#middelbaar

👨‍🎓👩‍🎓

Proficiat Maïté!

Veel succes in het middelbaar! 🧑‍🎓

Ook aan de dertien kinderen van ‘t Zesde heel veel succes! 🍀

Jongens en meisjes van het middelbaar missen toch soms de Horizon.

Ze sprongen vandaag even binnen en konden zelfs even mee turnen!

Een goed voorbeeld van hoe ik twee uitersten was in de brugklas, blijft hoe ik uit respect voor de docent Latijn bij 'm aangaf dat ik me verveelde en een uitdagende opdracht wilde aan de ene kant en uit een balorige minachting voor gymnastiek de leraar in de eerste les voorgoed tegen me in het harnas joeg met een bijdehante opmerking aan de andere kant.

'Jongens!' riep de gymleraar. 'Waarom gym op de middelbare school? Simpel antwoord: beweging. Zelf fiets ik al dertig jaar van Leiden naar Delft.' Waarop ik reageerde met: 'Zo, dan doe je er ook lang over...'

Dat kwam niet meer goed.

De docent Latijn reageerde rustig en vroeg naar mijn favoriete woord. Die tijd was ik veel bezig met de figuur de nar. 'Nar,' zei ik. Hij gaf aan dat ik daar maar een afkorting van moest maken en er een Latijnse zin mee moest maken. Een week later kwam ik terug aan zijn bureau. 'Narrator Artifex Regit,' zei ik trots. 'Pardon?' zei de docent. 'Dat is mijn zin. De verteller heerst over de kunstenaars. Dat is toch zo? Als je 't niet kan vertellen of uitleggen, als dat niet voor je gedaan wordt of simpelweg als er geen bestaande aanname over is die voortkomt uit een verhaal, is er geen kunst.'

Ik zit in een gezellig caféetje. Geroezemoes van pratende mensen rondom mij. Een kaarsje dat lichtjes wakkert in een rood, kapot glaasje. Ik kijk rond. Ik heb het naar mijn zin.   Er staat een glas cola voor me op tafel. Gekregen van een collega-acteur die hier zo'n 20 minuten geleden nog zat. 

Ik lees een boek. Een of ander melodramatisch verhaal. Ook al weet ik niet wat "melodramatisch" betekent. Volgens mij is het een samentrekking van "melig" en "dramatisch". En dat is de perfecte beschrijving voor dit boek. Ik voel me intelligent en slim. Ik lees een boek en zit niet schaapachtig te sms'en zoals "de jeugd" het zou doen. Het wordt stilletjes aan drukker. Gelach van mensen op de achtergrond, maar eigenlijk ook op de voorgrond. Ik voel me volwassen. Ik voel me normaal. Als een gewoon lid van de maatschappij. Als iemand die er gewoon is.

De ober komt de lege flesjes ophalen. Binnen 20 minuutjes komt mijn papa me ophalen. Dan doe ik mijn jas aan die ook zo volwassen en leuk lijkt. En dan, als plot twist, mijn rugzak die weer verraadt dat ik op de middelbare school zit en verplicht een boek lees voor de boekbespreking van volgende week.

Hallo schatjes!

Gisteren had ik een video geshoot, genaamd VERSCHILLENDE MENSEN (in het middelbaar & universiteit).

Ik vond het een heel interessant en leuk idee. Ik heb het over : stille strevers, modellen, schijnheiligaards en onbeleefde mensen. Het is gemixt met wat humor dus zeker kijken ! :D

Ik hoop dat jullie het leuk vinden zeker en subscriben!

xoxo myheartunderconstruction

Wegens een overdosis aan hormonen en afwezige familieleden, sluit ik om half acht de deur van het huis achter me en spring op mijn fiets richting supermarkt. Ik besef dat ik eruit zie als een 21-jarige met een identiteitscrisis: ik heb twee te strak gevlochten vlechten in mijn haar, mijn sportschoenen zijn splinternieuw (wat het er niet beter op maakt) en ik heb niet eens de moeite genomen om mijn trainingsbroek te wisselen voor een jeans. Who cares anyway? De hormonen niet in elk geval.  In de winkel kies ik snel een pot guacamole, naturelle doritos en een fles zoete witte wijn uit. Ik slof richting zelfbediening en betaal netjes mijn welverdiende schulden. Terwijl ik - toch een beetje zelfvoldaan - terug naar mijn fiets wandel zie ik vanuit mijn ooghoeken iets verschijnen wat ik echt niet nodig heb. 

Daar zijn ze dan, de populaire meisjes van de middelbare school. Ik herken hen aan hun grote tassen, blinkende laarzen en grote zonnebrillen. Ik weet niet goed wat te doen. Onmiddellijk voel ik me weer een beetje dat nerdy meisje op de fiets in schooluniform, wiens rok altijd net iets te lang was en wiens haar altijd net iets te scheef lag. Toch is er ook iets anders. Ik weet snel wat het is. Mijn wil om te tonen dat er een voltooide tijd bestaat van het werkwoord opgroeien.  Ik steek mijn hand op, glimlach, zeg zelfs "Hey!". Ze gunnen me geen blik. Misschien zijn ze vergeten wie ik ben, maar de kans is ook wel vrij bestaande dat ze het nooit hebben geweten. Mijn blik volgt hen richting haar sportwagen en ik hoor hun onveranderd gegiechel verdwijnen achter de rode deuren. Ik kijk naar mijn fiets, grinnik en spring erop.