#midsland

Terschelling, Netherlands

After a long residency on the beautiful dutch Island Terschelling and the village Midsland we gave 11 shows in the famous Oerol festival, 12th -21st of June 2015. Thank you to everybody in Midsland that contributed with stories and assistance for making the performance. Here are some pictures from the show. 

Beneath: Terschelling is currently threatened by the dutch governments plan of fracking in the area. There is a big resistance movement, pointing to the severe environmental issues regarding fracking. In the moment of our visit in Midsland the matter is not yet settled and there is a great worry for the future of the island. On the picture we see one of the oil company's gas tower aiming at the island. The colors of the target plate are the official color combination of the island Terschelling.

Our protagonist: Stryper Wyfke, a woman from the village that is remembered for luring away the English army, preventing them from destroying Midsland and the eastern parts of the island in 1666.

The radio-time machine used for traveling forwards in time, to the days when the island was threatened by ailiens who sought up all earthly gas-towers in order to extract the energy for their own use..

An ailien space ship taking control over the gas tower on the nearby island Texel in the year 2030.

The opening of the grave of Stryper Wyfke in the year 2030, when genetic mutation finally is a daily reality.

Stryper Wyfke, that is resurrected in 2030, as the local heroine destined to once more save the island. Here she is as a young girl with her activist father, whom for the picture preferred to stay anonymous. The logo of the shirt and the text “Gastfrij Terschelling” is referring to the movement founded in 2015 against fracking in the island area.

Stryper Wyfke was trained to continue the struggle against gasdrilling. Her education included also survival skills as diving, fishing with a manual harpoon.

Here we see Stryper Wyfke as a young woman riding on a horse, she is just on her way to the Hague to for the first time in her life confront the dutch government about the plans of fracking on Terschelling.

Drawing of the gas tower that was intended to be constructed on the island, year 2045.

A dutch duck, arriving in one of the local Midsland bars: De Stoep, in order to attend a “burenbier” (a meeting between villagers, discussing urgent local matters). The duck is ordering a cranberry beer.

While discussing the problem of fracking with the desperate Stryper Wyfke the duck by mistake choaks on a cranberry. This gives the activists an idea on how to stop the building plans once and for all.

The plan involved an elephant and a electric mouse.

We will not fully account for the plan that was found during the burenbier at De Stoep that day. However we can tell you that it involved a very big cranberry pie, the biggest ever seen in the history of the island.

A picture of the cranberry pie just after it was ran over by the elephant.

A picture of the traditional costumes of the local celebration Sundrum, To the left we see a man in a typical homemade hay-dress, and a mask making him unrecognizable to his neigbours. To the right we see a child that was caught outside on the night of the sundrum. As tradition goes, any women or children found outside on the night of the sundrum will be chained to the nearest traffic sign. As you notice on the picture, the human figures are hardly recognizable, this is thought to be the reason that the dutch government mistook the islanders for aliens in 2050.

A spy-butterfly sent to Tershelling by the dutch government. Its cameras registered the great Sundrum celebration of 2050. After this event the government backed out of their plans of drilling a gas tower due to fear that the aliens already had taken the island into their possession. After that day the Terschellinger’s where forever left alone and no more plans of fracking has been proposed for the area.

Preek domine Ernst Zoomers, zondag 16 juni 2013, Midsland, Terschelling

Joost van Hezik vertelde ons over zijn ‘bekering’ toen duidelijk werd dat Barack Obama gekozen was als president van de VS. Ik ben wat ouder, 52 jaar om precies te zijn. Maar opeens herinnerde ik me de inauguratie van Bill Clinton, nu 20 jaar geleden. Twintig januari 1993 was het toen Clinton president werd. Een neiuwe president. De eerste Amerikaanse president van na de koude oorlog. De koude oorlog, weet je nog? Dat was de tijd waarin ik opgroeide. Het tijdperk dat gedomineerd werd door de dichotomie van de twee rijken, Oost en West, die tegenover elkaar stonden. Ze hielden elkaar in een wurggreep. Ze bedreigden elkaar met raketten. Eén druk op de knop… en het was voorbij, was ons verteld. Zouden ze zich kunnen beheersen? Een wurggreep was het, die ook ons hier gevangen hield. De inauguratie van Bill Clinton werd voor mij toen het symbool dat er een andere tijd was aangebroken. Het werd een symbool van hoop.

Dit werd benadrukt door een saxofoon spelende Clinton. Deze Amerikaanse president bewoog zich vrij, leek het. Hij hield van andere muziek dan de presidenten voor hem. De muziek van Fleetwood Mac, die zo’n grote rol speelde bij de verkiezingscampagne, liet er geen misverstand over bestaan. Don ’t stop thinking about tommorrow.  Verderop in het nummer klonk het: yesterday’s gone. Houd niet op na te denken over de toekomst. De muur was gevallen. Eindelijk was er weer toekomst. Durf vooruit te kijken! Daarvoor is hoop nodig. Hoop die je nodig hebt als je aan iets nieuws wilt beginnen, als je je schouders eronder wilt zetten, om iets aan te pakken. Hoop is daarvoor nodig. En vertrouwen dat het goed kan komen. Kijk vooruit, gisteren is voorbij!

Het klassieke verhaal hierover uit de Bijbel is het verhaal over de bevrijding van de hebreeuwse slaven uit het Egypte van de farao. Bevrijding uit deze gevangenschap was moeilijk. Het leek de slaven die de stenen sjouwden voor de bouw van de piramiden een kansloze missie. Hoe zou je ooit kunnen ontsnappen aan de dwangarbeid? Inderdaad: wie aan bevrijding wil kunnen denken heeft hoop nodig, ook al is het maar een sprankje. In het verhaal is het is Mozes die de kracht van de hoop laat ontwaken. Hij onderhandelt met de farao en stimuleert de slaven om de uittocht te wagen. Het leuke van het verhaal is dat Mozes voor dit alles geen uitzonderlijke kwaliteiten had. Tenminste, dat vond hij zelf. Zo kwam hij niet goed uit zijn woorden, vond hij. Maar kennelijk slaagde hij er desondanks wel in om de hoop aan te wakkeren. De hoop op verandering en de verwachting dat je daar zelf aan bij kunt dragen. Zo kwamen de slaven in opstand en slaagden ze erin Egypte achter zich te laten. Met hulp van Mozes. Bijzondere kwaliteiten niet vereist. Volgens Mozes gingen ze op weg met hulp van God. Overdag een wolkje. ’s Nachts het licht van de maan. Voor wie het wil zien zijn dat bakens onderweg. Het hedonisme, waar ook Dantons Dood over gaat, krijgt vervolgens een prominente rol in het verhaal. Eenmaal ontsnapt uit Egypte zou je namelijk weleens spijt kunnen krijgen! Als de tegenslagen zich opstapelen groeit het verlangen terug naar Egypte. Naar ‘de vleespotten’, zoals het in het verhaal genoemd wordt. “Was het leven in slavernij dan goed geweest? Ach, we hadden tenminste te eten en dak boven ons hoofd.” Egypte achter je laten is één ding. Bevrijd worden van je narrow mindedness is een heel ander verhaal. De beperkte blik van het slavenbestaan, die raak je niet zomaar kwijt. Het is ook angst die heerst onder de slaven. Kwetsbaar voelen ze zich. “Waren er soms geen graven in Egypte,” zeggen ze Mozes, “dat je ons hebt meegenomen om te sterven in de woestijn?”

In het gedeelte dat is voorgelezen hoorde je dat het lichaam van Jozef meegenomen was. De Jozef die ooit onderkoning van Egypte was geweest. De Jozef die had gezegd: “God zal zich jullie lot aantrekken.” Het verhaal van de uittocht stelt hiermee de vraag naar de verhouding tussen herinnering en hoop. Hoe helpen verhalen uit het verleden ons vandaag? Hoe kunnen zij bijdragen aan de hoop op verandering? Daarvoor heb je geloof nodig, beweert Mozes. Geloof, vertrouwen dus dat het goed kan komen. In de traditie van de Joodse paasmaaltijd krijgt deze hoop een vooraanstaande rol. Ieder mens, wordt daar gezegd, ieder mens heeft als opdracht in zijn eigen leven zijn eigen Egypte te verlaten. Welke gevangenschap dat is, in welke slavernij jij leeft, waarvan jij bevrijd moet worden, dat weet je zelf. Hoe je daartoe in staat bent? Hoe je ooit ‘jouw Egypte’ kunt verlaten? Laat daartoe de Mozes in je opstaan. De kracht tot verandering, tot bevrijding uit je beperkte bestaan.

Het verhaal van de bevrijding uit de slavernij is hiermee een appel tot vernieuwing van jezelf geworden. En dat is het mooie: voor die vernieuwing ben je nooit te oud. En ook niet te jong. In de kerk zeggen we in dit verband: elke dag is een zondag. Elke dag kun je opstaan. Kijk maar naar het licht van de paaskaars. Het brandt. Het is het vlammetje van de hoop.

- Ernst Zoomers -