Yaşanılanlar unutulur da sende bıraktığı izler unutulmazmış.

Aynı nehrin farklı kıyılarında durup birbirimizin yansımasını sevmek gibiydi hikayemiz... Asla kavuşamayan ama hep aynı gökyüzüne bakan iki yabancı.

"Nergis; sadece bir çiçek değil; yeni başlangıçların, umudun ve direncin adıdır. Bir efsaneye göre, kışın en sert vaktinde toprağın yedi kat altından çıkmaya cüret eder. Ya donup ölecektir ya da güneş onu yakacaktır. Ama güneş, bu cesur çiçeğin kışa karşı direnişine hayran kalır; onu yakmaya kıyamaz ve ona eşsiz kokusunu vererek kalbini hafif sarıya boyar. Tıpkı nergis gibi; her kışın sonunda bir bahar, her zorluğun sonunda bir yeniden doğuş vardır."

Şehri terk edebilirsin, hatta ülkeyi bile, ama kendinden kaçamazsın. Yeni sokaklar yaralarını silmez, sadece manzaran değişir çünkü kaçmak, aynı hikayeyi farklı yerlerde yaşamaktan başka bir şey değildir.

Ve zaman geçer… Ayrılık, bir kesik gibi önce kanar, sonra kabuk bağlar ama izi hep kalır.

Hayatımdaki her şeyin yıkılışını gülerek izledim, sonra tek başıma yeniden inşa ettim. Başardığım her şeyde yalnızca kendi izlerim var. Size yaslanacak vaktim hiç olmadı aksine parçalarımı bir araya getirirken acıya yer bırakmadan gerektiği zaman hislerimi yok etmem gerektiğini öğrettiniz bu yüzden sakın 'yanındayım' diyerek boş sözler sarf etmeyin...

"Anılar silikleşse de, duyguları her zaman keskindir."

Her şeyi akışına bıraktım. Aramak isteyen arar, yazmak isteyen yazar, özleyen hissettirir, değer veren belli eder, gitmek isteyen de gider. Artık kimseyi tutmaya, kimseye kendimi anlatmaya çalışmıyorum. Yoruldum… İnsanlara kendimi açıklamaktan, anlaşılmak için çabalamaktan, sürekli bir şeyleri düzeltme çabasından yoruldum. Hayatın ne kadar sade ve dingin olabileceğini fark ettim. Bazen en doğrusu, sadece durup gülümseyerek izlemek; akışı olduğu gibi kabul etmek. Ne mücadeleye gerek var ne de zorlamaya. Gerçekten kalmak isteyen zaten kalır, hiçbir şey onları uzaklaştıramaz. Gitmek isteyen ise bir şekilde yolunu bulup gider. Onları durdurmaya çalışmak sadece yorar insanı. Bu yüzden artık yalnızca kendimi seçiyorum. Huzuru, dinginliği ve sessizliği... Hayatı olduğu gibi kabul ediyorum ve bu kabullenişle birlikte içimde özgürleştiğimi hissediyorum çünkü hayat, zorlamadan yaşandığı zaman kendi ritmini bulur..

Yazmak bazen kelimelerin önünde acıdan kıvranmaktır. Önünde gezinen harfler insanın başını çatlatacak bir cümlenin habercisidir.

Toprağa verilişini bile izledim ama sanki hala bir yerlerden çıkacakmış gibi hissediyorum