#matalinhaga

Isang ngiti nya lang, ligaya sa aking puso’y hindi na mawari. Galak na hindi ko pa nararanasan sa tala ng aking buhay. Hindi ako nabagabag, dahil alam ko na ang ligayang aking nararamdaman ay makakabuti para sa akin. Tuwing makikita ko ang kanyang mga ngiti, para bang may ibang hangin ang bumabalot sa akin, hangin ng pagmamahal, hangin na dumidiretso sa aking puso, na nagdudulot ng kakaibang pakiramdam sa aking buong pagkatao.

Minsan hindi ko mapigilang mamutla, minsan hindi ko maiwasang magtatalon sa labis na kaligayahan, tuwing makikita ko ang kanyang ngiti, puso ko’y tila hindi mawari. Ito na nga ba ang winiwika sa akin ng aking mga kaibigan na kung tawagin ay KILIG na nagdudulot ng labis na kaligayahan.

Ngiti lang nya napapawi na ang aking pagod, dulot marahil ng aking mga gawain. Isa lang naman ang aking ika-sisiya, yun eh yung makita syang masaya. Yun na siguro yung pinaka masarap sa buhay may pag-ibig. Yung parehas kayong masaya, namumuhay ng payapa’t walang problema. Ngunit sabi nga nila, “fairytale” lang daw ang may ganoong tema. Gayun pa man eh, kailangan parin namin harapin ang hamon ng buhay, at kailangan namin maging isa, upang makasabay sa agos ng tadhana, kailangan patatagin ang pag-iibigan upang walang makasira sa amin. Hindi siguro sapat yung MAHAL NAMIN ANG ISA’T ISA, ang kailangan ay TIWALA at pagiging RESPONSABLE. Teka muli nakong lumalayo ngunit kaya siguro nangyayari iyon ehh bagkus wala na akong masabi. Nawa’y may natutunan kayo sa simpleng text post na ito. At nalaman nyo kung gaano kaimportanteng  makita nating masaya ang ating minamahal. Lagi sana natin silang paligayahin upang sa atin sila’y hindi magsawa.

Happiness is a key to success.

Wala pa akong dadalhin sa aking pakikipagtunggali.

Wala pa akong galawak na kaalaman sa kategoryang ibinigay sa akin.

Wala akong pluma, lapis, papel o anumang gamit pangsulat.

Wala akong sobrang ka-close sa kasama ko kahit sobrang bait nila.

Wala akong madadalang enterteynment tulad ng laptop.

Meron akong Philippine Daily Inquirer na hindi ko sobrang maunawaan.

I miss those times when we used to have these lengthy discussions about random stuffs. And mind you, our topics are not usually about boys and other girls stuffs. We had these topics like politics, future and realities of the world. I really miss those worthwhile times. 

Gah! Now in college, I rarely have these discussions. Only Monday and Thursday evenings after our Math time and at times in our classroom... but only when I start the topic.