#midsummernight

the birds at night are more quiet now

probably too busy as they have to look

after their youngsters

the trees are already thirsty now that

the skies never shed tears just like

last year

yet, flowers are abundant and pretty

as ever and nature as a whole looks

satisfied and spoilt

midsummer

we are literally bathing in light

and falling asleep has to wait till well

after midnight

even then it is difficult because the night

looks like twilight but i refuse to draw

the curtains: the panorama i see from

my window is just breathtaking

midsummernight

I am waiting for a short visit by my

friend the moon

Fujifilm X-T3, XF35mmF1.4 R

[EN] I managed to see the Midsummer Night spectacle in Węgorzewo for the second time. And that took three tries — last time I came with the kids, but it rained so hard we went back home before anything even started. This time, I came with the whole family and… we went back again. But at least the kids are now old enough to stay with Grandma, so my wife and I were able to go once more — just the two of us.

And it was worth it. The performance with over 70 dancers circling a bonfire was truly impressive. Visually stunning, atmospheric, and very well choreographed. There was real magic in it. But sadly — the entire event had a weaker, much less enjoyable side.

First — the space setup. In 2022 there was a stage, performances, stands, life. This year — the field was roped off, artists performed in the center... and 3/4 of the audience watched their backs or side profiles. If you didn’t arrive early and wait hours by the rope, your chances for a decent view were slim.

Second — the technical break. Officially: thirty minutes. Subjectively: an eternity. And all it would have taken was someone with a mic and a plan to fill the gap. The audience just stood there, nothing was happening, though there was no reason that time couldn’t be used. It was a missed opportunity to say something, engage the crowd, prepare them for what was coming. Wasted.

And finally — the sound. The gear was awful. The speakers cracked with every bass beat, killing the effort of young, often very talented performers. Such a shame. The main performance just barely survived — perhaps because the music didn’t hit the full range of disaster. But overall? It hurts. Such a beautiful initiative, but no proper support. And sadly — this isn’t the first time in Węgorzewo that something great gets botched by poor organization. I shouldn’t be surprised. And yet… I am. And a little sad.

[PL] Drugi raz udało mi się obejrzeć widowisko z okazji Nocy Świętojańskiej w Węgorzewie. A prób było trzy – ostatnim razem przyjechałem z dziećmi, ale tak lało, że wróciliśmy do domu zanim cokolwiek się zaczęło. Tym razem byłem z całą rodziną i... znów wróciliśmy. Ale przynajmniej dzieciaki są już na tyle duże, że zostały potem z babcią, a my z żoną mogliśmy pojechać jeszcze raz – tylko we dwoje.

I było warto. Spektakl z udziałem ponad 70 tancerzy tańczących wokół ogniska był naprawdę imponujący. Piękny wizualnie, klimatyczny i bardzo dopracowany. Była w tym magia. Ale niestety – cała impreza miała też swoją drugą, znacznie słabszą stronę.

Po pierwsze – organizacja przestrzeni. W 2022 roku była scena, występy, stoiska, życie. W tym roku – plac ogrodzony sznurkiem, artyści występujący na środku... i 3/4 publiczności oglądające ich plecy albo profile. Jeśli ktoś nie przyszedł odpowiednio wcześniej i nie wyczekał kilku godzin przy sznurku, to miał marne szanse na komfortowy odbiór.

Po drugie – przerwa techniczna. Oficjalnie: pół godziny. Subiektywnie: wieczność. A wystarczyłby człowiek z mikrofonem i pomysłem, by zagospodarować ten czas. Publiczność stała, nic się nie działo, choć nie było żadnych przeszkód, by ten czas wypełnić. To była okazja, żeby coś opowiedzieć, wciągnąć ludzi, przygotować ich na widowisko. Zmarnowana.