#terschelling

Vorige week dinsdag had ik een rit van Heerenveen naar Harlingen. Dit was gelijk na mijn vaste WMO rit. Ik zou mensen ophalen bij een Hotel. Bij het hotel aangekomen stonden er mensen met kinderen en een heleboel bagage buiten al te wachten. Iemand van de beveiliging kwam erbij en vertelde in zijn beste Nederlands dat deze 2 volwassenen en 8 kinderen van  Harlingen op de boot naar Terschelling zouden gaan. Een eerdere taxi bus nam 1 volwassene en 4 kinderen mee. Ik zelf het zelfde aantal. Het waren mensen uit de Oekraïne en het bleek dat ze vanuit een ander AZC hier hadden overnacht om naar Terschelling te gaan. Ze spraken geen van allen een andere taal. De man had een A4tje bij zich van Friesland met daarop een cirkel getekend, markerend de haven van Terschelling. Bij mij werden er 20 stuks van die big choppers in geladen. De man zat bij mij voorin en je kon merken dat hij het allemaal heel vreemd en verontrustend vond. Hij had totaal geen idee waar hij naar toe ging. Bij rederij Doeksen aangekomen was ik benieuwd wie ze daar zou opvangen om ze naar de boot te begeleiden. Helemaal niemand, er was niemand. Beetje vreemd toch! Je zou denken na alle strubbelingen en goed bedoelde opvang dat er toch wel iemand zou zijn om ze te begeleiden om de boot op te gaan. Helemaal niemand. De andere chauffeur had nog een rit erna dus kon niet wachten. Daar stond ik met twee volwassenen en acht kinderen op de stoep van Rederij Doeksen. Ik vroeg aan de service balie of er iemand was om er voor te zorgen dat deze mensen aan boord zouden komen, ze wist van niets. Ik vroeg aan de vrouw of ze iets had om op de boot te komen. Ze had een A4tje van de Rederij waarop stond de afvaart en 10 tickets. Eerst maar even de bagage op de trolley’s zetten. Ze hadden geen geld bij zich dus heb ik 2 euro gepint bij de service balie voor en kar. Het bleken dus van die kleine karren te zijn, dus nog een keer 2 euro pinnen. De bagage opgeladen. De kinderen die volverbazing nog in de auto en op de stoep zaten namen ook bagage mee. De tickets van de boot in de hand en Google translate aan voor de vrouw. De man was er al helemaal klaar mee, dat was duidelijk te merken. Scheldend in het Russisch op zijn vrouw, maar zij bleef kalm. Ik was om 09.10 bij de rederij aangekomen en het bleek dat ze de boot van 10.00 uur moesten hebben. Dus al met al ook nog een tijdspanne. Bij de gate, na twee keer alle van de kar afgevallen big bags weer te hebben opgeladen stonden wij te wachten. Ik bleef bij ze en via translate de vrouw op de hoogte houdend van het hele gebeuren. Zij vertaalde het dan weer aan haar man. Ze vroeg op een ogenblik met een bange blik in haar ogen of er iemand hun op Terschelling zou opvangen. Ik heb resolute gezegd dat er iemand zou zijn. Heel eerlijk gezegd ik wist het niet. Na het laden van de bagage in de karren van de rederij gingen ze met goede moed de trappen op naar de boot. Ik heb nog even naar ze gekeken. We weten dat er oorlog is. We weten dat deze mensen worden opgevangen. We weten dat instanties hun best doen, maar soms lijkt het alsof dat laatste stukje — van de stoep naar de boot — tussen wal en schip valt. Die ochtend realiseerde ik me hoe vanzelfsprekend mijn leven eigenlijk is. Dat ik weet waar mijn huis is. Waar mijn werk is. Dat er iemand op me wacht. Zij hebben alleen een A4’tje met een cirkel.

#346.3 - Are Islanders Different? - JACK&JOZEF -