#maassluis

Binnenhaven Maassluis (Inner harbour Maassluis)

pastel, 50 x 40 cm

Kooijgroep chauffeur Crijbewijs cchauffeur trucker truckdriver Schiedam Rotterdam Westland Vlaardingen Den-Haag Delfland Hoogvliet Spijkenisse Barendrecht Maassluis

Maassluis was founded circa 1340 as a settlement next to a lock (in Dutch: sluis) in the sea barrier between the North Sea and Rotterdam.

Originally Maeslandsluys, it was part of Maesland. In 1489 the settlement was sacked. During the Eighty Years’ War, Philips of Marnix, lord of Sint-Aldegonde, started to build a defense wall but before its completion, the Spanish captured it in 1573 and Philips of Marnix was taken prisoner. A year later Maeslandsluys was looted by mutinous Spanish troops.

On 16 May 1614, Maeslandsluys was separated from Maesland by the counts of Holland and renamed Maassluis. This separation may have been religiously motivated: Maassluis was predominantly Protestant and Maasland Catholic. In 1624 the defense wall was demolished to make way for the Great Church, started in 1629. Construction stopped for five years because privateers from Dunkirk raided fishing boats from Maassluis, throwing their crew overboard. It was finished in 1639. On 4 December 1732, the Garrels Organ was inaugurated. Built from 1730 to 1732 by Rudolf Garrels, a pupil of Arp Schnitger, it was a gift by Govert van Wijn, ship-owner from Maassluis.

In 1811 Napoleon Bonaparte granted city rights.

During World War II, the working population was transferred to Germany for the war industry. Maassluis’ ancient church was hit by allied bombers.

Maassluis was historically dependent on the fishing near the coast and off Iceland. In the 19th century the tugboat company, L. Smit, and the marine salvage company W.A. van den Tak merged to become Smit-Tak, now a division of the world’s largest salvage company, Smit International. Also, there is still a large shipping agency called Royal Dirkzwager. Maassluis is now mainly a commuter town for Rotterdam.

Photo above: Maassluis City In The Western Netherlands.

Ik luister naar mijn moeder die het ene woord aan het andere rijgt, vol vertrouwen dat wij wel weten waar ze het over heeft. Ik snak naar een kop thee, maar dat kunnen we op onze buik schrijven. Na een minuut of tien, gooi ik er voorzichtig wat realiteit in. ‘Ma, weet je van wie je de groeten krijgt? van tante...’’ zo ga ik het rijtje af. Ik vertel over haar kleinzoons, die, thuis, aan het voetballen zijn. Mijn moeder knikt, pakt de draad op van haar verhaal.

We lopen naar haar kamer. Ik schuif het gordijn opzij, op de vijver ligt een flinterdun laagje ijs. ‘Kijk je weleens naar buiten, ma?’ ‘Jazeker’ antwoordt mijn moeder. Ze noemt mijn broers naam, kijkt alsof hij er niet is. ‘Daar zit ie’ wijs ik. ‘Oh ja’. Ze kijkt rond, ik zie aan haar gezicht dat het haar vreemd voorkomt. Broer wijst naar de foto’s aan de wand en het schilderij boven haar bank. ‘Ik vind het leuk gedaan’.  Ze zit op haar stoel alsof ze bij iemand voor het eerst op visite is, niet onprettig. We lopen naar de huiskamer. ‘We eten tomatensoep’, zegt een verzorgster in het voorbijgaan. ‘Daar is André weer’ zegt mijn broer. ‘Andre Rieu’ roept mijn moeder. ‘Misschien luisteren ze hier wel vaak naar’ zegt hij in de lift.

Buiten halen we diep adem. Al wandelend eten we onze meegebrachte boterhammen. We lopen langs de Vliet, richting Maasland. ‘Twee meerkoeten en een fuut’ wijst hij. Zijn vriendin kent iedere vogel bij naam. Zijn zoon, negen, benoemt feilloos de soorten die hij ziet. Ik kijk naar de watervogels, de kleine boten, het riet. Met dit licht lijkt alles op een schilderij. Wij komen uit een gezin dat alle vogels over één kam scheert. ‘Hee, die herken ik niet meteen’. Broer kijkt naar een vogel, bruinig, met gele poten en een gele snavel. Aandoenlijk voorzichtig stapt de vogel op het dunne ijs.  

Uren later, allang weer thuis, ontvang ik een appje. ‘Ik denk dat we vanmiddag een roerdomp hebben gezien. Dat is best bijzonder, die zie je niet heel vaak’.

Een roerdomp in Maassluis. Het was hoe dan ook een memorabele dag.