#noaberschap

Waarom een zorgzame samenleving nooit een vervanging mag worden voor professionele zorg Noaberschap is kostbaar, maar geen wondermiddel. Dat is de kern van het essay dat ik in deze blog kort wil uitlichten. We leven in een tijd waarin “zorgzame buurten”, “liefdevolle straten” en “voorzorgcirkels” bijna automatisch worden genoemd als antwoord op de tekorten in de zorg. Het klinkt warm en hoopvol…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen  Er zijn van die momenten waarop je denkt: Nederland, je bent een wonderlijk land. Neem nou de weggeefkast van Mariëlle Muit in Krimpen aan de Lek. Geen paleis, geen wolkenkrabber, geen kerncentrale. Gewoon een kast. Eentje waar blikken soep, pakken rijst, tandpasta en kinderkleding liggen. Een kast waar mensen iets neerzetten als ze wat over hebben en iets…

Pieters’ Daglicht over DenkDingen over noaberschap en onverwachte verbouwingen Maandag 10 augustus 1925. Je weet wel, zo’n dag waarop het licht loom langs de vensterbank sijpelt, de koffie zijn geur als een troostdeken over de keukentafel legt, en Borculo zichzelf nog beschouwt als een dorp in ruststand—niet als decor voor spontane renovatie. Maar terwijl de Achterhoek zijn schouders nog…

Het is al dagen meer dan 30 graden hier in het Drents Friese Wold, en het zwembad is verreweg de beste plek om de middag door te brengen. Het is van een stichting,  die draait volgens mij geheel op vrijwilligers, en is door de collectieve inspanning van de gemeenschap echt prachtig, schoon, goed onderhouden en goed bemand.

Het zal wel door de imposante vrijwillige badmeester komen die voor ons de kinderen door het bad dirigeert dat ik aan de praat kom over het verenigingsleven met een lokale mevrouw naast me. En dan duiken ineens mijn frustraties op over de hedendaagse  ik-mentaliteit, die zeker ook heerst bij veel leden van verenigingen in de Randstad:

Dat men eigenlijk niet meer weet wat verenigingsleven is, zelden klaar staan om het werk te doen, vaak ook slechts een dienst afneemt, en direct klaagt als die dienst niet naar tevredenheid is.

Of is dat iets typisch van de Randstad? vraag ik me af.

Nee hoor, zegt de mevrouw stellig. Weet je, Noaberschap, dat hebben we hier nog steeds. Dat je wat voor de gemeenschap doet, zoals dat vrijwilligerswerk, en dat je naar elkaar omkijkt. Dat wordt ook van je verwacht hier in de dorpen als je hier woont, dat je actief deelneemt aan onze samenleving.  Het wordt je ook nagedragen als je het niet doet, wat logisch is. Iedereen moet zijn steentje bijdragen. En dan zijn er van die mensen van buitenaf die hier komen wonen die helemaal nergens iets mee te maken willen hebben. Dat vind ik prima dat je daar voor kiest. Iedereen mag leven zoals hij zelf wil. Maar dan moet je ook niet zeuren als je het ergens niet mee eens bent, en ook geen eisen stellen aan de gemeenschap. Dat recht heb je dan verspeeld hoor.

Zo is het, bedenk ik. Hoe simpel kan het leven zijn. We leven allemaal samen in dit land, en dat noaberschap, dat is nog steeds heel hard nodig om harmonieus samen te leven. En als je jezelf daar niet in kunt vinden omdat je ego te groot is, dan verspeel je toch echt je recht op dat samen leven.

Misschien hebben ze dan hier, op de grens van Drenthe en Friesland, nog wel wat hutjes op de hei voor je.

Afbeelding: https://pixabay.com

Grunneger mörgen bij Koffieochtend Stichting Noaberschap Appingedam

Appingedam – Stichting Noaberschap houdt haar koffieochtend op dinsdag 06 juni van 10.00 uur tot 11.45 uur in de Franse school, Wijkstraat 30 Appingedam.

Anneke en Berend zullen ons laten genieten van gedichten en verhalen in het Gronings dialect. De koffieochtenden zijn bedoeld voor een ieder die samen met anderen gezellig wil koffiedrinken en nieuwe mensen wil ontmoeten.

U kunt vrijblijvend…