#müsvedde

İşin komik tarafı sürekli birilerinin sana delirmişsin diye hitap etmesiydi. Gerçekten delirdiğine inanmaya başladığındaysa bundan ısrarla vazgeçememek de başka bir ötekileşme şekliydi. Şimdiye kadar hayatı kuralsız ve doğaçlama yaşadım. Belki de onun delhizlerinde boğulmamak için böyle bir insan oldum. Yaptığım hiçbir şeyden pişmanlık duymadım. Hep aşağıya doğru tırmandım. Dibe vurdum. En sonunda dibin kendisi oldum. Hayat sert bir şekilde estikçe yüzüme, daha da duyarsızlaşmayı öğrendim. Duygularımı bedenimden bir cımbız yardımıyla tek tek çekip kopardım. İyilik, merhamet bunlar sadece birer fiyaskoydu. Sert olmam gerekti her zaman ve taşlarla döve döve nasırlaştırdım kalbimi. Öfke, nefret ve şiddet. İşte sadece bunlardı insanlığa sunmam için geriye kalanlar. Daha fazla duman, daha fazla zift çektim ciğerlerime. İlim, bilim ve sikim yuvalarından uzak durdum. Lakin kitapları kendime yoldaş belledim. Bazı şizofren yazarların babam olmasını düşledim. İsa’yı çarmıha ben germek istedim. Kendimi hiçbir zaman bir yere ait hissedemedim. Hayatı en az yara alarak yaşamaya çalışanlardan olmadım. Aksine, sırf yaralarım olsun diye ölümüne kavga ettim. Sokaklar da ölümüne dövüştüm. Hayatın tarifini cebinde taşıyan ve gerektiğinde çıkarıp okuyan, bu şekilde de insancılık oynayan dallamalar gördüm. Yoruldum ama soluklanmayı bile beceremedim. Ben öfkenin yoğurduğu, şiddete adanan bir piç olarak kabul gördüm...*

dediğini anlıyor ve yapısal olarak parçalanıyorum

ben büyük enkazlardan ve patlamalardan ibaretim. özlenen her şeyin oluşturduğu gözyaşlarıyım. yaşayan ölüyüm. terk edilmiş insanların keşkeleriyim. ölü veya hayatta olan herkesin sigarasıyım. sokağa atılmış hayvanların boş bakışlarıyım. beni nasıl anlayabilirsin, anlasan bile bu acıyı benimle birlikte nasıl hissedebilirsin? benimle baş edebilir misin? acımı nasıl unutturabilirsin? bana bir iyilik yap ve bu konuyu kapatalım. beni özgür bırak. ben de seni. bu gün en azından birbirimiz için bunu yapalım.