Anna Świrszczyńska

Groteska

Jedzie ogrodem na wozie

Wenus w apoteozie.

Blondyna soczysta jak marchew,

z rąk wyskakuje jej szarfa.

Jedzie w bobkowym wieńcu,

w krąg primadonny klęczą.

Wiozą ją po szpalerze

dwa seraficzne zwierze.

Z bursztynowych obłoków

kapią charyty szerokie,

do góry nogami na rzepę –

charyty obfite i ciepłe.

Rżą drogocenne zwierzęta

i stają się wielorakie.

Po przeraźliwych miętach

amorki sadzą okrakiem.

Trzech bohaterskich tenorów

rozpacza u jaworu.

Trzy panny stoją z rumieńcem.

Gołąbek, lilia i wieńce.

Słońce w włoszczyźnie wesołej.

Drżą z egzaltacji anioły

i z pysków zwierząt pociekły