İnsanların her söyledikleri kafamın içinde birer çığlığa dönüyor.

Okuldan,insanlardan,ailemden,hayatımdan herşeyden herkesten kendimden nefret ediyorum....

iyi değilim mesela hemde hiç içimde sığdıramadığım vedalar kelimeler  var.İnsanlara iyiyim ya, birşey yok demekten yoruldum ama onlarda farkında bana ne olduğunu Altı-yedi yılda ne kadar değiştiğini soruyorlar,neden sessizleştiğimi merak ediyorlar,hiçbirşey diyorum aksine  birşeyler anlatmaya,deli gibi bağırıp ağlayarak anlatmaya mesela birilerinin  omzuna yaslanmaya ihtiyacım var ama kimseye dayanamıyorum tahammülüm de gücüm de yok kimseye.Eskisi gibi olmamı söylüyorlar bende isterdim neşeli,dopdolu o  olmayı  ama biliyorum kelebekler geri tırtıla dönüşemezler.Birilerinin beni toparlanmasına da ihtiyacım var,kendimi toparlayamıyorum çünkü ben.Öylesine

Gürültüsü kafasında olan birine sessiz bir yer bulamazsınız.-mordad

Uyuştum sanırım hissedemiyorum uzun süredir birşeyler -duygular-

Sen kendi yalanlarına inanacak kadar iyi bir yalancıymışsın.