#nobotak

znalezione

Budzik. Dzień w dzień to samo. Rutyna... męczy cię codzienność, starasz się coś z tym zrobić umawiasz się na spotkania, wyjścia ale to tylko w weekendy. W szkolę starasz się być pewną siebie, ciągle śmiejącą się, szaloną, lubianą osobą. Jesteś lubiana jednak kiedy przyjdzie co do czego okazuje się że z dużego grona pozostają dwie-trzy osoby którym ufasz całkowicie i kilku przyjaciół , na których możesz liczyć. Zastanawiasz się w tedy gdzie podziała się reszta? Już mnie nie lubią? Bo oczekuję od nich wsparcia? Przecież ja ich wspierałam. W tym momencie pojawia się złość, która przeobraża się w poczucie zdrady następnie pojawia się uczucie zawodu czujesz, że zawiodły cię te osoby. Na koniec przychodź smutek. Jest ci przykro ale pocieszasz się tym, że przynajmniej masz tych kilku przyjaciół. Ruszasz dalej... Wieczorami często rozmyślasz nad całym dniem analizujesz wszystkie głupoty jakie zrobiłaś i czujesz się do niczego, czujesz się jak kompletna idiotka, porażka. Beznadzieja. Aż w końcu przychodzi ten dzień. Dzień w którym ewidentnie masz przez cały dzień doła Płaczesz, wyrzucasz z siebie wszystko. Czujesz się jak kompletna hipokrytka. Następnego dnia chcesz spotkać się z osobą której najbardziej ufasz, ale nie ma ona czasu. Nie mówisz jej o swojej sytuacji " po co ją martwić" myślisz. Nie jesteś zła bo przecież może mieć znajomych i też znaleźć dla nich czas. Wiesz o tym a mimo to w środku, gdzieś tam głęboko odczuwasz smutek i rozczarowanie przez co czujesz się jeszcze gorzej bo w głowie siedzi myśl, jak złą przyjaciółką jesteś, że tak czujesz. Zajmujesz się czymś byleby zapomnieć o tym i przestać to czuć. Masz krasza ale boisz się z nim spotkać, zapoznać bo wiesz że jesteś do niczego. Brzydka, gruba, nudna kto by taką chciał. Boisz się niezaakceptowania. Brak ci pewności siebie... Ale mimo to walczysz z tym i masz zamiar się z nim spotkać. Walczysz z rutyną. Starasz się przełamać samą siebie. Ty też walcz nie daj się zatrzymać. Dla każdego wyjdzie słońce. Teraz jest już lepiej nie przejmujesz sie aż tak tym wszystkim a nawet jeżeli się tak dzieje to się nie dajesz. Bo trzeba przełamywać siebie i swoje lęki. Nie do końca wiedziałam jak zabrać się za ten post. Dość długo zbierałam się aby go napisać. Wiem że dużo z was i tak nie przeczyta go do końca ponieważ pomyśli sobie coś w stylu" matko ludzie mają gorsze problemy nuda, za długie", ale ja postanowiłam nie przejmować sie tym i po prostu pisać to co mam w głowie żeby się komuś wygadać. Mój profil jest moim profilem i prowadzę go dosyć... chaotycznie? Nie jestem przekonana. W każdym razie piszę na nim po prostu to co myślę i czuję, dlatego raz jest zabawnie a raz poważnie czasami nawet smutnie. Jeżeli doczytałeś/aś do tego momentu to dziękuję ci i przepraszam że zajęłam ci czas, ale chciałam ci to przekazać, przekazać to że nie wolno się poddawać.