sıcaklık, kelimelerle birleşerek yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluşturdu. Elini masasına uzatıp kendi defterini aldı ve kadının defteriyle yer değiştirdi. Defterinin son sayfasını, kadını resmettiği sayfayı, açtı. Kalemini eline alıp çizdiği portrenin altına dikkatlice bir not bırakmaya başladı. Yazarken içindeki heyecanı kontrol etmeye çalışsa da ellerinin hafif titremesine engel olamadı:

"Haftaya bugün aynı yerde defterinizi bizzat benden alacağınıza emin olabilirsiniz, Yazar Hanım."

Defteri yerine bırakıp bir adım geriye çekildiğinde, kadının lavabodan dönmek üzere olduğunu fark etti. Ayak sesleri giderek yaklaşıyordu. Adam, çantasını ve diğer eşyalarını hızla topladı. O an, kadının defteriyle baş başa kalması gerektiğini düşündü. Kafeden çıkarken, arkasına dönüp uzaktan kadına bir kez daha baktı. Onun ellerinin, kendi çizimleri arasında kaybolduğunu hayal etti. Bu, bir hikâye değil, şiir olacaktı.

21.01.2025 —Sözlerin Ressamı

Yokuş yukarı çıkarken; yılların bedenimde bıraktığı hasarlarla nefes almakta zorlanıyor, her adımda yaşanmışlıkların kalbimde yarattığı ağırlığı hissediyordum. Bu sokaklar... Bir zamanlar nefesim kesilene dek koşup hayatı tüm saflığıyla keşfettiğim, her düştüğümde yeniden ayağa kalkmayı öğrenip güçlendiğim, hayallerimi minik ellerimle taş duvarlarına kazıdığım o sokaklardı...Şimdi ise her köşe başında geçmişin hayaletleri dolanıyor, beni unutamadığım anılara zincirliyordu. Ayaklarım arnavut kaldırımlarına her değdiğinde; zamanın derinliklerine gömdüğüm çocukluğum, hayat penceremin perdelerini yavaşça aralayıp gün ışığını ortaya çıkarıyordu. Geçmiş ve şimdi, birbirine dolanmış iki ince iplik gibi her adımımda daha çok ruhuma düğümleniyordu.

Derken bir grup çocuk gördüm. Arnavut kaldırımlarının pürüzlü yüzeylerinde misketleri yuvarlıyorlar, ellerindeki rengârenk cam tanelerine tüm dünyalarını sığdırıyorlardı. Sıra diğerine geçtiğinde, aralarından biri meydan okur bir tavırla arkadaşının sırtına hafifçe vurdu. Yere çömelmiş olan çocuk, avuçlarının içinde misketleri sıkıca tutarken diğerleri heyecanla eğilip fısıldayarak kimin kazanacağını tartışıyordu. "Boşuna atıyorsun, elinde kalan birkaç misketi de kaptıracaksın." dedi içlerinden biri, ukala bir tavır takınarak. Misketlerin taşlara çarpmasıyla çıkan her tıkırtı, sokağın sessizliğini delip geçmekle kalmıyor, ruhumu da beraberinde geçmişe sürüklüyordu.

Bir an durdum ve gözlerim onlara takıldı. Bitmek bilmeyen enerjileri, yüzlerinden eksilmeyen hayatı keşfetmeye dair o bitmek bilmeyen heves... Ruhum, o ortama öyle bir aidiyet hissetmişti ki, nefesim kesilmişti. İçlerinden biri, diğerlerinden biraz daha önde duruyordu, bu yüzden istemsizce gözlerim ona odaklanmıştı. Saçlarının alnına düşüşü, birkaç tutam saçın yüzündeki tere yapışması, gülüşündeki o masumiyet... İçim ürperdi. Sanki zaman geriye sarılmış, yıllar arkamda buhar olup uçmuştu. Dün gibiydi, hatırlıyordum: Burada, bu arnavut kaldırımlarının üzerinde, aynı misketleri yuvarlayan o çocuk bendim. Ellerimde misketler, her biri benim için birer hazineydi; kalbimde ise sadece o anın heyecanı, kazanma tutkusu ve arkadaşlarımla geçirdiğim zamanın tarifsiz mutluluğu vardı.

Fakat şimdi o eller, misketleri sıkı sıkıya tutamayacak kadar zayıflamıştı; o kalp, o saf heyecanı hissedemeyecek kadar yorulmuştu. Çocukların kahkahaları beni kendime getirdi. Gözlerimde biriken yaşları gizlemek istercesine başımı eğdim. Ama yüreğimden geçen o fırtına... İçimdeki çocuğun masumiyetini yeniden hatırlamak, beni hiç beklemediğim bir zaman yolculuğuna çıkarıyordu.

Gözlerim, misket oynayan grubun hemen bitişiğinde ip atlayan bir kız çocuğuna kaydı. Her zıplayışında, bir öncekine göre biraz daha yukarıda buluyordu kendini. Güneş, sarı saçlarına vuruyor ve saçlarının arasındaki ışıltılar her sıçrayışında biraz daha parlıyordu. Hatırladım… Bir zamanlar bizim mahallede de ip atlayan bir kız vardı. Ona bakarken hissettiğim o ilk hayranlık, kalbimin hiç bilmediği bir ritimde atmasına neden olurdu. Küçük yaşta kalbime aşkı tattıran o kız, mahallemizin Bahar’ıydı. O, içindeki çocuğu her daim yaşatmayı bilen, onun kıpırtılarına kulak vermekten çekinmeyen; mahallemize, hatta ruhuma baharı tattıran bir kız çocuğuydu. Yaşıtlarından çok daha hayat doluydu, ama bir o kadar da olgundu. Büyümenin ciddiyetine asla bürünmemişti ruhu. Bitmek bilmeyen neşesi her daim gülüşüne yansıyor, hayata olan hevesi ve oynarken tükenmek bilmeyen enerjisi ruhuma baharı getirmeye yetiyordu. Ama şimdi, Bahar’ın hep koşup oynadığı o sokaklar ne kadar sessizdi; ruhum ise bir o kadar sahipsizdi.

Mahalledeki çocuklar birer birer büyüdü; neşeli çığlıklar birer birer ruhumdan silindi. Ama Bahar’ı unutmak ne mümkün? Ruh bir kere baharı tadınca, onsuz ne kadar kimsesiz olduğunu anlıyordu. Bir keresinde ip atlarken ayağı takılmış, hepimizin gözleri önünde yere düşmüştü. Canının ne kadar acıdığını hissederek yanına koşmuştum. Yaralanan dizine endişeyle bakmış, ona sarılmıştım. Ama o, hiçbir şey demeden yerden kalkmış ve her zamanki gülümsemesiyle şöyle demişti: "Yaralara bakıp daha fazla acı çekmektense, onlarla koşmayı, oynamayı ve gerekirse tekrar yaralanmayı tercih ederim." Bu cümle hâlâ kulaklarımda yankılanıyor.

Peki ya o çocukluk masumiyeti? O saf tutku şimdi nerede? Neden her şey bu kadar karmaşık, bu kadar anlaşılmaz oldu? Bahar haklıydı… Yaralarımızı benimsemek ve onlarla yaşamayı öğrenmek gerekiyordu. Gencecik ruhuyla hayatı bu kadar derinden kavrayabilmişti; oysa ben, bu yaşlarımda bile onun kadar anlayamamıştım. Ne yazık bana.

Zihnim, farkında olmadan bir kuyunun derinliklerine çekiliyordu. İçimdeki boşluk, beni ben yapan yaşanmışlıklara yavaşça teslim olurken, ben de her şeyin ne kadar değiştiğini fark ediyordum. Sanki kendi çocukluğumun içine düşmüştüm. Evimizin taş duvarları, yaz sıcağında gölge eden incir ağacının serinliği, annemin pencereyi aralayıp, “Hadi içeri gel, hava karardı,” diye seslenişi… O zamanlar her şey ne kadar canlıydı. Ama şimdi… Şimdi bu sokaklarda yürürken, ne kendimi, ne de o günleri bulabiliyorum.

Ne zaman büyüdüm? Ne zaman o sokakların, o kahkahaların dışına itildim? Büyümek dedikleri şey, insanın kalbindeki o çocuk seslerini susturması mıydı? Eğer öyleyse, neden hâlâ bu kahkahaları duyduğumda içim bir çocuk gibi sızlıyor?

Bir an, çocukluğumdan bir başka anı daha düştü aklıma. Mehdi Dede vardı… Mahallenin en yaşlısı, en bilgesi… Her akşam "Acaba bugün Mehdi Dede ne anlatacak?" diye merakla beklerdik. Hikâyeleri bizim için birer masaldı; geçmişin yaralarını taşıyan ses tonu bile bizi büyülemeye yeterdi. Gündüzleri ise o, köşe başlarındaki tahta taburelerden birine tek başına oturur, kendini derin düşüncelere teslim ederdi. Mehdi Dede’nin gözleri hep uzaklara bakardı; sanki geçmişi bir film şeridi gibi izlerdi. Biz çocuk aklıyla onun, akşam bize anlatacağı hikâyeleri düşündüğünü sanırdık. Ama şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki onun gözlerindeki o uzak bakış, yalnızca hatıralarına değil, kaybettiklerine de bir yolculuktu. Yüzündeki derin çizgiler ve sessiz duruşu, yılların ona çektirdiklerini fısıldardı adeta.

O taburenin üstünde otururken bile bize öğretecek bir şeyleri var gibi hissederdik. Fakat belki de o, çocukların neşesiyle dolu mahallemizin ortasında, yılların yükünü sessizce taşırdı. Mehdi Dede’nin varlığı bir güven hissiydi; geçmişle gelecek arasında bir köprüydü adeta. Ama biz, çocukluğun masumiyetine sığınarak bu köprünün ne kadar sağlam olduğunu fark etmezdik bile.

Bir akşamüstüydü, asla unutamam. Yine aynı grup toplanmış; misket oynuyor, ip atlıyor, mahalleye yayılan kahkahalar sokakları dolduruyordu, ben de onların arasındaydım. Bir ara tamamen sezgisel olarak başımı kaldırıp gözlerimi Mehdi Dede’ye çevirmiştim. O her zamanki taburesinde oturuyordu, ama o gün bakışları her zamankinden farklıydı. Gözlerinde gördüğüm yorgunluk, tarif edilmesi güç bir hüzünle karışmıştı; sanki bedeni artık ruhunu taşımakta zorlanıyor gibiydi. Bir yorgunluk, bir kabulleniş… Sanki hayatının son sayfasını çevirmiş gibiydi. Bakışları mahalleden çok daha uzağa dalmıştı, belki de çocukluğunun geçtiği sokaklara ya da çoktan geride bırakmış olduğu bir zamana. Çocukluğun o masumiyetine rağmen, bir şeylerin ters gittiğini hissetmiştim, ama oyun o kadar güzeldi ki, bu hisse uzun süre tutunamadım.

Birkaç hafta sonra, bir sabah, mahallede Mehdi Dede’yi göremedik. İlk başta kimse fark etmedi, ama günler geçtikçe o köşe başındaki sessiz varlığının eksikliği derinden hissedilmeye başladı. Mehdi Dede bu dünyadan göçmüştü… Ama sadece o değildi giden; onunla birlikte mahallemizin ruhu da sessizce kaybolmuştu.

Mahalle artık eskisi gibi değildi. Çocukların kahkahaları azalmış, sokakların neşesi yerini garip bir sessizliğe bırakmıştı. Oyunlar oynanıyordu elbet, ama eskisi gibi coşkulu değildi. Gözlerimiz sürekli o boş tabureye kayıyor, kalplerimizde bir ağırlık hissediyorduk. İçimizde açıklayamadığımız bir boşluk vardı: Mehdi Dede’nin yokluğu... Yalnızca bir kayıp değil, geçmişin de yavaş yavaş bizden uzaklaşması gibiydi.

Şimdi, bu sokaklarda her adımımda, o kayıplar ve anılar beni takip ediyor. Kaldırım taşları, eskimiş duvarlar, her şey bana bir zamanlar yaşadıklarımızın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatıyor. Zamanla her şey değişti, insanlar değişti, duvarlara kazıdığımız yazılar silindi. Ama çocukluğumuz, o eski günlerin ardında bıraktığı kırıntıları hep bu sokakta, incir ağacına kök saldı.

Ve çocuklar… Onlar şimdi hâlâ o eski oyunları, eski şarkıları, eski gülüşleri arıyor gibi görünüyor. Bizim bir zamanlar o sokaklarda koşturduğumuz gibi onlarda koşturuyorlar, ama tutkuyla değil tutku peşinde. Ama sokak artık eskimiş, değişmiş ve yabancılaşmış.

Büyümek, bir zamanlar koştuğumuz sokaklardan birer birer silinmekmiş. Saklambaçta saklanıp bulunamamakmış. Zafer sanılan ama unutulanmış. Ve ben hâlâ kaybolan her şeyin ardından dönüp bakıyorum, belki bir şey bulurum diye. Ama artık o sokaklarda beni bekleyen bir şey yok. Kaybettiğimiz her anın ardından bir iz bırakmaktı büyümek; ama o iz, sonunda kaybolan her şeyin içinde kayboldu.

Titreyen ellerimle gözyaşlarımı silerken, gözlerim Mehdi Dede’nin oturduğu, mahallemizin dengesini sağlayan o tabureyle buluştu. Tabure hâlâ oradaydı. Ayaklarım, istemsizce oraya doğru ilerlemeye başladı. Tabureye oturdum ve gözlerim uzaklara, onun baktığı yerlere odaklandı.

O sırada misket oynayan çocuklardan birinin gözleri, kısa bir an için benimle buluştu. Ama aynı yıllar önce benim yaptığım gibi, oyun tutkusu onu hemen içine çekti. Belki Mehdi Dede geçmişe dalarak sadece bizi değil, çocukluğunu da izliyordu, tıpkı şu an benim yaptığım gibi. Ya da ben büyüdükçe, kaybolan her şeyin ardında daha fazla anlam arıyordum.

Ve o anlam kaybolanların geriye bıraktığı izlerde saklıydı...

10.01.2025 —Sözlerin Ressamı

Yalnız fısıltılar yankılanır duvarlarda,

Kader aralar kapıları, gıcırdıyla

Gündüzüme karışır geceden kalanlar

Ama bilirim, her sabah güneş doğar,

Her karanlık bir aydınlığa değer.

Bazen kırık dökük hayallerle uyanırım,

Sözlerim kaybolur, ama umutlar kalır.

Ama bilirim, her kayıp kazançla gelir.

Yarınlar büyür zamanın ardında.

Boşluk sarar ruhumu sessiz bir yankıyla

Her karanlık, bir aydınlığa değer derken,

Yalnızlık, yavaşça yok eder umudu.

Fırtınalar yalnızlığımı sarar her adımımda.

Bir umut kırıntısı kalır, her gecede,

Ve yine de, sabahları beklerim usulca.

Yakamoz hapseder depresyonu,

Boşlukta kaybolur anlık huzurum.

Huzur arar kalbin kayıp yazgısını.

Gün doğar, ama neye yarar,

Yalnızlık sabahı da yutar içinden.

24.12.2024 —Sözlerin Ressamı