#mileny

(...) ja - nikt inny tylko ja - jestem Twoim właściwym nieszczęściem.

To, ze byliśmy tak zgodni nawet tutaj, w ciemnościach, jest najdziwniejsze, i uwierzyć w to mogę literalnie tylko w co drugim momencie.

Zważ, Robinson musiał się zaciągnąć, odbyć niebezpieczną podróż, przeżyć rozbicie okrętu i wiele innych cierpień, a ja musiałbym tylko Ciebie stracić i już byłbym Robinsonem. Ale byłbym Robinsonem bardziej od niego. On miał jeszcze wyspę i Piętaszka, i wiele różnych rzeczy, wreszcie okręt, który go zabrał i sprawił, że wszystko stało się niemal snem. Ja nie miałbym nic, nawet nazwiska, bo i nazwisko moje Ci oddałem. I dlatego właśnie w stosunku do Ciebie jestem poniekąd niezależny, bo zależność wykracza poza wszelkie granice. To Albo-Albo jest za duże - Albo Ty jesteś moja i wtedy jest dobrze, albo mi się gdzieś stracisz, i wtedy nie jest nawet źle: wtedy nie ma nic, wtedy nie pozostaje żadna zazdrość, żaden żal, żadna tęsknota, w ogóle nic. Chyba jest coś bluźnierczego w takim budowaniu na jednym człowieku - i dlatego także i tam wokół fundamentów skrada się strach, ale to nie jest strach o Ciebie, tylko strach, że w ogóle ma się odwagę tak budować.

Czemu nie jestem na przykład szczęśliwą szafą w Twoim pokoju, szafą, która patrzy na Ciebie całą, kiedy siedzisz w fotelu czy przy biurku, albo gdy kładziesz się i śpisz.