#melig

'Kan het ook anders?' Dat is de vraag die ik mij de afgelopen 3 weken al de hele tijd stel. Even Tinder buiten beschouwing gelaten, hoe ontmoeten mensen elkaar tegenwoordig? Ze gaan op café, of naar één of andere event, via vrienden of misschien zelfs op het werk. Ze beginnen te praten. De interesse is er of hij is er niet. Simpel. Maar toch niet helemaal.

Door het internet en smart phones en sociale media is bijna iedereen praktisch constant bereikbaar. Onze aandacht is nooit volledig gefocust op 1 ding. En toch zijn we allemaal stiekem op zoek naar hetzelfde; die ene perfecte persoon die ons het juiste soort aandacht kan geven op het juiste moment... Of lijkt dat gewoon zo? Voor mij is het in die zin alvast absurd dat monogamie nog een ding is. Of toch zeker dat het het hoofd ding is. Ik kan waarschijnlijk de goed-functionerende monogame koppels die ik ken op 1 hand tellen. En wat is  het probleem meestal? Seks. Of 1 van de 2 heeft het gevoel dat ze gesettled zijn voor de ander. Of te weinig aandacht. Of ze blijven samen omdat dat gemakkelijk is. Of ze zijn de ander gewoon beu... Een hoop dingen die in een poly samenleving niet zouden bestaan, denk ik. Aan de andere kant zorgt sociale media er ook voor dat je een persoon kan leren kennen zonder dat die persoon zelfs in dezelfde ruimte is. Waardoor jij misschien al een emotionele investering maakt waar de andere helemaal niets van afweet. Wat heel oneerlijk is, voor jullie beiden.

Ik had vandaag een messenger-gesprek met de laatste persoon waarmee ik seks had, laten we hem X noemen, en hij opende mijn ogen voor een rationeel feit; ik val op mensen die ik niet begrijp, omdat ik ze wil kunnen begrijpen. Om het in X zijn woorden te zeggen: ik wil 'het mysterie doorprikken', terwijl hij er genoeg aan heeft geboeid te zijn door iemands mysterie. Het lijkt een subtiel verschil, maar het is essentieel in het verstaan van relaties. Moesten X en ik ooit iets beginnen dan zou ik constant hem proberen ananlyseren, want dat doe ik nu al, en ongelukkig worden van het feit dat hij precies niets wil weten over mij. Nu, X is alles behalve een orakel, maar hij leeft met een filosofie die ik mezelf al een hele poos probeer aan te meten; geen verwachtingen. Maar hoe stap je in een relatie zonder verwachtingen? En is het nuttig zo'n relatie te hebben? Want voor veel mensen is het begrip relatie toch gelijk aan 'huisje, tuintje, boompje, kindje'...

Het moet ook precies altijd een doel hebben. Zelfs voor mij. Rond de kerstperiode gaf ik mijn hart aan een jongen die niet goed wist wat hij ermee moest doen. En hoewel hij me heel vaak waarschuwde met 'ik wil gewoon dat alles blijft zoals het is', wou ik vooruitgang zien in whatever ons iets was. En dus brak hij mijn hart. De verwachtigen lagen te hoog en hij kon het niet aan. Of ik zette teveel druk. Sowieso een mengeling van beide. Maar van waar komt dat idee dat een relatie moet groeien naar iets eeuwig? Waarom kunnen we niet genoegen nemen met het hier en nu?

Volgens google had de mens in de prehistorie geen behoefte aan monogamie of relaties, dat kwam er vooral  omdat mensen de behoefte kregen om zich dingen toe te eigenen; land, een huis, wat dieren en een vrouw. Monogame relaties werden de norm en uiteindelijk maakte Hollywood er een sprookje van. We zijn gebrainwashed door de maatschappij om te denken dat we niet volledig zijn zonder partner. En dat is heel jammer. Want ik kan het u vertellen, single zijn brengt heel veel voordelen met zich mee. Niet enkel hoef je geen rekening te houden met een partner, je krijgt er echt bakken van tijd bij. Het zorgt er ook voor dat je effectief je huis moet verlaten om mensen te zien. En als je eens niet naar buiten wilt, of gewoon van nature introvert bent, is er niemand om je daarvoor te veroordelen. Ook is het een supergoeie stimulans om te blijven werken aan jezelf. Fysiek en mentaal.

En toch, ondanks dat ik dit allemaal weet, heb ik mij voorgenomen geen seks meer te hebben tot iemand bereidt is om het 'serieus te nemen', wat dat dan ook wil zeggen. Mijn vrienden waarschuwen mij met 'je mag er ook niet te hard naar op zoek gaan he, want dan komt het toch niet'. Zeg dat tegen het eerste pandapunt dat ik in 2 jaar gespaard heb. Gelukkig ben ik geen student meer. Maar waarom dan? Wel, er is iets dat ik in heel dit stuk nog niet concreet vermeld heb; LIEFDE. Met hoofdletters.

Ik ben superpriveliged want ik ben al verliefd geweest. Met toeters en blazers. Met passie en haat. Ups and downs. Echt verliefd. 4 jaar lang, op dezelfde persoon, zonder twijfels. We gingen zelfs niet uit elkaar omdat we elkaar niet meer graag zagen, maar omdat het praktisch niet mogelijk was om de relatie gaande te houden. Heb ik spijt? Absoluut niet. Mis ik het? Voor het eerst in 2 jaar kan ik zeggen van wel. Niet hem an sich. Daarvoor is er ondertussen teveel levenservaring bij gekomen. Maar het buikgevoel en het absoluut vertrouwen (gegrond en ongegrond) in iemand anders. Dat wel. Maar ik heb schrik. Net zoals heel veel mensen die ik ontmoet, denk ik. Schrik om mezelf te verliezen. Schrik om gekwetst te worden. Schrik om teveel verwachtigen te hebben die niet ingevuld zullen worden. En daar is dat woord weer; verwachtingen...

Verliefd zijn is spannend. Het kan altijd misgaan. Of het nu liefde op het eerste gezicht is of liefde die groeit uit een sluimerende interesse. Het besluipt je waarschijnlijk op het moment dat je het minst verwacht. En het is geweldig tot het dat niet meer is. Er is niet veel dat je daaraan kan veranderen. Maar zoals bij alles, is de manier waarop je ermee omgaat de bepaaldende factor. Anderhalf jaar lang koos ik er bewust voor om AL mijn emoties gewoon te negeren. En dat lukte vrij goed, tot iemand Pandora's box open deed waardoor ik nu die 'uit' knop niet meer kan vinden. 'Vrouwen zijn vanuit de natuur geprogrammeerd om zich te hechten aan hun sekspartners' was mijn mantra om mijn gevoelens te rationaliseren. Om eerlijk te zijn was ik gewoon als de dood om te settlen voor iets dat minder was dan de liefde die ik al kende. En nu besef ik dat dat bullshit is. Want op die manier creeerde ik een verwachting die onmogelijk in te vullen was. Maar het besef dat iedere persoon emotioneel anders zal aanvoelen, dat veranderd de zaak. En daar ben ik ook echt op de harde manier moeten achter komen.

Niettemin is het onmogelijk om geen verwachtigen te hebben. De beste relatietip/levenstip die ik  kan geven, is 'communiceer'! Oprecht praten met elkaar is het enige dat je kan doen om ervoor te zorgen dat jullie op dezelfde golflengte zitten. En als het niet lukt om door te dringen tot uw partner, of als deze zich niet wil blootgeven aan jou... Dan vind ik het toch ten minste tijd om vragen te gaan stellen bij waarom dat zo is. En of je je tijd wel wilt 'verdoen' met zo iemand.

Wat mij betreft, ik heb aanvaard dat het ok is om terug gevoelens te krijgen. Zelfs als ik het pas 5 weken later besef. Zelfs als het niet wederzijds is. Het leven is heel kort, en het zou heel jammer zijn als ik mijzelf ontzeg van één van de meest opwindende emoties die er is, alleen maar omdat ik bang ben om te falen. Ik heb al gefaald. Mijn gezicht is al hard tegen de grond gegaan. En het is in orde, ik heb het overleefd. Het enige dat mij nu nog te doen staat, is stoppen met over de rand te gluren en effectief de sprong te wagen.